OVERWOEKERDE GLIJBANEN EN EEN DRAAK

19-04-2018 00:00

Verveeld kijk ik door het raam. Het is nu al uren aan het regenen. Eerst was het motregen. Zo’n gemiezer dat je amper ziet en voelt, maar waar je toch doornat van wordt. Daarna werden de druppels dikker en al spoedig stond de hele straat blank. Ik trek m’n neus op, draai me om en ga terug aan tafel zitten. An zit op bed naar een film te kijken terwijl ik me weer over mijn deel van de postkaartjes buig.


Hué

We zijn aangekomen in Hué (“hway” uitgesproken) na een korte treinrit. Met de trein reizen in Vietnam is best comfortabel. Bovendien zijn ze vrij stipt en betaalbaar. Vietnam telt maar één grote treinverbinding: van Hanoi naar Ho Chi Minh City en je bent dan ruim vijfendertig uur onderweg. Er rijden meerdere treinen per dag waardoor je steeds overdag kan reizen, tenzij je liever de oncomfortabele nachtbussen verkiest. Onwillekeurig denk ik terug aan m’n job bij de NMBS. Het is nu ruim anderhalf jaar geleden dat ik voor de laatste keer een trein tot stilstand heb gebracht. Sindsdien heb ik dat bedrijf eigenlijk nog geen seconde gemist. Vrienden en kennissen vragen ons steeds meer wat we zullen doen wanneer we terug in België zijn. An is nog steeds verpleegkundige in hart en nieren, dus ik denk dat het voor haar wel duidelijk is. Ook ik weet stilaan zeker wat ik wil doen, alleen moet ik nog vanalles uitzoeken eenmaal we terug zijn. Eén ding staat vast: bij ’t spoor zien ze mij niet meer…


Het is comfortabel reizen met de Vietnamese trein.

Weer drie postkaartjes afgewerkt. Ik leg ze even aan de kant en verlies me even in mijn gedachten terwijl ik voor me uit staar. Plots passeert er een kleine man geladen met twee rugzakken en ik ontwaak uit mijn gepeins. Ik hoef hem maar enkele seconden aan te kijken vooraleer mijn euro valt: ik heb die mens al eerder gezien! Wat is de kans, vraag ik mezelf af? Voor mij staat David, de Spanjaard die we tweemaal eerder hebben ontmoet. De eerste keer begin april 2017, bijna dag op dag een jaar geleden tijdens de rafting op de Rio Negro in San Gil te Colombia en een tweede keer (ook weer toevallig) anderhalve maand later in Baños te Ecuador. Hoe is het mogelijk? Bijna een jaar later, in een lukrake hostel ergens in Vietnam staan we opnieuw oog in oog. An vervoegt ons en al snel herbeleven we de avonturen van toen. 


Met David in Baños te Ecuador, april 2017


In april 2018 ontmoeten we hem geheel toevallig terug in Hué te Vietnam! Wat is de kans?

De volgende dag is het, op wat lichte motregen na, eindelijk droog. Samen met David trekken we er op uit en bezoeken we de Keizerlijke Citadel (Dai Noi).


De Keizerlijke Citadel in Hué

Van 1802 tot 1945 was Hué de hoofdstad van Vietnam. In die tijd was Vietnam een keizerrijk waarbij de regerende keizer steeds tot de Nguyen-dynastie behoorde. In 1945 moest keizer Bao Dai echter aftreden ten gunste van de revolutionaire beweging van Ho Chi Minh. Maar tot die datum was de citadel de zetel van het keizerlijk bestuur over Vietnam. Het is een uitgestrekt complex met vele tempels en paleizen. Tijdens de eerste oorlog met de Fransen in de jaren veertig en daarna de Vietnamoorlog in de jaren zestig werd de citadel zwaar beschadigd door de vele bombardementen. Vooral in de “Verboden Stad” was de schade groot. Tot op heden is men nog steeds bezig met de restauratie van het complex en wij dragen met plezier ons steentje bij door een toegangskaartje te kopen.


Voor de citadel staan enkele Vietnamese oorlogsvliegtuigen opgesteld.


De citadel is eigenlijk een stad in een stad.


Centrale binnenplein waar tal van ceremonies en festiviteiten hebben plaatsgevonden.


Nog steeds vele gebouwen van toen in de steigers



We nemen afscheid van David, hij reist aan een iets sneller tempo door naar het zuiden. Wie weet zien we hem ooit nog eens terug... 

Nu het eindelijk volledig droog is, trekken we er opnieuw op uit. Weinig mensen weten het en veel info op internet vind je er niet over terug, maar Hué heeft een verlaten waterpark! In 2004 werd gestart met de bouw van het waterpark in de Vietnamese jungle. Natuurlijk zag men het weer groots en werd er ruim drie miljoen dollar in het project gepompt. Een jaar later werden de werken reeds gestaakt en nu ligt het onafgewerkte waterpark er verlaten bij.


Ingang van het verlaten waterpark

We glippen binnen in het park en zien door lianen overwoekerde glijbanen, een vervallen amfitheater en een groene laag water in het zwembad wat ooit bedoeld was om watershows in te geven. Ook liggen op veel plekken glasscherven en zijn de ooit vrolijk gekleurde muren nu beklad met graffiti. De natuur neemt stilaan de macht volledig over en omdat de doorsneetoerist niet van deze plek afweet, is het er griezelig stil en verlaten. De hoofdattractie was een gigantische draak die diende als uitkijkpunt. Binnenin resten nu alleen nog de stukgeslagen aquariums.


Amfitheater


Vervallen zwembaden


Overwoekerde glijbanen


Het paradepaardje van het waterpark: een reusachtige draak!


Mooie zichten vanuit de bek van de draak


We keren Hué de rug toe en reizen verder zuidwaarts naar Hoi An. In Vietnam kan je ook duiken en aangezien onze laatste duik al dateert van november 2017, dienen we dringend nog eens het water in te gaan indien we de verplichte heropfrissingscursus willen vermijden...

Vorige    Blogoverzicht    Volgende