HET VERWOESTENDE KARAKTER VAN EEN VULKAANUITBASTING

20-10-2016 00:00

San Juan Parangaricutiro, 20 februari 1943.

Dionisio Pulido, een lokale boer, was zijn akker aan het bewerken toen de grond onder hem plots begon te beven en stoom, lava en as begon uit te braken. Hij probeerde de scheuren nog te dichten, maar al snel zag hij het nutteloze van de zaak in en vluchtte weg. Op die dag begon zowaar een vulkaan te verrijzen vanuit het niets. Tegen het einde van de dag had hij al 10 meter hoogte bereikt. De vulkaan bleef groeien en na een jaar telde hij ruim 400 hoogtemeters. De lava stroomde in groten getale naar beneden en verzwolg de dorpen ‘San Salvador Paricutín’ en ‘San Juan Parangaricutiro’. Gelukkig verplaatste de lava zich traag, zodoende kregen de bewoners ruim te tijd om alles en iedereen op tijd te evacueren. Het duurde nog tot 1952 eer de vulkaan zijn definitieve vorm en hoogte (2800 meter t.o.v. zeeniveau) had bereikt.

De stad Uruapan (zo’n 400 kilometer ten westen van Mexico City) was onze uitvalsbasis voor een trekking naar de vulkaan ‘Paricutín’. Uruapan staat bekend voor zijn productie van lekkere avocado’s. De stad zelf is niet zo de moeite, een kleine wandeling volstaat om het meeste gezien te hebben.

Uruapan heeft wel een heel mooi Nationaal Park. Het is gelegen op slechts één kilometer ten westen van het stadsplein, maar je komt terecht in een totaal andere wereld. Tropische bomen, vogels, vlinders en vele watervallen maken dat we hier een aangename namiddag konden beleven.

Het weer in de streek van Uruapan is vrij simpel te omschrijven: ’s ochtends onbewolkt, vanaf 14u tot 19u felle regen en onweders, vanaf 19u terug onbewolkt. Daarmee rekening houdende zorgden we ervoor dat we de volgende dag al rond 8u in Angahuan stonden. Angahuan is een klein dorp op 35 kilometer van Uruapan van waaruit hikingtrips naar de vulkaan vertrekken. Een gids is hier absoluut onontbeerlijk en we kozen voor José Luis, al 40 jaar trekkingstochten leidende in de streek. Leeftijd zegt niet alles en dat hebben we geweten. Na 2,5 uur stonden we al boven op de vulkaan uit te hijgen van inspanning. José Luis heeft tijdens de hele hiking geen druppel water gedronken. “Si, es un costumbre” (ja, het is een gewoonte). Oké dan…

De route was erg gevarieerd. Steile stroken en enkele makkelijk bewandelbare paden wisselden zich af met kilometerslange moeilijk lopende lavavelden vol brokstukken. Na een erg steile eindsprint werden we getrakteerd op een prachtig 360° zicht. Langs de ene kant kijk je binnen in de vulkaan, langs de andere kant zie je wat een ravage de lavastenen hebben aangericht. Er komt trouwens nog steeds stoom uit een kleinere randvulkaan.


Makkelijke aanloop, door de bossen


De gids volgend. Pad is af en toe gemarkeerd met geel-witte strepen. Doet wat denken aan de GR-routes bij ons...


Moeilijk bewandelbare paden over de lavabrokstukken


De ravage die de lava heeft aangericht. De natuur is zich na 65 jaar stilaan weer aan het herstellen.


De as van de vulkaan. Precies het maanlandschap...


Inkijk in de vulkaan. Deze zal in de toekomst nooit meer actief worden, want hij is van het type 'monogenetische vulkaan'.


Andere zijde bovenop de rand van de vulkaan. Overzicht van de lava.


Let op de rookpluimen, deze komen vanuit een kleinere nog steeds actieve randvulkaan.

We keerden via een andere weg terug en we bezochten het stadje San Juan Parangaricutiro. José Luis  had ons kort daarvoor verlaten aangezien zijn eten op hem stond te wachten. De weg was toch niet moeilijk meer terug te vinden, zei hij. We vonden in het stadje enkel nog ruïnes terug. Lavapuin ligt overal verspreid rond. Van de kerk hebben enkel de toren en het altaar de verwoestende uitbarsting overleefd en zijn vandaag de dag nog steeds visueel zichtbaar.


Ruïnes van de kerk van San Juan Parangaricutiro

Bij de terugweg vanuit de ruïnes naar Angahuan stopte plots een 4x4 naast ons en de bestuurder vroeg of we een lift wilden. Hij kwam met zijn vrouw en zoon van diezelfde ruïnes waar de lokale bevolking enkele eetstandjes hebben opgericht. De bevoorrading was waarschijnlijk net gebeurd, want de 4x4 was, op de drie inzittende na, volledig leeg. We legden met handen en voeten uit dat we maar een 40-tal minuten meer moesten wandelen en dat we in Angahuan zouden uitkomen waar we de bus terug naar Uruapan zouden nemen. Nonsens volgens de bestuurder. Er is geen baan naar Angahuan, de enige baan was drie uur wandelen naar zijn dorp: Nuevo San Juan. Zijn Engels sprekende neef werd er aan telefoon bij gehaald en fungeerde als tolk. Na veel vijven en zessen bleven ze bij hun standpunt en zoveel gastvrijheid weigeren wordt hier niet getolereerd. Wij dus mee met hen en zo hadden we onze eerste ongewilde lift te pakken. Achteraf bekeken hebben we daardoor zelfs geld uitgespaard, want de tickets voor de busrit vanuit Nuevo San Juan waren goedkoper als die vanuit Angahuan…

Vorige   Blogoverzicht   Volgende