VAN NEBAJ NAAR TODO SANTOS VOOR HET GOEDE DOEL!

19-11-2016 00:00

Toeval bepaalt grotendeels onze reis. Zo zaten we in de zetel in een hostel in Guatemala-City en stonden op het punt om richting het noorden van Guatemala af te reizen om de archeologische site van Tikal te bezoeken tot we geheel toevallig via google stootten op de website van ‘Quetzaltrekkers’. ‘Quetzaltrekkers’ is een organisatie die al 20 jaar hikingtochten aanbiedt in Guatemala geleid door vrijwillige buitenlandse gidsen. De opbrengst van elke hikingtour gaat voor 100% naar een lokaal schooltje om de leerkrachten en hun materiaal te ondersteunen.

Na wat opzoekingswerk op hun website beslisten we om ons in te schrijven voor de zesdaagse hikingtour van de stad Nebaj naar het traditioneel bergdorpje Todo Santos. Een unieke kans eigenlijk, want zelfstandig gaan wandelen in de Guatemalteekse bergen is niet echt aan te raden. De kostprijs viel eindelijk ook eens binnen ons budget en dat komt louter en alleen omdat de gidsen op vrijwillige basis werken.

De vertrekplaats was in de stad Quetzaltenango en daarvoor dienden we op onze stappen terug te keren aangezien de stad tussen Guatemala-City en de Mexicaanse grens ligt. De stad wordt in de volksmond “Xela” genoemd en is best een aangename plaats om te vertoeven.


El Teatro Municipal


Veel reliëf in Quetzaltenango

We hadden een samenkomst de avond voor vertrek waarbij iedereen zich aan elkaar voorstelde en waar praktische afspraken werden gemaakt. De groep bestond uit tien man inclusief de twee gidsen, vrouwen en mannen mooi verdeeld. Zoals altijd was de meerderheid van de nationaliteiten aan de Amerikaanse/Canadese zijde te vinden. De “amazings”, “oh my Gods”, “oh my gosh” en “reallys” vlogen weer vrolijk in het rond. De gesprekken tijdens de tocht werden dan ook vaak beheerst door de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Gelukkig voor hen hadden we de eerste twee dagen nog toegang tot het internet, waardoor de verkiezingingsuitslagen op de voet gevolgd konden worden. Hoop veranderde echter snel in frustratie nadat duidelijk werd dat Trump aan het langste eind trok. Eric, onze 25-jarige gids uit Utah, kon het niet geloven en iedere ochtend werden we dan ook steevast wakker met de volgende uitspraak: “Oh my God, do you realise that Donald Trump is president of our beautiful country?” waarna een halfuur durende analyse werd gemaakt over hoe het zover is kunnen komen…

De eerste en laatste dag van de zesdaagse waren louter verplaatsingen. We maakten kennis met de befaamde “Chicken Busses”. Dat zijn de bussen die de lokale bevolking gebruiken om van de ene stad naar de andere te reizen. Het zijn de typische Amerikaanse schoolbussen die hier in Guatemala een tweede leven kregen. De bussen zitten vaak overvol en dan zitten we met drie op één smalle bank. De rugzakken vliegen consequent op het dak. Talloze verkopers stappen telkens op wanneer de bus ook maar enigszinds halt houdt, trachten hun waar kwijt te geraken aan de passagiers en verlaten dan langs de achterdeur de bus. De chauffeurs rijden vaak als zotten op de slingerende wegen in de bergen en onze 18-jarige Duitse gids Kornel fluisterde ons toe dat, na een alweer bijna verkeerd afgelopen inhaalmanoeuvre, hij blij is telkens levend zijn bestemming te bereiken… De busritten zijn echter spotgoedkoop en dus goed voor ons budget. Je voelt, riekt en proeft het ware Guatemala in zo'n busrit, heerlijk!


Busstation "Minerva" in Quetzaltenango met z'n kleurrijke "Chicken Busses", onze vertrekplaats van de hikingtocht.

