LOKALE ONTWIKKELINGSHULP VIA DUURZAAM ECOTOERISME

16-01-2018 00:00

Vier druk in gesprek zijnde zwarte mannen wandelen zij aan zij en komen mijn richting uit. Daar gaan we weer, denk ik in mezelf. Van zodra ze me in het oog hebben, valt het gesprek stil en staren ze me aan alsof ze een spook gezien hebben. Ik nader hen nu met rasse schreden en ik transformeer terug naar mijn vrolijke zelf. Zoals altijd ben ik degene die het ijs breekt:
“Orire Ota! Agándi?” vraag ik. (Goeiemorgen, hoe gaat het?)
De vier mannen weten niet goed wat hen overkomt en fronsen wantrouwend hun wenkbrauwen.
“Nije!” ga ik onmiddellijk door. (Met mij alles goed!)
Een van de mannen begint te lachen en roept gretig “Héééééé! Nije! Nije!” terug naar mij.
Ik ben hen inmiddels al voorbij gelopen wanneer diezelfde man nog vraagt: “Where are you going?”.
“To the lake!” roep ik over m’n schouder terug en ik steek nog even m’n duim omhoog. Ik kijk terug voor me en loop verder. Ik voel vier priemende blikken in mijn rug, maar besteed er verder geen aandacht meer aan. Een blanke man in loopkledij zien ze hier waarschijnlijk maar zelden. Ik trek m’n looptempo terug wat de hoogte in en concentreer me op mijn ademhaling. Luttele momenten later draai ik de hoek om en zie een groepje kinderen vanuit de verte naderen. Een blik op mijn chronometer vertelt me dat mijn looptraining nog 42 minuten duurt. Ik zucht eens diep, verman mezelf en tover opnieuw een glimlach op mijn gezicht. Klaar voor de volgende confrontatie…


Het meer van Buyonyi

De taxi hobbelt aan gemiddeld twintig kilometer per uur over het armzalig weggetje. De chauffeur is een gezellige vent van eind de dertig en vertelt honderduit over zijn vrouw en vier kinderen. Van hem leer ik ook enkele woorden van het plaatselijke Oegandese dialect, wat me later erg van pas zou komen. We naderen het meer van Buyonyi vanuit de bergen en ik krijg prachtige vergezichten voorgeschoteld. Na ruim een uur rijden bereiken we het afgelegen dorpje Hamukaka aan de oevers van het meer en de taxi laveert langs de starende bevolking naar het uiterste einde van het weggetje. Wanneer de motor wordt stilgelegd, doet de eindeloze stilte haast pijn aan de oren. Wat een verschil met het drukke Kampala. Een heerlijke rust daalt over mij neer en ik vergeet op slag welke heikele onderneming het geweest is om hier te geraken.


Welkom aan een prachtig meer ten zuidwesten van Oeganda!


Het is hier héérlijk rustig.


De hond Bas is alvast blij met mijn komst.

Ik word enthousiast ontvangen door Wilfried, een 61-jarige Nederlander en gastheer in zijn “Amasiko homestay”. Al ruim dertig jaar woont en werkt hij in Oeganda en enige jaren geleden besloot hij zich te settelen aan het meer van Buyonyi in het uiterste zuidwesten van het land. “Amasiko” betekent letterlijk “hoop” en is een meerjarenproject dat, buiten lokale ontwikkelingshulp, ook inzet op ecologische land- en tuinbouw om zo op termijn volledig zelfvoorzienend te worden. Om aan de noodzakelijke financiële middelen te geraken rekent Wilfried op donaties en richt hij zijn pijlen op ecotoerisme. Zo gaat een deel van mijn bijdrage voor de overnachtingen rechtstreeks naar één van de lopende projecten zoals de ondersteuning van het lokale schooltje of aan plattelandsontwikkeling.


Amasiko Greenschool


Landbouw maakt deel uit van het lessenpakket van de school.

De infrastructuur van de homestay is zeer basisgericht. De slaapkamers zijn gebouwd met natuurlijke, lokale materialen en door lokale ambachtslieden. Er is een houtgestookte warme douche en een ecotoilet. Aansluiting op het elektriciteitsnet is hier onbestaande, maar er is altijd wel iets van elektriciteit beschikbaar dankzij de zonnepanelen op het dak. “Amasiko homestay” is nog steeds in volle ontwikkeling en rekent hierbij meermaals op de hulp van enkele enthousiaste vrijwilligers. Ik maak kennis met Jos, Anja en Hetty, drie hele sympathieke Nederlanders die zich drie maanden lang zullen inzetten om van de homestay weer een mooiere, duurzamere plek te maken. Hetty is bovendien een fantastische fotografe en ik kreeg toestemming van haar om enkele van haar pareltjes te publiceren op de blog, waarvoor dank, Hetty!


Toekomstig administratief centrum en receptie van "Amasiko homestay"



Ecotoilet


Het water om te douchen wordt via een houtkachel opgewarmd. Erg basis allemaal.


We kregen altijd zeer lekker eten voorgeschoteld!


