EVEN SETTELEN OP HET DRIELANDENPUNT

29-08-2017 00:00

“Bem-vindo ao Brasil!” Een groot bord aan de grensovergang liet er geen twijfel over bestaan. We zijn met Brazilië toe aan ons twaalfde en tevens laatste land op onze tocht door Midden- en Zuid-Amerika. Het eindpunt Rio de Janeiro komt stilaan in zicht!


Foz do Iguaçu

Maar eerst nog even Foz do Iguaçu. De stad is gelegen in het zuidwesten van Brazilië en is dé toegangspoort tot buurlanden Paraguay en Argentinië. “Iguaçu” betekent letterlijk “groot water” in het Tupi-Guarani en is genoemd naar de gelijknamige aangrenzende rivier. De watervallen van Iguaçu kan je ook aan de Braziliaanse kant bezichtigen. De Braziliaanse zijde staat vooral bekend om zijn indrukwekkende panoramische vergezichten over de watervallen, maar wij sloegen deze uitstap echter over, omdat we in onze ogen al een compleet beeld hadden van de watervallen vanaf de Argentijnse kant.

Onze reistijd in Argentinië was veel korter dan gepland door onder andere slechte matrassen, hoge ho(s)telprijzen en bijna onbetaalbare busritten. Stiekem hoopten we dat Brazilië beterschap ging brengen en we hadden geluk! We vonden een hostel iets buiten het echte centrum. De bedden, het ontbijt en de sfeer waren er zo goed dat we besloten anderhalve week hier te verblijven en te genieten van de rust vooraleer we richting grootstad São Paulo verder zouden reizen.


Onze prachtige hostel in Foz do Iguaçu

Het klinkt misschien wat raar, maar na zo’n elf maanden non-stop reizen, bezichtigen en bezoeken zijn we toe aan wat minder prikkels. We zijn tijdelijk wat ‘verzadigd’ en hebben even nood aan ‘niets doen’. Tijdens ons lange verblijf in Foz do Iguaçu namen we de tijd om uit te slapen, te skypen met vrienden en familie, voetbal en series te bekijken, een goed boek te lezen en uitgebreid te aperitieven. Geloof me, de tijd vliegt veel te snel voorbij! Dit ‘niets doen’ gecombineerd met een zalig weertje deed ons echt goed. Bizar is wel dat na elf maanden Spaans te horen en te spreken, het Portugees nu ineens de voertaal is. We kennen nu eens niets van die taal en zijn dus wat hulpeloos. Dajo en ik staren elkaar dikwijls niet begrijpend aan als we weer eens een uitleg in het Portugees krijgen, ons best doende om vooral niet in de lach te schieten. Eerlijk gezegd lijkt Braziliaans Portugees op de Arabische of Aziatische versie van Spaans, werkelijk onverstaanbaar!


Lekker sociaal zijn tot in de late uurtjes


Heerlijk ontbijtbuffet iedere ochtend!


Club Brugge aanmoedigen! Het mocht helaas niet baten, ferm op onze doos gekregen in Athene...


Een spelletje Carcassone

Om toch eens buiten te komen, bezochten we de gratis zoo. Veel was er echter niet te zien, maar lekker rustig was het er wel. Verder liepen we wat te lummelen in de stad, gewoon onze neus achterna...


De gratis zoo midden in de stad.


Een welgekomen rustpunt


Na een land zonder, in Brazilië terug volop kevertjes te bewonderen!


Dajo bezocht het vliegveld van Foz do Iguaçu en schreef er een verslag over voor in de volgende "Approach", het maandblad van de Noordzee Vliegclub van Oostende.

Een andere leuke bezienswaardigheid was het drielandenpunt tussen de landen Brazilië, Argentinië en Paraguay. “Marco das Três Fronteiras” bevindt zich op het punt waar de rivieren Paraná en Iguaçu samenvloeien. Deze twee rivieren vormen de natuurlijke grenzen tussen de drie landen. In elk land is een obelisk geplaatst die beschilderd is in de nationale kleuren van het desbetreffende land. Wij bezochten die van Brazilië en terwijl je in de verte tuurt, kan je de obelisken van Argentinië en Paraguay duidelijk waarnemen. Wij settelden ons voor een uurtje aan de oever van de rivier en genoten van het uitzicht over het echte drielandenpunt en de obelisken.


De Argentijnse obelisk aan de overkant van de Río Iguaçu


De Paraguayaanse obelisk aan de overkant van de Río Paraná


De Braziliaanse obelisk


Drie landen op één foto. Links Brazilië, in het midden Argentinië en rechts Paraguay.

Op het programma staan nu nog São Paulo en Rio de Janeiro, twee tot de verbeelding sprekende steden. Om in São Paulo te geraken dienen we een busrit van ruim 17 uur te ondernemen. Dat wordt een slapeloze nacht, vrees ik…

Vorige   Blogoverzicht   Volgende