HOE JE ECUADOR PAS ÉCHT LEERT KENNEN…

24-05-2017 00:00

Ecuador is mooi, hoeft het nog gezegd? Het land heeft dan ook alle troeven in handen: stranden om van weg te dromen, een dichte jungle vol kleine en grote beestjes en prachtige bergen en vulkanen. Ik sta vooral te kijken hoeveel vulkanen Ecuador rijk is. Tijdens de vele busritten krijg je er vaak een mooi zicht op. Eeuwige sneeuw rond de evenaar, het kan dus weldegelijk! Het is dan ook de grootste reden waarom we ons nooit met de nachtbus verplaatsen. De gedwongen uren in de bus kan je nuttig doorbrengen door simpelweg uit het raam te kijken en te genieten van het landschap.

Wil je de lokale bevolking van het land pas écht leren kennen: onderneem een meerdaagse hiketocht doorheen de kleinste gehuchtjes en durf de mensen aan te spreken. Eenvoudigweg een “buenas tardes” bij het voorbij wandelen doet al wonderen. De bewoners staren je vaak doordringend aan, maar ze zijn supervriendelijk. De huisjes zijn klein en gezellig. De was hangt steevast buiten en er lopen altijd wel een drietal kinderen en enkele honden rond. De kinderen zijn erg verlegen, vaak duiken ze weg achter een voorwerp en dan zie je hun hoofdje voorzichtig langs de rand uitsteken waarbij ze je goed in gaten houden. We zwaaien dat het een lieve lust is. Meestal is er toch eentje met ietwat lef, maar het terugzwaaien blijft toch erg bescheiden.

De belangrijkste regel als je het respect van de lokale bevolking wil winnen is hen eerst vriendelijk vragen of je een foto van hen mag nemen. Weigeren ze, respecteer dat dan. We namen onderstaande foto tijdens onze meerdaagse hiketocht en we beloonden de kinderen zelf met een “dollarito”.

We planden onze meerdaagse hiketocht rond het prachtige meer van Quilotoa. Er is een heuse “loop” uitgestippeld waarbij je via tal van kleine dorpjes en gehuchten passeert en terug kunt eindigen aan het meer, zo je wil. Onze uitvalbasis lag echter in Latacunga, een grote stad op zo’n twee busuren rijden ten zuiden van Quito. We lieten er onze grote trekrugzak vol bagage achter en trokken op pad met de kleine rugzak, enkel met het hoogstnodige. Warme kleren waren absoluut een must, want we sliepen telkens op drieduizend meter en hoger.


Lago de Quilotoa


Quilotoa Loop (Latacunga-Isinlivi-Chugchilán-Quilotoa-Latacunga)

Van Latacunga ging het via de lokale (school)bus naar Isinlivi, een klein bergdorpje met zo’n 500 inwoners. Vanuit Isinlivi wandelden we dan op de eerste hikedag naar Chugchilán, een ander gehucht zo’n veertien kilometer verderop. Op de tweede wandeldag vervolgden we onze tocht tot in Quilotoa, waar we aan de rand van het meer verbleven. We hoopten de volgende ochtend op een mooie zonsopgang, maar de vele wolken staken er helaas een stokje voor. We sliepen telkens in gezellige hostels waar je voor weinig geld halfpension kreeg. Het avondeten was heerlijk, de bedden lekker zacht en ’s ochtends vertrok je niet vooraleer je een stevig ontbijt achter de kiezen had. De uitzichten tijdens de tocht waren stuk voor stuk fenomenaal.


Gezamelijk avondmaal in Isinlivi in de hostel.



Isinlivi


Isinlivi


Op weg naar Chugchilán




Aankomst in Chugchilán, vlak voor het slechte weer...


Dorpspleintje van Chugchilán


Tweede hikedag, op weg naar het meer van Quilotoa.


Een piepklein gehuchtje onderweg. Enkele huizen en...


...een schooltje!


Lago de Quilotoa op 3850 meter hoogte


Pissen met een view!


Aankomst in Quilotoa


Quilotoa

Ecuador bevalt ons zo dat we er prompt enkele dagen langer plannen. We hadden twee weken voorzien, het zullen er uiteindelijk net geen vier worden. Langer kan helaas niet, want ergens in Perú wacht ons binnenkort een ontmoeting met een nieuwe oude bekende!

Vorige   Blogoverzicht   Volgende