HET EINDE VAN EEN PRACHTIG AVONTUUR

08-05-2018 00:00

Bij het schrijven van dit laatste blogbericht zijn we ondertussen alweer bijna twee weken terug in het land. En ik moet zeggen, het voelt geweldig! Je hoort dikwijls van avonturiers die na een lange reis in een diep gat vallen, maar bij ons is dit niet het geval. Wel in tegendeel!

Telkens wanneer we nu familieleden of vrienden terugzien, weerklinken steevast de volgende vragen: “Wat is het leukste land waar je geweest bent?” of “Wat is het mooiste dat je gezien hebt?” en gek genoeg zijn An en ik het helemaal met elkaar eens. Qua continenten steken Centraal- en Zuid-Amerika er bovenuit. Wat onze favoriete landen betreft, gaat onze voorkeur uit naar Guatemala en Ecuador. Enerzijds door de avonturen die we er beleefd hebben, anderzijds door de geweldige troeven die deze landen achter de hand hebben. Beide landen zijn nog tamelijk toeristisch onontgonnen, zijn van alle markten thuis (zowel strand, bergen als selva) en zijn gezegend met het prachtige Spaans als voertaal. Macho Picchu in Peru en de zoutvlaktes in Bolivië staan als individuele bezienswaardigheden dan weer helemaal bovenaan het lijstje. Het eerste jaar was bijgevolg een schot in de roos.


Colombia boven met het gezin Lampo!


Met bezoeker Bram in Machu Picchu.


Samen met Griet en Geert proeven van de pisco sour in Lima.


De Peruaanse cultuur opsnuiven met Matthias en Filip.

Op het Indonesische eiland Bali trad zes maanden geleden de reismoeheid voor de eerste keer fel op. An en ik hebben bovendien serieuze woorden gehad, want er waren enkele zaken die dringend moesten worden uitgeklaard. Ergens is het logisch dat het wel eens botst wanneer je iedere minuut van de dag samen bent. Dikwijls krop je dingen op en dan ontploft de boel. De ruzie op Bali was eigenlijk een samenloop van omstandigheden. Azië blijkt helemaal niet ons favoriete continent te zijn. We waren nog niet helemaal aangepast aan het drukke, lawaaierige en zonder meer agressieve Aziatische verkeer en bovendien houden we helemaal niet van de gemiddelde Aziaat an sich. Rochelen, fluimen, luid babbelen, roepen, ongegeneerd aan het kruis krabben, je maakt het daar allemaal mee. Het meest jammere aan Azië is dat de overgrote meerderheid van de bevolking geen deftig woord Engels spreekt. Je kan amper communiceren met de lokale bevolking en dat is net ons hoofddoel als we ergens op reis gaan. We hebben elf maanden lang in het Spaans met de latino’s in Centraal- en Zuid-Amerika kunnen praten en plots kom je toe op een continent met talen als het Thais, Vietnamees en Maleisisch waar je werkelijk geen jota van snapt. We voelden ons teveel toerist in plaats van reiziger en dat maakt dat we nooit echt een band hebben kunnen opbouwen met het continent Azië.


Mooie tijden gekend in Indonesië met onze vrienden Sven, Chantelle, Bart en Nancy.


Uitgebreid dineren met Jan-klaas in Singapore.

Afrika kwam eigenlijk net op tijd. Door het verleggen van continent én het feit dat we eens een maand lang individueel konden reizen en leven gaf onze relatie zuurstof. Het avontuur in Afrika was wel erg intens. De miserie die je er ziet maakt je triest, zélfs in beter ontwikkelde landen als Oeganda en Rwanda. Je ziet de dingen die je normaal alleen op televisie ziet plots van héél dichtbij. Het hakte er bij ons op bepaalde momenten serieus in. Maar er waren ook mooie momenten. Zo waren de safaritrip met Sander en het vrijwilligerswerk van An (nogmaals dank aan de vele postmakkers!) de hoogtepunten van ons verblijf op het zwarte continent. Het Oegandese en Rwandese volk is bijzonder vriendelijk en staat steeds open voor een babbeltje en een lach, maar dat heeft dan ook weer zijn negatieve kant. Waar je ook gaat, je loopt als blanke cónstant in de kijker. Je wordt zonder uitzondering door iedereen aangestaard. Het maakte dat ik me er na een tweetal weken al niet echt meer thuis voelde. Ik kan niet ontkennen dat ik na twee maanden Afrika opgelucht was toen ik in het vliegtuig kon stappen en Afrika achter me kon laten. Doodmoe waren we van al die aandacht...


Op safari met Sander in Oeganda!


Een fijn bezoek van Lies en Koen in Entebbe

Zij die de blog goed gevolgd hebben, moeten het zeker tussen de regels door hebben kunnen lezen. De laatste zeven weken na ons vertrek vanuit Oeganda waren voor mij persoonlijk de lastigste. Ik had het eind december al helemaal gezien met Azië en nu moest ik er terug naartoe. We konden moeilijk anders, want de retourvlucht was al geboekt toen we nog in Colombia zaten. Dat was noodzakelijk om An haar administratie omtrent de vrijwilligersorganisatie in Oeganda op tijd in orde te krijgen. Ik heb in Vietnam bij momenten de tijd zitten aftellen tegen dat we er weg konden, dit vaak tot grote wanhoop van An. Nee, ik was op dat moment niet de meest aangename persoon om mee samen te reizen. Ik moet ze complimenteren dat ze het al die tijd met me heeft uitgehouden. Ik was van niets meer onder indruk en reizen werd voor mij een sleur. Ook An begon zich op het einde steeds meer aan kleine dingen te ergeren. Dat maakt dat we eigenlijk vooral erg opgelucht waren dat we konden terugkeren naar België. Ik ben daar eerlijk in: het was op.


Olifanten verzorgen in Thailand.

Twee jaar reizen is lang, zéér lang. En toch vloog de tijd voorbij. Het eerste jaar was voor mij persoonlijk het beste. Ik hou écht van Midden- en Zuid-Amerika. De sfeer, de mensen, het prachtige Spaans, daar denk ik nog vaak aan terug. In Azië echter heb ik dan weer veel over mezelf geleerd. Ik ben er dikwijls met mijn hoofd tegen de muur gelopen en je leert je negatieve punten kennen. Met vallen en opstaan besef je ook heel goed welke weg je de komende jaren uit wilt. Je leert wat je mist en wat écht belangrijk voor je is. We beseffen meer dan ooit dat onze toekomst in België ligt.


De prachtige zoutvlaktes van Bolivia.

We hebben prachtige momenten gekend en heel veel interessante mensen mogen leren kennen. We hebben ellende gezien, maar ook vertederende situaties meegemaakt. We hebben gigantisch veel bezienswaardigheden bezocht en activiteiten gedaan die we nog nooit eerder in ons leven deden. Ik zou hier een blik clichés kunnen opentrekken en uitgieten, maar ik zou alleen maar tot de conclusie komen dat ze allemaal waar zijn. Eentje wil ik jullie niet onthouden: als je écht iets wil doen, ga er dan gewoon voor! Je moet er bepaalde opofferingen voor maken, maar ze zijn het stuk voor stuk waard. Het was een fantastische ervaring! En nu we toch bezig zijn met clichés, we eindigen met nog eentje: dit pakken ze ons nooit meer af!

Vorige    Blogoverzicht