OP OUTREACH MET HET ZIEKENHUISPERSONEEL IN EEN SLOPPENWIJK

20-02-2018 00:00

Na twee weken meevolgen op de Surgical OPD van het Lubaga Hospital in Kampala, is het tijd om eens een ander facet van het ziekenhuiswezen tegen het licht te houden. De volksgezondheidsafdeling van het ziekenhuis is daar een mooi voorbeeld van. Die afdeling is een dienst die zich onder andere bezighoudt met het coördineren van acht outreachstations in en rond Kampala. Outreachen betekent letterlijk: producten en middelen tot alle bevolkingsgroepen brengen die in normale omstandigheden geen toegang zouden hebben tot die diensten.


Op outreach met de ziekenwagen

Ik ga een dagje mee op outreach in Ndeeba, een sloppenwijk in Kampala. Het lokale schooltje doet dienst als onderzoekscentrum. Voor we aan het werk kunnen gaan, worden we eerst getrakteerd op een kop thee en een Afrikaanse ‘chapati’ (een soort pannenkoek). Er zijn een aantal standen waar de bevolking kan langsgaan. Eerst laten ze zich registreren en er volgt een symbolische betaling. Volwassenen betalen voor het geheel 2.500 shillings (€ 0,55) en kinderen 1.500 shillings (€ 0,33). Daarna is er de parametercontrole, waar William en ik verantwoordelijk voor zijn. Armomtrek (screenen op ondervoeding), gewicht, bloeddruk en lichaamstemperatuur worden allemaal opgemeten en genoteerd.


Geïmproviseerde wachtzaal in het lokale schooltje


Registratie en betaling


Meten van de armomtrek


Bloeddruk meten

Iedereen kan, als ze dat zelf willen, zich laten testen op HIV door middel van een HIV-sneltest. Die gratis sneltest wordt ook uitgevoerd in zorginstellingen, gemeenschapsinstellingen en bij mensen thuis. Het vergroten van de kennis van de HIV-status door die tests is een belangrijke manier om de epidemie in Oeganda aan te pakken. Om je een idee te geven: in 2016 leefden in Oeganda naar schatting 1,4 miljoen mensen met HIV.


HIV-sneltest


Hier beleven veel Oegandezen een spannend moment...


Om je eens een idee te geven...

Medicatie zit ook inbegrepen in de prijs. Afhankelijk van de klachten worden er hoofdzakelijk antibiotica, pijnstilling en vitaminesupplementen meegegeven met de patiënt. Voor baby’s en kinderen is er ook immunisatie voorzien. Verdere diensten die ze aanbieden op zo’n outreach zijn gezondheidseducatie, seksuele en reproductieve gezondheid, informatie in verband met natuurlijke gezinsplanning en nutritievoorlichting en -opvolging (voedingsleer). Met andere woorden: de focus ligt dus vooral op het aanbieden van preventie, educatie en ondersteuning in de nabijgelegen gemeenschappen.


Immunisatie


Medicatiebedeling


De groeicurve van kinderen


Tussendoor krijgen we een flinke portie typisch Oegandees eten: rijst, bonen, matoke (soort banaan) en pindasaus!

Ik had het geluk om twee dagen te kunnen meevolgen op het operatiekwartier van het ziekenhuis. Het operatiekwartier telt twee operatieruimtes: één voor orthopedie en de andere voor de rest van de ingrepen. Beide ruimtes zijn heel basic ingericht, maar ze omvatten wel al het nodige materiaal om operaties goed te kunnen uitvoeren. Wat mij meteen opviel was het feit dat de ramen in het operatiekamer open stonden tijdens de operaties! Enkel bij hevige wind worden, degene die effectief dicht kunnen, gesloten. Voor de rest is het voor mij heel moeilijk om te vergelijken met Belgische ziekenhuizen, mits ik daar nog nooit een operatie heb bijgewoond.


Operatiekwartier


Benodigdheden zoals steriele handschoenen, e.d.


Eventjes bijslapen...


Ik ben er klaar voor!

Na anderhalf jaar weinig tot geen bloed te hebben gezien, was ik benieuwd of ik in staat was om operaties bij te wonen. Ik moet zeggen dat het goed meeviel! In het operatiekwartier waren telkens enkele studenten aanwezig. Net zoals bij ons in Europa moeten die toekomstige chirurgen ook hun vak leren door effectief de handeling zelf uit te voeren. Onder de deskundige leiding van de chirurg(e), zetten ze hun eerste stappen in de operatiewereld. Bij elke operatie staat er telkens een andere student(e) aan de tafel terwijl de rest dan weer staat toe te kijken.


Operatie aan de gang.


Amandelen verwijderd!


Hier kijkt een student toe tijdens de operatie.


Zijn collega studente (links) mag dan zelf weer opereren onder de deskundige leiding van een chirurge (rechts).


De darmen


Na een amputatie vliegt het been gewoon in de vuilnisbak...

Na dit boeiend intermezzo kom ik terug op bekender terrein. In het volgende blogbericht zal ik dieper ingaan op mijn ervaringen op de spoedafdeling van het ziekenhuis en rond ik mijn vier weken vrijwilligerswerk af op de materniteitafdeling (afdeling waar de baby’s worden geboren).

Vorige    Blogoverzicht    Volgende