RAFTEN OP DE RIO NEGRO

16-04-2017 00:00

Na het paragliden hadden we zin in nog wat extra avontuur en dus maakten we een tussenstop in San Gil, hét mekka van de extreme buitensporten. San Gil is door de week een aangenaam rustig dorpje, waar op zich niet zoveel te beleven valt. Tijdens het weekend is het er wel op de koppen lopen, omdat de inwoners dan hun inkopen doen op de enorme fruit- en groentemarkt. Je kunt er voor een appel en een ei je buikje gezond vullen, mmm…


Onze buit van de dag voor nog geen vier euro alles in totaal!


Entertainen van de kindjes op het centrale plein.

In San Gil is er een ruim aanbod aan activiteiten zoals rafting, rappeling, paragliden, bungeejumping, caving en hiking. Wij kozen voor het raften, omdat we dat nog niet eerder hadden gedaan op reis. Gelukkig hadden we een paar dagen uitgetrokken voor San Gil want het raften ging plots niet meer door, omdat enkele organisaties zonder licentie uit protest de rivier blokkeerden. Drie dagen later was de situatie terug bekoeld en konden we alsnog de rivier op. In de omgeving zijn er normaal gezien twee rivieren om te raften, maar omwille van de hevige regenval de afgelopen weken was de wildste rivier gesloten wegens te gevaarlijk. Spijtig.

Na een korte introductie betreffende de technieken van het raften en het passen van de uitrusting (helm, reddingsvest en peddel), begonnen we met zijn zessen en een begeleider aan de afdaling van de Rio Negro. Regelmatig kwamen we terecht in een stroomversnelling en moesten we onze krachten bundelen om ervoor te zorgen dat we die zonder kleerscheuren doorkwamen. Tijdens een kalmer stuk sprongen we met z’n allen in het water en mochten we ons laten drijven en meevoeren door de vele versnellingen. Het was een toffe kennismaking met het raften, maar de volgende keer mag het voor mij iets wilder en spectaculairder. Helaas geen foto’s van tijdens de rafting, wegens geen waterdicht fototoestel…


El Río Negro

De hostel waar we overnachtten was weer een meevaller. We kregen een kamer van vier, maar omdat het tamelijk kalm was, hadden wij hem voor ons alleen. Er werd ons voor een mooie prijs een massage aangeboden waar vooral Dajo gretig op inging. We lieten ons om de beurt onder handen nemen door een lokale masseuse met gouden handen en genoten van een halfuur durende massage full body. Na zeven maanden reizen doet het eens deugd aan de spieren. We vulden de dagen met een spelletjes Rummikub en af en toe een dagje luieren en relaxen op de oever van de rivier. Via een sprong van vijf meter belandde je in een natuurlijk zwembad waarna je via de rotsen terug omhoog naar de oever moest klauteren.


Natuurlijk zwembad. Het water ziet er wat groen uit, maar tijdens het zwemmen merk je daar niets van...


An klaar voor de jump!

Op zo’n uurtje rijden van San Gil ligt Barichara, een typisch Spaans koloniaal dorpje gelijkend op Villa de Leyva. Het aanblik van de witte huisjes met leuke balkons en de vele straatjes vol kasseien maakten dat we er ons op slag thuis voelden. Het is de perfecte plaats voor regisseurs om films en series op te nemen. Villa de Leyva heeft Dajo moeten missen, maar dit maakt dat gemis toch best goed. Vanuit Barichara vertrekt ‘El Camino Real’ naar het gehucht Guane. Dit oud, met stenen bezaaid, pad werd reeds lange tijd geleden gebouwd door de plaatselijke bevolking en werd heraangelegd door een Duitser met teveel vrije tijd in de jaren ‘70. Vanuit Barichara is het ongeveer zeven kilometer dalend wandelen waarbij je kan genieten van prachtige uitzichten over de vallei. Na anderhalf uur kwamen we aan in het piepklein dorpje waar we ons met een boek settelden op het centrale plein. Heerlijk, die rust!


Kolossale kerk voor een klein dorp als Barichara.


Stilte voor de storm. De heilige week komt eraan en dat is voor de Colombianen erg belangrijk!


Leuk pittoresk dorpje.


Startpunt van "El Camino Real" naar Guane.


Prachtige uitzichten over de vallei.


El Camino Real


Aankomst in gehucht Guane.

We keerden met een voldaan gevoel terug naar San Gil en zijn klaar voor een nieuw avontuur. Er wacht ons nu een twaalf uur durende busrit naar Medellin waar we komende twee weken zullen verblijven samen met enkele oude bekenden…

Word postmakker en steun ons in onze plannen om vrijwilligerswerk in Afrika te verrichten! Klik hier!

Vorige   Blogoverzicht   Volgende