OP ONTDEKKINGSTOCHT DOOR DE CORDILLERA BLANCA

08-07-2017 00:00

“Die uitstap naar ‘Laguna 69’ heeft echt wonderen gedaan. Ik zie het weer een beetje zitten”. An slaakt een diepe zucht van verlichting. Een glimlach siert haar gezicht. We zijn drie volle dagen weg uit Lima en stilaan schijnt de zon terug in het lang-op-reis-verhaal. Ik geef toe, ze heeft wel wat werk aan me gehad…

Net nadat we Bram in de collectivo naar de luchthaven hebben gezet, ben ik in een gat gevallen. Je kijkt maandenlang uit naar zijn bezoek, plots staat hij er dan, je beleeft samen op korte tijd vele avonturen en even snel verdwijnt hij weer uit ons verhaal. Het maakte op mij een heftige indruk. Je keert dan terug naar de hostel waar je samen hebt verbleven en het gevoel overvalt je direct: je mist hem verschrikkelijk. Eerlijk, ik heb als een kind staan huilen op An haar schouders. Onze Chinese kamergenote keek waarschijnlijk maar eens raar op. Plots miste ik meer dan ooit mijn vrienden en familie. Ik had nooit gedacht dat ik, nog voor het eerste reisjaar ten einde was, ineens zo’n last zou krijgen van heimwee en reismoeheid. En hoe was dat ook mogelijk? Het was net ik die de drijvende kracht was achter dit avontuur en na veel overtuigingskracht An heb meegekregen in het verhaal en nu blijkt zij de sterkste van ons twee te zijn. Dat was toch even slikken…


Huaraz

We besloten Lima snel achter ons te laten en een nieuwe episode in de reis te laten beginnen. Dat is de beste manier om reismoeheid te bestrijden. We kozen voor een weekje Huaraz als intermezzo tussen het vertrek van Bram en aankomst van An haar ouders. Nu, ik moet zeggen dat een stad als Huaraz geen soelaas bracht in mijn poging om mijn dip te boven te komen. We kwamen aan in een lelijke, vuile, stinkende stad vol toeterende taxi’s zoals we er nog nooit eerder een hadden meegemaakt. Wat zijn Peruanen toch kiezige mensen. Ze hebben écht geen respect voor zichzelf en hun stad. De helft van de bevolking van Huaraz zit op straat groenten en fruit te verkopen, het is een drukte van jewelste. De marktbezoeken waren best wel indrukwekkend. Tientallen kraampjes met dood vlees van allerlei beesten benamen ons steeds letterlijk onze adem. Hele varkens en cavia’s liggen ons daar aan te kijken, ik werd er een beetje misselijk van. Iedere nacht passeert de vuilkar om de stort die de lokale bevolking achterlaat op de straten weer schoon te vegen. Het is werkelijk choquerend om te zien hoe ze met het begrip “afval” omgaan. Schrijnend allemaal… Het resulteerde alweer in een avondje tristesse.


Een traditionele straat in Huaraz: overdag verkoopt iedereen er zijn fruit, 's avonds is het een stort...


Bezoekje aan de lokale markt. De geur was soms niet te harden...

Om uit die vicieuze cirkel te geraken gingen we langs bij een toerismebureau en regelden we transport naar het startpunt van de hiking naar één van Peru’s mooiste meren: ‘Laguna 69’ op ruim 4.600 meter hoogte in de prachtige Cordillera Blanca. Ik was er vier jaar geleden samen met Sander al eens geweest en ik herinnerde me dat ‘Laguna 69’ toen één van onze toppers was op de reis. We vertrokken erg vroeg op pad en na een vijf uur durende busrit konden we onze eerste voetstap planten op de heilige grond van de Cordillera Blanca. In nog geen drie uur klommen we ons een weg op grote hoogte waarbij meermaals verwoed naar de schaarse zuurstof werd gehapt. Het meer is werkelijk een formidabel zicht met zijn helblauwe ijskoude water. Enkele moedige medehikers gingen tot aan de knieën in het water, maar steevast werd verdere pogingen gestaakt wegens véél te koud. Ruim een uur hielden we het uit, maar toen raakten ook wij stilaan onderkoeld. Dik ingepakt werd de terugweg ingezet waarbij we van menig indrukwekkende uitzichten konden genieten. Wat is het hier mooi! Het was het begin van de klik die ik maakte. De kriebel die ik jarenlang voelde, kwam eigenlijk spontaan terug. “Ik wil hier meer van zien”, was mijn gedachte toen we diep voldaan terugreden naar onze tijdelijke thuisbasis in Huaraz.


Startpunt van de 'Laguna 69' lag op meer dan 4.000 meter hoogte.


Een klein meertje halfweg de tocht


We naderen het eindpunt! De eeuwige sneeuw wordt talrijker.


'Laguna 69' bij aankomst...


...na een uurtje werd het behoorlijk koud.

We pakten de koe bij de hoorns en na een dagje postkaartjes schrijven trokken we alweer op pad en dit keer was het plan om ons hoogterecord met brio te breken. We werden gedropt op 5.000 meter hoogte en klommen naar een prachtige gletsjer met de leuke naam: ‘Pastoruri’. Nee, niet pastor Rudi… De ‘Pastoruri’ is een stervende gletsjer. Er komt namelijk geen nieuw ijs meer bij, ze smelt stilaan volledig af. In de laatste 30 jaar heeft ze ruim 25% van het ijsoppervlak moeten prijsgeven. We bereikten na 45 minuten slenterend klimmen de voet van de gletsjer op maar liefst 5.250 meter hoogte. De minste inspanning sloeg direct op onze adem, het was een heel bizarre ervaring. De gletsjer is werkelijk prachtig. Naast de gletsjer heb je een groot meer, volledig omringd door menig met eeuwige sneeuw bezaaide bergtoppen. Slechts weinig toeristen wagen zich aan dergelijke hoogte, de hoogteziekte met zijn onvermijdelijke hoofdpijn in gedachten doet een mens al eens nadenken… Het was er dus vrij kalm en dat kan ik wel smaken. Het werd een prachtervaring, waar we nog menig keren zullen aan terugdenken.


Gletsjer 'Pastoruri' in de verte


Ook hier de typische toeristenattracties...


Op weg naar de gletsjer komen we vele Puya Raymondi-planten tegen. Deze komen enkel voor in de hoger gelegen delen van Peru.


De Puya Raymondi bloeit maar eenmaal in zijn bestaan!


Wandelen op meer dan 5.000 meter hoogte!


Links de 'Pastoruri' gletsjer


Oehoe mocht uiteraard niet ontbreken.


Het gletsjermeer met vele besneeuwde bergtoppen in de achtergrond. Mooi!!


Hoe de gletsjer stilaan aan het sterven is...

Mijn dip is inmiddels verdwenen als sneeuw voor de zon. De goesting is terug en ook An ziet het nog steeds helemaal zitten. Toch kropen we echter toch met een opgelucht gevoel terug in de bus naar Lima. Voor de derde keer zullen we de hoofdstad aandoen. Deze keer zijn An haar ouders onze gasten. We kijken uit naar hun komst. Ze zagen ons vertrek destijds met lede ogen aan, dus het weerzien zal zeker hartelijk zijn. We reizen in hun gezelschap tot vlak aan Bolivia en dus kunnen we eindelijk terug wat vooruit kijken.

Vorige   Blogoverzicht   Volgende