De tocht zelf was “amazing”! We wandelden door ongelofelijke landschappen. Zo zagen we na een helse klim, waar we om vier uur in de ochtend aan startten, een zonsopgang om U tegen te zeggen. We kochten een bol kaas bij de lokale kaasboer en overnachtten bij lokale mensen thuis waar we ’s avonds mee mochten aanschuiven aan tafel. De darmen hebben meermaals luid geprotesteerd na de zoveelste portie bonen en rijst. We maakten tot twee maal toe gebruik van de temazcal, een traditionele Mayaanse houten sauna die de mensen ook gebruiken om zich in te wassen. Stel je daar qua comfort en luxe absoluut niet te veel bij voor, maar lekker heet was het wel. We sliepen in een lokaal schooltje op de grond en luisterden naar Guatemalaanse muziek die door de bergen galmde. We vertoefden heel de tocht tussen 2.300 en 3.800 meter hoogte. Overdag was het dus lekker warm in de zon, maar ’s nachts werd het ijzig koud waardoor een goeie slaapzak onontbeerlijk was.

In totaal overbrugden we ruim 65 km in vier dagen doorheen de mooiste natuur die Guatemala te bieden heeft. Het was echt een onvergetelijke ervaring. We gaan niet te diep verder in details, de foto’s spreken voor zich. Geniet!


De hikingroute van Nebaj naar Todos Santos met de verschillende slaapplaatsen.


De kerk in Nebaj


Eerste hikingdag met al direct vele uren in de natuur


Het kerkje in Acul, een klein dorpje waar we een bol kaas kochten bij de lokale kaasboer.


Lunchpauze! Onze gidsen Kornel (links, 18 jaar) en Eric (rechts, 25 jaar) snijden de groenten.


Veel kalkoenen in die regio. De Amerikanen begonnen al te likkebaarden aangezien Thanksgiving dichtbij komt...


Na een boeiende eerste hikingdag overnachtten we in het piepkleine schooltje in Xexocom.


15 minuten relaxen in de Temazcal, de traditionele Mayaanse sauna.


De tweede hikingdag vertrokken we om 4u in de vroege ochtend om na een zware klim met maar liefst 120 haarspeldbochten bovenop de top een mooie zonsopgang te aanschouwen.


Enkele uren wandelen in de wolken op 3.000 meter hoogte.


Dieren en natuur gaan hand in hand.


Op het einde van de dag kwam de zon er stilaan weer door.


Einde van hikingdag twee. Uitzicht op een prachtig dal.


De derde hikingdag begon met een afdaling naar het dal.


Ontbijt aan de rivier.


De wandeling wordt verder gezet aan de overzijde van de rivier, terug bergop.


De derde hikingdag stak er bovenuit qua uitzicht en landschappen.


Een lokaal winkeltje midden in bergen uitgebaat door kinderen.


Diepe kraters veroorzaakt door aardverschuivingen.


Einde van de derde hikingdag. Overnachten bij een lokale familie. De laatste 10 km overbrugden we in een Chicken Bus aangezien we anders op een erg drukke weg moesten wandelen.


Voetballen met de kinderen!


Plotselinge mist steekt op. We overnachten op 3.400 meter hoogte.


De lokale keuken. De darmen protesteerden regelmatig deze reis, begrijpelijk zeker?


Ook Oehoe was mee op de hikingtocht en hij kon het wandelritme vlotjes volgen...


De vierde hikingdag begon met een klim naar het dak van onze hikingtour, 3.800 meter bovenop "La Torre", het hoogste niet-vulkanische punt van Centraal Amerika.


Groepsfoto bovenop "La Torre". Van links naar rechts: Nico (CAN), Rachel (CAN), gids Eric (USA), Dajo, gids Kornel (DUI), An, Erika (USA), Sara (USA) en Andrea (ITA).


Een straathond die ons gedurende de hele vierde hikingdag op de voet volgde.


La Torre (3.800 meter)


Eindpunt van de hiking. Todo Santos met z'n bevolking in traditionele klederdracht.


Todos Santos

Vorige   Blogoverzicht     Volgende