OP DE BROMMER DOORHEEN HET THAISE BERGLANDSCHAP

27-03-2018 00:00

Sinds de roadtrip in Oeganda zijn we fan geworden van de ongelofelijke vrijheid die het zelf besturen van een voertuig met zich meebrengt. Toen we in Chiang Mai aan het bekomen waren van ons olifantenavontuur, hoorden we andere hostelbewoners praten over de Mae Hong Son Loop. Tien minuten research later, waren we er al uit. De volgende dag zouden we elk een brommer huren en de zevendaagse rondrit aanvatten. Om het verslag over de Mae Hong Son Loop niet nodeloos lang en saai te maken, pik ik van elke dag één notabel moment uit.


De Mae Hong Son Loop in het uiterste noordwesten van Thailand.


De route in wijzerzin met de overnachtingsplaatsen Mae Chaem (1), Mae Sariang (2), Khun Yuam (3), Mae Hong Son (4), Pai (5/6) en Chiang Mai (7).

Dag 1

Na bijna honderd kilometer rijden komen we aan op de top van de berg “Doi Inthanon”, met zijn 2.565 meter het hoogste punt van Thailand! Vanuit mijn pilootcursus weet ik dat per 300 hoogtemeters stijgen, de temperatuur gemiddeld met 2 graden afneemt, en dat voelen we! Er staat een strakke wind en ondanks ons winddicht vestje, bibberen we bijna van onze brommer wanneer we de laatste kilometers overbruggen. Veel valt er echter niet te zien. Een monument, ja, maar geen viewpoint. Van de beelden die we onderweg spotten, onthoud ik dan weer de overheersende smoglaag. Blijkbaar steken de boertjes uit Myanmar in de maanden maart en april al hun velden in de fik, waardoor gigantische smoglagen richting Thailand drijven. Het levert eindeloze debatten op in het Thaise parlement, ook hier zijn er nog zekerheden in het leven: er wordt niets tegen ondernomen…


Op weg naar Doi Inthanon


Fietsers zijn hier nochtans erg zeldzaam.


Oeps, verkeerd stuur vast!


Hoogste punt (2.565 meter) van Thailand!


Ook het nationaal observatorium ligt op de Doi Inthanon.


Onderweg komen we nog enkele leuke watervallen tegen.

Dag 2

Het is kilometers vreten. Na de 150 kilometers van gisteren, staan er vandaag weer ruim 130 op het menu. Veel valt er niet te vertellen. We nemen afwisselend de kop en houden regelmatig een plas-, drink- en eetpauze. De poep begint wat stijf te worden alsook de bovenrug dient de brommerhouding nog wat gewend te worden…


De Thaise boertjes op het veld.


Een eenzame straathond dolblij met wat aandacht.


We rijden de provincie Mae Hong Son binnen.

Dag 3

We bezoeken een ‘cave’. Voor slechts twee euro de man, mogen we onafhankelijk het ondergrondse wonder van de natuur exploreren. Daar vele toeristen geen tijd hebben om de volledig Mae Hong Son Loop te rijden, wordt dit deel veelal overgelaten. We hebben bijgevolg de hele grot voor ons alleen. Het is echt iets magisch. En muisstil!


De ingang van de Kaew Komol Crystal Cave


Het rijk voor ons alleen.



De wegen in het afgelegen noorden van Thailand liggen er vaak beter bij dan de Belgische wegen...


Ongecontroleerde brandhaarden zijn hier een groot probleem en zorgen mee voor de erg ongezonde lucht.

Dag 4

We zijn halfweg onze trip. We bevinden ons in Mae Hong Son, de stad waarnaar de loop is vernoemd. Hoewel het 33 graden is, bezoeken we toch een ‘hot spring’. Ook hier zijn we weer de enige bezoekers en we kunnen genieten van een privé zwembad. Het warme water is desondanks een welgekomen afkoeling!


De 'hot springs' Pha Bang


Een bezoek aan Mae Hong Son airport kan niet ontbreken.



We krijgen een mooi zicht op de stad vanop een viewpoint.

Dag 5

Pech onderweg! We zijn nog geen tien kilometer op weg richting Pai en daar gaat plots alle lucht uit mijn achterband. Wat nu? Ik spring op An haar brommer en rijd terug naar Mae Hong Son op zoek naar een garage. Ik vind er snel enkele bereidwillige automonteurs en nog geen uur later is alles al gefikst. We kunnen zelfs bekomen dat het verhuurbedrijf ons de helft van de kosten terugbetaalt. Jep, na anderhalf jaar reizen, leer je je plan trekken!


We worden snel uit de nood geholpen.


De achterband heeft duidelijk zijn beste tijd gehad.


Samen met ons bezoekt Oehoe de "Bamboo Bridge", een belangrijke brug voor de lokale boertjes wanneer hun rijstvelden onder water staan.


De Thai onderhouden hun wegen doorgaans vrij goed, maar af en toe stoten we toch op sluikstorters...



Nog 30 kilometer tot Pai.

Dag 6

We laten de brommer een dagje rusten in Pai en trekken er op uit. Naar het schijnt hebben ze hier een canyon – niet zo groot als de Amerikaanse Grand Canyon, zeggen ze zelf, maar toch het bezoeken waard. Eerder wandelden we al over de “Memorial Bridge”, een restant van tijdens de tweede wereldoorlog. Overal staan marktkraampjes opgesteld en de niets vermoedende toerist wordt er weer droogjes opgelegd. Tjah, niet echt onder de indruk van deze toeristenvallen…


Zicht op Pai. Helaas veel smog waardoor alles wat wazig wordt...


De "Memorial Bridge", een strategische brug ten tijde van WOII.


De Canyon van Pai


's Avonds is het telkens weer smullen van het heerlijke eten dat overal wordt aangeboden.

Dag 7

De laatste 120 kilometer tussen Pai en Chiang Mai rijd je door de bergen en ondanks dat het een vrij intensieve rit met vele haarspeldbochten is, krijg je enkele prachtige vergezichten te zien. Helaas de smog… We klokken uiteindelijk af op bijna 800 kilometer en arriveren veilig en wel in Chiang Mai met een zongebruind velletje. De onderneming was een voltreffer! Meerdaagse roadtrips met brommers worden over het algemeen afgeraden, maar als je je verstand gebruikt, kan er weinig misgaan. Zoals zoveel dingen in het leven, zeker? Het was desalniettemin een meer dan welgekomen ontsnapping uit het warme en drukke Chiang Mai!


De wegen slingeren zich een weg doorheen de Thaise bergen.

Vorige    Blogoverzicht    Volgende