DE KEERZIJDE VAN HET MASSATOERISME

11-04-2018 00:00

De Vietnamese man komt me woest aangevlogen. Zijn ogen spuwen vuur en zijn mond staat in een getrokken grimas. Hij trekt en sleurt aan mijn fiets en scheldt me de huid vol. Zijn vijf kompanen staan erbij en kijken er naar. Als de man ziet dat ik niet onder de indruk ben, zoekt hij naar het eerste beste stuk hout dat hij kan vinden en begint ermee als een bezetene op mijn tweewieler te rammen. Ik zie dat de situatie uit de hand loopt en blaas langzaam de aftocht. De twee jonge grietjes op hun brommer aanschouwen het tafereel met grote ogen. Snel roep ik hen nogmaals toe niet te betalen en gewoon iets verder gratis te parkeren. De man begint opnieuw te schreeuwen en bekogelt me nu met stenen. Zijn 1m60 lichaamslengte is echter in mijn voordeel, want met zijn korte armpjes slaagt hij er niet in om ook maar één steen dicht in mijn buurt te gooien. Ik heb medelijden met de man en zijn kornuiten. Terwijl ik wegfiets, kijk ik nog eenmaal om en zie de man nog steeds furieus stenen verzamelen. In al de ontstane commotie glippen de twee grietjes op hun brommer snel de site binnen. Mission accomplished, denk ik vergenoegd bij mezelf. Eén van de stenen raakt opeens het spatbord van mijn achterwiel. Ik zie het als een sein om me nu snel uit de voeten te maken...


Tam Coc

Laat in de namiddag komen we aan in het kleine dorpje Tam Coc, een deelgemeente van de grotere stad Ninh Binh. Tam Coc is wederom een erg toeristische bestemming in het noorden van Vietnam en focust zich voornamelijk op de grotten en karstbergen die overal verspreid liggen. Het landschap rond Tam Coc wordt vaak vergeleken met dat van de Ha Long Bay (zie vorige blogtekst), maar in plaats van water tussen de bergen, tref je hier eindeloze rijstvelden aan.


Karstbergen omringd door rijstvelden

Tam Coc betekent letterlijk ‘de drie grotten’. Aan de hand van een boottocht in een klein roeibootje met een lokale stuurman of -vrouw kan je door die grotten varen. Het grappige is dat ze roeien met hun voeten! Maar vergis je niet, beste lezer, je hebt hier te maken met een toeristenval van de zuiverste soort. Buitenlandse toeristen mogen maar met maximum twee personen in een bootje, terwijl ik soms bootjes zag voorbijvaren met zes Vietnamezen aan boord. Je betaalt toegangsgeld per persoon en dan moet je ook nog eens voor je boot betalen. Onderweg word je continue lastiggevallen door opdringerige verkopers in andere bootjes en trachten lokale fotografen je geld af te troggelen door ongewenste foto’s van je te nemen. Bij terugkomst in de haven eist de roeier een fooi, anders weigert hij of zij op honderd meter van de kaai nog verder te varen. Eenmaal de kaai bereikt, smijten verkopers ongevraagd snel eten in het bootje voor de roeier waarbij geëist wordt dat de toerist voor deze kosten opdraait. Als je geen haar op je tanden hebt, ben je gezien. Gelukkig hadden wij vooraf op het wereldwijde web de Tripadviserpagina van dit gebeuren grondig bestudeerd en kiezen wij ervoor om elk een fiets te huren. Jep, goeie beslissing achteraf bekeken!


De boottocht is dé toeristenlokker in Tam Coc


De roeiers spreken geen woord Engels, roeien duidelijk verveeld en negeren hun klanten geheel. Ze eisen wel een flinke fooi achteraf en zijn dan nog eens verontwaardigd ook als het niet het juiste briefje is in hun ogen...

Maar uiteindelijk zal de op geld beluste Vietnamees ook de (brom)fietser trachten te bedotten. We plannen een uitstapje richting het viewpoint van de Mua Cave. Via bijna vijfhonderd trappen klim je je al zigzaggend langs de karstberg een weg naar de top waar je dan kunt genieten van vergezichten over Tam Coc en omgeving. Opnieuw waren we echter voor oneerlijke Vietnamezen gewaarschuwd dankzij de vele reacties op Tripadviser, handige site is dat! Hoewel er binnen de poorten van de Mua Cave een gratis parking voorzien is voor je fiets of scooter, stellen enkele lokale bewoners zich een vijftigtal meter voor de ingang op, doen bezoekende toeristen stoppen en duwen hen richting hun ‘parking’ waar je voor een vast bedrag je voertuig moet stallen. Ze schuwen de intimidatie niet en stellen zich behoorlijk agressief op ten opzichte van de totaal verbouwereerde bezoekers. Wie zich niet voorbereidt, loopt recht in hun val. Het kost ons enige moeite, maar we slagen erin om langs hen heen te passeren en stallen onze fietsen op de gratis parking. Behoorlijk in ons gat gebeten omwille van deze praktijken, klimmen we in sneltempo de trappen op. Eenmaal boven vergeten we al snel wat er zich beneden allemaal afspeelt en genieten we van de mooie zichten.


Verkenning van Tam Coc en omgeving op de fiets


Centraal op de foto zie je de bijna vijfhonderd trappen van de Mua Cave die leiden naar een mooi uitzichtpunt.



Zicht vanop de Mua Cave


In de verte ligt de stad Ninh Binh



En ondertussen varen de bootjes rustig verder...

Wanneer we de site verlaten, staat de lokale bevolking nog steeds paraat om de gewone toerist af te dreigen. We zijn nog geen honderd meter ver toen een brommer met twee jonge grietjes erop ons pad kruist. Ik stop en kijk achterom wat er zou gebeuren. En ja hoor, gewillig laten ze zich naar de slachtbank leiden en zetten hun brommer op de fakeparking. Ik kan het niet langer aanzien en ik spurt terug naar de ingang waar ik de confrontatie aan ga. Jammer genoeg wordt dit soort intimidatie en corruptie blijkbaar door de plaatselijke autoriteiten gedoogd en het zegt ook weer veel over de mens an sich. De keerzijde van het massatoerisme, zeker? 'We kunnen het blijven doen, want de toerist komt toch steeds terug...' Op weg naar ons hotel komen we nog andere nietsvermoedende toeristen tegen. We doen iedereen stoppen en we lichten hen in over wat hen te wachten staat. Het is water naar de zee dragen, ik weet het, maar uiteindelijk hebben we toch dertien toeristen kunnen behoeden voor dergelijke criminele praktijken. Solidariteit onder de reiziger, you know…

We trekken er verder al fietsend op uit. Het achterwerk begint al snel te protesteren en we komen tot het besef dat we al ruim een jaar niet meer op een fiets hebben gezeten. Het landschap is echter te mooi om daar lang bij stil te staan. Tussendoor passeren we nog aan enkele Chinese tempels.


Bich Dong Pagoda


De Thai Vi Tempel


Donkere wolken pakken samen op onze laatste dag in Tam Coc. Het is de voorbode op twee dagen aanhoudende (mot)regen...

Achteraf gezien raad ik het de medereiziger af om richting Tam Coc te reizen, ondanks de leuke omgeving. Het is de eerste keer in onze gehele reis dat we met zo’n agressieve corrupte lokale bevolking te maken hebben gekregen en we voelen ons daar wat neerslachtig bij. We kijken vlug vooruit en richten onze peilen op Centraal-Vietnam…

Vorige    Blogoverzicht    Volgende