We eten altijd met de hele groep samen. Van mijn positie in wijzerzin: gastheer Wilfried (NED), vrijwilligers Hetty (NED), Anja (NED) en Jos (NED), Anita (OEG), Yuji (JAP) en Natsko (JAP).


Er worden varkens gekweekt in de homestay met de bedoeling die te verkopen in de stad.

Mijn dagen bestaan hier uit lezen, eten, wandelen, genieten van de rust aan het meer, nog meer eten, nog meer wandelen, nog meer lezen en ten slotte eten, lezen en slapen. Zalig! Ik besluit om zeven nachten te blijven en het hoofd eens volledig leeg te maken. Sinds een drietal maanden ben ik ook weer herbegonnen met mijn looptraining. Terug wat conditie opbouwen. Zowel An als ik kochten een volledige tenue, loopschoenen en een sporthorloge in Kuala Lumpur en al snel had ik het loopvirus weer te pakken. In Azië is het eenvoudig om te trainen, maar hier in Afrika is dat toch niet zo evident. Veel mensen hier hebben gewoon de middelen niet om dergelijke spullen aan te schaffen en ik vond het bijgevolg op ethisch vlak een moeilijke kwestie om hier voor hun neus al dan niet wat te gaan trainen. Uiteindelijk doe ik het toch en vaak lopen er dan een vijftal kinderen op slippers gretig met me mee.


Mijn eenvoudig huisje met vlak ernaast m'n troon. Urenlang heb ik er boeken zitten lezen.


Na het lopen moet ik al eens mee op de foto...

Een enkele keer maak ik een korte uitstap. Ik sluit me aan bij een groepje Tsjechen en samen maken we een tocht door het dichte woud en bezoeken we een traditioneel plattelandsdorpje aan de rand van het meer. Er wordt voor ons gedanst en we krijgen een demonstratie boogschieten en vuur aanmaken. Voor een korte dans demonstratie: KLIK HIER!


We krijgen een deskundige uitleg van twee gidsen.


We bezoeken een traditioneel plattelandsdorpje aan de rand van het meer.


Er wordt voor ons gedanst...


...en we krijgen een demonstratie boogschieten...


...en authentiek vuur aanmaken.



Deze man leeft samen met zijn vrouw en twee kinderen in een piepkleine hut. Hij heeft wel een prachtig uitzicht over het meer!

Ik herinner me de prachtige vergezichten nog van toen ik met de taxi op weg was naar het meer en dus trek ik nog eens met plezier mijn wandelschoenen aan. Na een tiental minuten wandelen haal ik drie mannen in en geraak met hen aan de praat. Ze zijn op weg naar een ruim vierhonderd meter hoger gelegen dorpje voor een feestje en dienen daarvoor een dikke zeven kilometer al wandelend te overbruggen. Gemotoriseerd vervoer is hier amper beschikbaar, dus voor hen is wandelen de normaalste zaak van de wereld. Eigenlijk een fantastisch uitgangspunt, de onthaasting van het leven. Ik neem afscheid van hen wanneer ze halthouden bij een oude bekende en vervolg m’n klim. Of je het nu wilt of niet, maar telkens ben je een ware attractie als je langs de armzalige huisjes passeert. Iedereen staart naar je en de moedigsten onder hen durven me al eens aanspreken. Het blijft allemaal erg gemoedelijk, ook al vragen de vaak onverzorgde kinderen keer op keer naar geld. Ik geef er nooit aan toe, want de tijd dat de blanken voor Sinterklaas speelden in Afrika is nu toch al vele tientallen jaren verleden tijd. Vlak voor ik het dorpje bereik laat het meer zich van zijn mooiste kant zien en ik besluit het verder klimmen voor bekeken te houden. Het vochtige klimaat zorgt voor een permanente laag nevel boven het meer waardoor de zichtbaarheid beperkt wordt. Desondanks blijf ik ruim een halfuur genieten van dit prachtig stukje natuur.


De nevel onttrekt een groot deel van het zicht op het meer. 


Het meer van Buyonyi betekent letterlijk: het meer van de kleine vogels.



Een grijze kroonkraai, een bedreigde diersoort. Staat centraal op de vlag van Oeganda.


Telkens veel nieuwsgierige toeschouwers langs de kant van de weg.


Wil je meer weten over het project van Amasiko, dan verwijs ik je graag door naar hun website: www.amasiko.org/nl en wie weet voel je je wel geroepen om een steentje bij te dragen aan de ontwikkeling van Oegenda! 

Dit was meteen mijn laatste wapenfeit hier. Ik plan nu zo snel mogelijk de grens met Rwanda over te steken op weg naar Kigali, de hoofdstad van het land. De blogberichten van An over haar werkervaringen in het lokale ziekenhuis in Kampala zullen waarschijnlijk pas gepubliceerd worden in de loop van februari. De internetverbinding in Kampala is bijzonder zwak waardoor momenteel enkel eenvoudige communicatie via facebook mogelijk is. Nog eventjes geduld dus…


An stelt het prima!

Vorige    Blogoverzicht    Volgende