RONDNEUZEN IN KAMPALA OP ZATERDAG EN ZONDAG

07-03-2018 00:00

Tijdens mijn vier weken vrijwilligerswerk in het Lubaga Hospital in Kampala moest ik enkel op weekdagen present zijn. De vrije weekends werden grotendeels ingevuld met het verkennen van de Oegandese hoofdstad. Kampala is de grootste stad van het land en is gelegen op 1.189 m boven de zeespiegel, vlak bij het Victoriameer.


Kampala

Samen met mijn medevrijwilligers Cora en Caroline startte ik mijn stadsverkenning met een bezoek aan de grootste moskee van Sub-Sahara Afrika: de “Uganda National Mosque”. De in 2008 geopende moskee werd gebouwd in opdracht van de toenmalige president Idi Amin, maar na zijn afzetting was het wachten tot eind jaren negentig tot kolonel Muammar Gaddafi van Libië geld schonk aan Oeganda om de moskee af te werken. De toenmalige naam van de moskee was bijgevolg "Gaddafi National Mosque". Na de dood van de Libische kolonel in 2013 werd de moskee omgedoopt tot "Uganda National Mosque".


Uganda National Mosque

Met ons drietjes, volledig gesluierd inclusief lange rok, betraden we het grote gebouw en kregen we een rondleiding door een lokale gids. Er is plaats voor maar liefst vijftienduizend gelovigen! Naast de gewone gelovigen zijn er elk weekend ook vele trouwende koppeltjes in de moskee. Het is enige gelegenheid voor moslimvrouwen waarbij ze eens in het mannengedeelte mogen komen. De “Uganda National Mosque” is op zich een mooie en verzorgde moskee, maar zeker niet de mooiste die ik tijdens deze reis al heb gezien.


Gesluierd zijn is de absolute voorwaarde om als vrouw de moskee te mogen betreden...


Gebedsruimte voor de mannen


De minaret van de moskee


De 272 trappen nemen...


...om een prachtig zicht te hebben over Kampala en zijn zeven heuvels.

Gedurende een ander weekend bezochten we met alle vrijwilligers het Koninklijk Paleis van Boeganda. Boeganda is één van de vier koninkrijken in Oeganda. Elk koninkrijk heeft een eigen beperkt politiek systeem, een vorst en een vlag. De huidige koning van Boeganda komt echter maar een paar keer per maand naar het koninklijk paleis voor speciale gelegenheden.


Samen met de vrijwilligers bezoeken we het Koninklijk Paleis van Boeganda.


Het onderhoudspersoneel van het paleis woont iets minder luxueus...

In 1971 werd president Obote door een militaire staatsgreep onder leiding van generaal Idi Amin afgezet. Amins bewind genoot grote steun van de bevolking en de massale deportatie van Aziaten werd door vele Afrikanen toegejuicht. De populariteit van de dictator nam echter snel af ten gevolge van zijn gewelddadige regime waarbij honderdduizenden doden vielen. Ook de regering en het leger bleken corrupt. Ergens verscholen op het domein van het paleis bevinden zich de folterkamers. De kamers zijn eigenlijk niet meer dan eenvoudige cellen in een donkere ruimte, waar Amin ruim 30.000 mensen die zijn beleid niet steunden, onder andere door elektrocutie in water, ombracht. Toen ik de gids erover hoorde vertellen, kreeg ik werkelijk kippenvel…


De folterkamers


Hier stieven vele Oegandezen een gewelddadige dood...

Samen met medevrijwilligster Megan ging ik op een zondagnamiddag naar de Owino Market, de grootste open markt in Oeganda. Als je een ontspannen wandeling op de markt verwacht, ben je goed mis. Het was er een drukte van jewelste en meerdere keren verdwaalden we in een doolhof van goederen en mensen. Een tip als je hierheen komt: neem niets mee! Je voelt de kinderhandjes zo in je broekzakken graaien op zoek naar geld of waardevolle spullen. Aangezien we geen fototoestel bij ons hadden, kan ik geen foto's laten zien. Maar eerder bezochten we ook nog een craft market en daar heb ik wel iets van...


Typische craft market

Het laatste uitstapje dat ik maakte was zowaar naar de kerk! Ongeveer tachtig procent van de Oegandese bevolking is christen en gaat wekelijks naar de kerk, wat zich uit in bomvolle kerken. We woonden een dienst bij in de Watoto gemeenschap. Een live band met drum en elektrische gitaar, spotlights en videoregie zorgden ervoor dat iedereen hier zong, riep, in de handen klapte en danste. Met open mond stond ik toe te kijken, wat een leuke ervaring. Dat is nog eens je geloof beleven!


De Oegandese kerk


Een Amerikaanse predikant stak een veertig minuten durende (saaie) preek af...


Zingende en dansende Afrikanen vooraan in de kerk.

Met deze blogtekst zit mijn vrijwilligersavontuur er helemaal op. Het was een fantastische ervaring om eens met eigen ogen te zien hoe het Afrikaanse ziekenhuiswezen in praktijk werkt en om kennis te maken met een erg sympathieke en gastvrije Oegandese bevolking. Dit pakken ze me nooit meer af!

Vorige    Blogoverzicht