DE TITANIC IN HET KLEIN

24-02-2017 00:00

Costa Rica doet ons pijn op financieel vlak. De prijzen die ze hier vragen zijn belachelijk hoog. We zijn er nog maar 14 dagen en we staan al bijna vier dagbudgetten in het rood. Ok, we geven het toe, de laatste dagen met Sander hebben we wat boven onze stand geleefd met elke dag een fles wijn en een eenmalig restaurantbezoek. Maar de échte oorzaak van de rode cijfers echter zijn de activiteiten en bezienswaardigheden. Daarna had je te maken met een sneeuwbaleffect en probeer dat maar eens te stoppen. Zo vragen ze gemiddeld 70 Dollar voor zip lining, 35 Dollar voor een Canopy tour en tot 20 Dollar om gewoon nog maar een nationaal park binnen te mogen! Wij moeten het doen met een dagbudget van slechts 50 euro voor twee, dus al die leuke activiteiten moeten we één voor één aan onze neus voorbij zien gaan. Doen we er toch één, dan weten we dat we dagenlang in het rood zullen staan…

Iedereen komt naar Costa Rica omwille van de vele natuurparken, maar een goede raad voor de backpackers onder ons: blijf er weg! Er zijn tientallen evenwaardige natuurparken te vinden in zowat alle landen van Centraal Amerika en dat aan een toegangsprijs die ruim vijf keer lager ligt dan die in Costa Rica. Betalen voor iets wat de natuur ons geeft, ik blijf het surrealistisch vinden! Hadden we het op voorhand geweten… Nuja, ergens blij dat we het niet op voorhand wisten, want dat is en blijft nu eenmaal de rode draad doorheen onze reis: we plannen niets op voorhand. Dat heeft zijn voordelen, maar helaas ook zijn nadelen. Het is nu aan ons om creatief te zijn en oplossingen te zoeken om de balans terug in evenwicht te brengen…



Leuke rivieren hebben ze in Panama!

We besloten om Costa Rica te verlaten en in één trek door te reizen naar Panama, ons laatste land in Centraal Amerika. Het doel was reeds lang op voorhand aangestipt: Bocas del Toro! Bocas del Toro is een eilandengroep met de gelijknamige hoofdstad op het eiland Colon in de Caraïbische zee. Het is een fantastische omgeving om nog eens te duiken. De koraalriffen en hun bewoners zouden prachtig zijn, dus dat wilden we graag met eigen ogen zien. Het was een lange vermoeiende dag met vier busritten, een boottocht en een redelijk chaotische grensovergang. Hostel “Heike” werd onze thuis voor de komende vijf dagen.


Plaatselijke brandweer op het eiland Colon.


Pronkstuk (1916) van de brandweer. Vrij te bezichtigen!


Doorsnee huisjes op Bocas del Toro.


Huiskat "Heike", ons gezelschap tijdens de siesta in de hangmat.


Nachtelijk bezoek van Captain Jack Sparrow!


Voetballen met de kindjes op het centrale plein.

