PRECIES EEN BELGISCHE ZOMER...

07-02-2017 00:00

Wie Costa Rica zegt, zegt natuurparken en rijkdom. Het land staat bekend als ‘het Zwitserland van Centraal Amerika’. Democratie is er een vanzelfsprekendheid. Het leger werd in 1948 afgeschaft en de regering investeerde fors in gezondheidzorg en onderwijs. Toch is het land nog erg afhankelijk van toerisme en aangezien wij toevallig toeristen zijn, helpen we de lokale economie dus graag een handje.

We staken de grens over en via een tussenstop in Liberia belandden we in Santa Elena. Santa Elena is een dorp in het gebied van de Monteverde, dat bekend staat om de prachtige omliggende nevelwouden. We maakten kennis met de microklimaten in Costa Rica. Hoewel het in Liberia nog lekker warm en zonnig was, heerste 100 kilometer verderop de strakke snijdende frisse wind, met vele wolken en bij momenten motregen afgewisseld met een opklaring. Precies een Belgische zomer! Het was toch even aanpassen na vier maanden gemiddeld 30 graden gewend te zijn.

Costa Rica is een duur land! Het is werkelijk een aanslag op ons kleine dagbudget. Eten, overnachtingen, activiteiten, bezienswaardigheden,… Het is allemaal veel duurder dan in de andere landen van Centraal Amerika. We moeten dus creatief zijn om niet te ontsporen. We vonden een leuke bergwandeling waar je gratis naar toe kon. Een anderhalf wandelen was het naar de Cerro Amigos, een bergtop met mooi zicht op de vallei en het dorpje Santa Elena. Helaas wilde het weer niet mee. Halverwege de beklimming begon het opnieuw te regenen en de wolken zakten zienderogen. We bereikten de top, maar we zagen geen twintig meter ver.


In de achtergrond zie je de Stille Oceaan.


Sinds lang nog eens een vw busje!


Halvewege de klim begon het te regenen.


Het uitzichtpunt! Jammer genoeg volledig in de wolken...


De 'White-nosed Coati'! Bedankt Stefi voor de beestjesgids! ;-)

Het internet in ons hotel was dan weer erg goed! We hadden een skype-sessie met de ouders en An zag tot haar grote vreugde vier van haar vriendinnen nog eens terug op het scherm. Het was haast verblindend, die pretlichtjes in haar ogen waar ze de rest van de dag mee rond liep. Sander bekeek het allemaal vanop een afstandje terwijl hij zich nog iets comfortabeler in de schommelstoel nestelde.

Om toch iets gezien te hebben opteerden we voor een canopy tour doorheen één van de nevelwouden. Je legt al wandelend een parcours af waarbij je via bruggen een mooi zicht hebt over het woud. Onze tour had acht van die bruggen waarbij de langste ruim honderd meter bedroeg. Het klinkt spectaculairder als dat het in werkelijkheid was. We zagen bovendien amper een vogel, terwijl Costa Rica nochtans een heel scala aan tropische vogels bezit. Al bij al opnieuw een tegenvaller, eentje die bovendien ons budget in de rode cijfers trok.


De hoogste brug op 32 meter hoogte, boven de bomen uit.


Eén van de weinige vogels...

Maar optimisten zoals we zijn, blijven we niet bij de pakken zitten en wagen we een nieuwe poging een beetje verderop in La Fortuna. Aan de naam zal het alvast niet liggen. Het microklimaat echter, daar houd ik mijn hart voor vast…

Vorige   Blogoverzicht   Volgende