OP ZOEK NAAR ‘THE AFRICAN BIG FIVE’ IN MURCHINSON FALLS

17-02-2018 00:00

“Quick quick, park the car, but do it carefully!”
Behoedzaam stopt An de Toyota Landcruiser achter de twee reeds geparkeerde jeeps en schakelt vervolgens de motor uit. Een heerlijke rust daalt over ons neer.
“Look to the right, he’s in that tree over there!”
Onze gids Marta wijst naar de betreffende boom. En inderdaad, tussen de takken verscholen ligt een pracht van een luipaard, schijnbaar relaxed, maar evenzeer op zijn hoede terugstarend in onze richting.

“You are very lucky to see the leopard. There’re only twenty of them in the whole park!”
Een glimlach siert mijn gezicht. Gelukzalig met alweer een nieuwe episode in ons grote avontuur…


Leg 2: Masindi - Murchinson Park - Gulu

Om klokslag elf uur in de voormiddag rijden we onze allereerste meters in het Nationale park Murchinson Falls. We krijgen meteen enkele aapjes te zien die vanop afstand ons nieuwsgierig gadeslaan. Ook al naderen we ze heel langzaam, ze kiezen onverwijld de vlucht wanneer de onderlinge afstand minder dan tien meter wordt. De weg ligt hobbelig, maar kurkdroog. Regen is hier al in geen maanden meer gevallen en de bladeren aan de bomen verliezen stilaan hun gezonde groene kleur.


Klaar om het Nationale Park Murchison Falls binnen te rijden!



Idyllische wegen om over te rijden, doch aan slechts 20 km/h als je niet wilt dat je auto uit elkaar rammelt...


In het zuidelijke deel kom je vooral bavianen tegen.

Het Nationale park Murchinson Falls is met zijn 3.860 km² het grootste nationale park van Oeganda. De Witte Nijl stroomt van oost naar west door het park en verdeelt het nationale park in een noordelijk en een zuidelijk deel. We rijden Murchinson vanaf het zuiden binnen en de Lonely Planet waarschuwde ons al dat we in dat deel, buiten bavianen en enkele wrattenzwijnen, weinig tot geen speciale diersoorten zouden aantreffen. Het zuiden is echter wel de ideale toegangspoort tot de Murchinson watervallen. We houden halt op de top van de watervallen en zijn getuige hoe de Witte Nijl zich agressief een weg baant doorheen een nauwe doorgang van amper zeven meter breed en hoe het water vervolgens ruim 43 meter de diepte in stort. Een duizelingwekkende 4.000 kubieke meter per seconde raast ons voorbij en het geluid is oorverdovend.


Genieten op de top van de Murchinson Falls.


De watervallen storten zich een weg naar beneden.


The Murchinson Falls


Oehoe mocht sinds lange tijd ook nog eens poseren en deed dat met verve!



De piloot in me komt weer tot leven bij het zien van dit bord. Een kort bezoek was onvermijdbaar...


De airstrip wordt nog dagelijks gebruikt om toeristen af te zetten en op te pikken. 


Eindpunt van de dag: kamperen geblazen!

Vroeg in de ochtend kruipen we snel uit onze tent, proppen al ons kampeermateriaal slordig in de auto en haasten we ons richting de oevers van de Witte Nijl. De eerste ferry steekt de rivier over om zeven uur en die boot wilden we echt niet missen. We hebben slechts een parkvergunning voor één etmaal en dus moeten we het park ten laatste om elf uur verlaten. Dat maakt dat we slechts tweeënhalf uur de tijd hebben om op beestenjacht te gaan. Het noordelijk deel van het Nationale park Murchinson Falls bevat bijna alle diersoorten waarvoor je een safari wilt ondernemen en het eerste wat we doen als we de overkant van de rivier bereiken is een gids onder de arm nemen.

Marta is een ervaren rot in het vak en tracht de beschikbare tijd zo goed mogelijk in te vullen. Ze kent alle uithoeken en interessante plekjes van het park en moedigt An aan om met een grote vaart over de oneffen aarden wegjes te racen op weg naar het uiterste westen van het nationale park. We zijn nog geen drie kwartier aan onze safari bezig of Marta spot drie volwassen leeuwen samen met vier welpjes. We kunnen ze naderen tot op nog geen twintig meter afstand. De welpjes trekken zich van onze aanwezigheid geen fluit aan en ravotten erop los. Wat een prachtig zicht om dergelijke dieren zomaar in het wild te kunnen aanschouwen.


De leeuw kijkt vanop een afstandje onverschillig naar de spelende kroost...


...terwijl de leeuwinnen toch iets actiever de welpjes in het oog trachten te houden.

Iedereen kent de term ‘The African Big Five’. Het zijn de vijf diersoorten (leeuw, luipaard, olifant, neushoorn en buffel) in Afrika die door de jagers omschreven worden als de moeilijkst te schieten dieren. Het zijn volgens onze gids Marta ook de vijf diersoorten die voor een natuurlijk evenwicht zorgen in de vrije natuur. Nog geen vijftien minuten later zien we met de luipaard al ons tweede dier van ‘The African Big Five’. De twee moeilijkst te spotten dieren in een uur tijd, van geluk gesproken zeg!


De luipaard, ogenschijnlijk aan het slapen in de boom.

Tijdens de resterende tijd zien we nog tientallen buffels, giraffen, antilopen en vele andere diersoorten die rustig staan te grazen op de uitgestrekte vlaktes van het prachtige nationale park. Van de overige deelnemers van 'The African Big Five' liet enkel de olifant zich vandaag niet zien. De neushoorn komt voorlopig niet meer voor in het nationale park Murchinson Falls (er is wel een veelbelovend kweekprogramma gestart dat binnen enkele jaren hopelijk uitmondt in het vrijlaten van een nieuwe lichting neushoorns in het nationale park). Drie op vijf dus, niet slecht!


Een curieuze toeschouwer


Antilopen


De giraf


De nijlpaarden. Overdag terug te vinden in het water, 's nachts komen ze het land op!


Onze gids Marta

Net op tijd haalden we het controlepunt en verlieten we via het noorden het nationale park. In de grote stad Gulu houden we halt voor de nacht en maken we van de gelegenheid gebruik om onze voedsel- en drankvoorraad weer aan te vullen. Komende dagen zetten we koers richten het tweede nationale park op ons lijstje: Kidepo Valley National Park in het absolute noorden van het land tegen de grens met Zuid-Soedan.

Vorige    Blogoverzicht    Volgende