Het hoofdeiland Colon, waar wij verbleven, heeft maar één stadje: Bocas del Toro. Het bestaat uit enkele straten en is vrij toeristisch gericht. De supermarkten worden, redelijk bizar, steevast door Chinezen gerund. Op een dag trok ik mijn stoute schoenen aan en vroeg hoe het komt dat Spaanssprekende Chinezen hier zo talrijk aanwezig zijn, maar de man aan de kassa wilde me geen antwoord geven. Volgens mij stoorde ik hem in zijn drukke sms-verkeer. Never mind. Het vliegveld echter had op mij het meeste aantrek. Het lag op slechts twee straten afstand van de hostel en dat was als het ware de kat bij de melk zetten. Vele uren heb ik daar gespendeerd. Er was redelijk wat traffic, want Bacos del Toro wordt niet alleen bediend door Air Panama vanuit de hoofdstad, maar ze ontvangen ook rechtstreekse vluchten vanuit Costa Rica. Op de vraag: “Wat mis je het meest?”, zal: “Het besturen van een vliegtuig” bij mij vrij hoog staan. In mijn ogen is de luchthaven een heilige plaats. Het heeft iets magisch. Ik kan er uren doorbrengen, verzonken in gedachten. Toen ik als treinbestuurder bij de NMBS een dienst naar Brussels National Airport kreeg, mét rustpauze van een uurtje ter plaatse, kon ik niet wachten om te mogen beginnen. Dat was uitzonderlijk, want veel plezier had ik al lang niet meer in mijn beroep. Treinbestuurder worden, ik raad het niemand meer aan. Veel dankbaarheid krijg je er niet voor, niet van de reizigers, maar ook niet van de bazen of de regering. Integendeel, ze proberen het je zo moeilijk mogen te maken. Maar dát waren mijn mooiste momenten als treinbestuurder. Jammer dat die enkelingen uit het Midden Oosten in maart 2016 alles veranderden en me ook dat pleziertje afnamen. Van nature uit ben ik iemand die niet impulsief is. Voor ik (belangrijke) beslissingen neem gaan vele uren denkwerk aan te pas. Wachten op een willekeurig vliegtuig in een willekeurige luchthaven geeft me die mogelijkheid om de gedachtestroom op gang te laten komen én dat te combineren met m’n grote passie als piloot. Elk zijn ding, nietwaar?


Baseball spelen op een veldje vlak voor de runway. In België is zoiets compleet 'not done'. Hier is dat geen probleem. Heerlijk toch?



Een vliegtuig intrigeert niet alleen mij...

Bocas del Toro is duiken! We liepen de verschillende duikcenters af en kozen niet alleen de goedkoopste, maar ook degene waar we ons het beste bij voelden. Voor slechts 70 dollar kregen we twee fundives in de plaats! De eerste fundive viel wat tegen met maar enkele meters zicht en een weinig kleurrijk koraal, maar de tweede fundive maakte alles goed. We doken op 15 meter diepte naar een prachtig scheepswrak dat ook de thuis was voor vele scholen vissen. Je kon het wrak volledig rondduiken waarbij je een mooi zicht had op de stuurhut en vele kajuiten. Daar het wrak er al enkele jaren ligt had het koraal vrij spel gekregen en was het als het ware een deel van de natuur geworden. Precies de Titanic in het klein! We hadden het gezelschap van een Poolse divemaster en 3 Britse iets oudere mededuikers afkomstig uit Derby. Prachtig accent hebben die mannen! Heerlijk om naartoe te luisteren. Ze namen wat foto’s van ons onder water, maar die komen later nog wel eens op de blog.


Duiken bij 'Diving Pirates'!

Een verkenning van het eiland mocht ook niet ontbreken. Daar we trachten te besparen besloten we om geen fietsen te huren, maar op eigen kracht enkele kilometers af te wandelen. Na een tijdje kwamen we langs een groot hotel. We hadden allebei wel behoefte aan wat rust en keken eens naar elkaar om te zien als we hetzelfde dachten. Met veel zelfvertrouwen bluften we ons het hotel binnen en begaven we ons naar het zwembad en bijhorende tafels. We genoten ruim drie uur van de rust, een goed boek en de sanitaire installaties dat normaal enkel voor de hotelgasten ter beschikking staan. Daarna liepen we ongemerkt het hotel weer uit en was ons opzet geslaagd. Een beetje rebels zijn maakt het avontuur net dat tikkeltje spannender, niet?


Eilandverkenning


Last but not least hadden we een skypegesprek met An haar vier grootouders. Ze stellen het alle vier goed en dat doet ons geweldig veel plezier! We denken regelmatig aan hen en wensen hen het allerbeste!

P.S. In ons doel om later tijdens de reis aan vrijwilligerswerk te doen, willen we graag beroep doen op jullie. Meer info vind je HIER. Dank u!

Vorige   Blogoverzicht   Volgende