EEN MOORDENDE TOCHT NAAR DE TOP VAN DE VULKAAN RINJANI

27-11-2017 00:00

Ons reisavontuur in Indonesië komt stilaan tot zijn eind en de groep valt wat uit elkaar. Dajo besluit nog wat te gaan duiken op het eiland Gili-Trawangan, terwijl Bart en Nancy zich naar de luchthaven reppen om terug naar België te vliegen. Het overblijvend drietal (Sven, Chantelle en mezelf) schrijven ons dan maar in voor de meerdaagse Rinjani vulkaantrekking. Het werd een prachtig slotakkoord van het vijftiende land op onze reisroute.


Rinjani vulkaan op Lombok

Met zijn 3.726 meter is Rinjani de op één na hoogste vulkaan van Indonesië en domineert daarbij het landschap van het relatief kleine eiland Lombok. De vulkaan is tot op vandaag nog steeds actief en barstte voor het laatst uit in 2010. Mister Macho, onze ervaren lokale gids die ons vier dagen onder zijn hoede zal nemen, staat te popelen om aan het avontuur te beginnen. Terwijl we achteraan in de pick-up plaatsnemen, worden we uitbundig uitgezwaaid door Bart en Nancy. Onderweg worden onze twee dragers opgepikt. De dragers zullen al het nodige materiaal voor de trip meezeulen, de tenten opzetten en ons lekker eten voorschotelen. Het eerste dat ons opvalt zijn de eenvoudige slippers die die gasten dragen. Als ze daarmee de hele tocht zullen maken, kan ik alleen maar het volgende zeggen: respect man!


Volledig klaar voor de tocht naar de Rinjani (op de achtergrond).

Het eerste stuk doorheen een mooi heuvelachtig gebied met zicht op de top van Mount Rinjani en de kraterrand geeft echter een vertekend beeld van wat ons nog te wachten staat. Op onze weg naar de kraterrand moeten we over de mistige ‘killer hills’ zien te geraken. Bij de eerste van de drie beklimmingen komen we heel wat mensen tegen waarvan hun tong al op de grond hangt. Zij hebben het duidelijk wat onderschat.


Opwarmertje doorheen het heuvelachtige gebied rondom de vulkaan.



We worden elke maaltijd ferm in de watten gelegd.


De dragers op simpele slippers...


Respect!

Wij bereiken vlotjes de Sembalun kraterrand en zijn net op tijd om te genieten van een mooi panorama, want vijf minuten later verschijnen de eerste hardnekkige wolken en steekt er een fris windje op. In het hoofd van Mister Macho heerst chaos en af en toe maakt hij echte blunders. Zo voorzag hij een tent voor dertig man in plaats van drie… We zijn echter heel blij met die misser, want de riante sheltertent wordt dankbaar gebruikt om ons en onze kleine tentjes uit regen en wind te houden.


Einde van dag 1: de vulkaanrand bereikt!


Genieten van de prachtige views.


De temperaturen nemen een duik op grotere hoogte. Alle manieren om ons warm te houden zijn welkom!




Slaapwel!

De volgende ochtend staat de wekker om twee uur in de vroege ochtend, zodat we voor zonsopgang de echte top bereiken. Wederom staan er ons drie stevige heuvels te wachten. Met een hoofdlampje, nieuwe moed en energie banen we ons gestaag een weg naar boven. Tijdens onze beklimming worden we links en rechts van ons vergezeld van bliksemschichten, terwijl recht boven ons een prachtige sterrenhemel het beste van zichzelf geeft. Het is een beklijvend zicht. Het laatste stuk is pas echt pittig. We lopen in vulkanische as met grove stukken lavagesteente en bij elke stap zak je een halve stap terug naar beneden. Moordend!


Almost there!


De top van de Rinjani bereikt! De man rechts op de foto is Mister Macho, de gids.


De vulkaan heeft een prachtig kratermeer.

Na het bijkomen van de klim op de ijskoude top en het genieten van de zonsopkomst start de weg terug naar de tent. Veel rust wordt ons niet gegund, want een tocht naar het kratermeer Segara Anak staat nog op de planning en Mister Macho maakt zich wat zorgen omtrent het weer. Het regenseizoen staat hier voor de deur en zowat elke namiddag valt de regen hier met bakken uit te hemel, steevast gecombineerd met een heus klank- en lichtspel. Het lichaam, meer bepaald de knieën en billen, begint stilaan wat tegen te werken. De spieren zijn het niet eens met de intense afdaling die we ondernemen na het continue klimwerk. Al strompelend en doodop bereiken we de finishplek voor de tweede dag.


De grote stukken lavagesteente maken het ons niet gemakkelijk.



Tijd voor een tussendoortje!

Mister Macho houdt er van om ver van de andere groepen te kamperen, dus hebben we de plek vaak voor ons alleen. Goed recupereren is de hoofdtaak van de namiddag en de rest van de dag wordt besteed aan: een siësta houden, vissen, een babbeltje slaan en vooral genieten van een oase aan rust. 


Schuilen voor de regen.


Spaghetti met een ei, moet kunnen...


Onze tentjes extra verzekerd tegen de regen dankzij de grote sheltertent!


Sven tracht een vis te vangen.


Een onfortuinlijk visje, zijn soortgenoten lagen al in de pan...

De volgende ochtend tijdens het ontbijt horen we in de verte een aardverschuiving. De blik van de gids zegt genoeg, hij is niet volledig op zijn gemak en wil zo snel mogelijk naar de volgende kampplaats wandelen vooraleer het begint te gieten. Helaas, het begint die dag veel vroeger dan verwacht te regenen en we komen als vier verzopen waterkiekens aan. Gelukkig zijn onze dragers reeds een eindje ter plaatse en hebben ze alles al geïnstalleerd, zodat we gemakkelijk droge kleren kunnen aantrekken en kunnen genieten van een warm drankje.  Omdat we vroeger dan gepland vertrokken zijn, moeten we ons nog heel de middag zien bezig te houden. Gelukkig zorgen enkele apen en een hond voor een ‘halfuur natuur’ National Geographic televisie. De aap steelt voortdurend ons eten, maar van zodra de hond ten tonele verschijnt, kan hij zich niet rap genoeg uit de voeten maken. Echt lachen geblazen!


Opstaan met een view!


Bijna uitgeregend.


De brutale aap

Bij terugkomst in de hostel staat ons een leuke verrassing te wachten! We hadden op voorhand een kamer gereserveerd, maar Bart en Nancy lieten een upgrade doorvoeren waardoor we nu plots over een douche met warm water en een fantastisch bed konden beschikken. Zo lief van hen! Moe maar voldaan blikken we met een Bingtang biertje in de hand terug op de voorbije vierdaagse. De beklimming van Mount Rinjani was zeker niet te onderschatten, maar was zonder twijfel wel één van de hoogtepunten van onze reis doorheen Indonesië. Ook heel erg bedankt Sven en Chantelle voor de zalige tijd samen. Hopelijk doen we dit nog eens over!

Vorige    Blogoverzicht    Volgende