CARPE DIEM

23-10-2017 00:00

We wandelden de hostel binnen en ze zaten ons al op te wachten. Elk met een Bintang-biertje voor hun neus keken ze geamuseerd toe hoe we onze grote hoeveelheid bagage neerploften. We werden met een brede glimlach en een hartelijke omhelzing begroet.
“Amai, gieder ziet loate! We peizden ol dat de vlieger noois vertrokkn was richting iere…”
Het doet deugd om nog eens een West-Vlaamse conversatie te kunnen aangaan. De oude bekenden zijn mijn ex-collega treinbestuurder Sven met zijn Canadese vriendin Chantelle. Chantelle heeft net een jaar Engelse les onderwezen in een school in Zuid-Korea en reist nu samen met Sven een jaar rond in Azië. Uiteraard konden we het niet laten om eens ergens af te spreken en Bali leek ons de beste plek om vele herinneringen aan vroeger op te halen. We moeten ons hier nu een vijftal dagen zien bezig te houden vooraleer mijn andere ex-collega treinbestuurder Bart en zijn vrouw Nancy zich bij ons aansluiten en het groepje compleet maken.


Bali, het meest westelijke eiland van de kleine Soenda-eilanden in Indonesië.


Weinig volk in het vliegtuig van Kuala Lumpur naar Bali. We konden zitten waar we wilden! Blijkbaar laten veel toeristen zich afschrikken door de actieve vulkaan op Bali...

Dag vier zit er net op en we hebben tot nu toe eigenlijk… niets gedaan. Slapen, eten, ‘manillen’ of een ander gezelschapsspel spelen, aperitieven, lokaal fruit proeven en een korte wandeling naar het strand maken. En véél bijpraten. Maar, that’s it. Onder het mom van 'niets moet, alles mag'. Carpe diem. Ik lig er eerlijk gezegd geen minuut wakker van, want voorlopig stelt Bali mijn inziens weinig voor. Onnoemelijk veel (luidruchtige) scooters rijden ons constant voor de voeten, de moedige eenzame fietser krijgt van mij luide aanmoedigingen wat beantwoord wordt door een enthousiast opgestoken duim.


Een leuk weerzien van Sven en Chantelle!


Ze hebben hier zowaar granadilla's! Da's alweer geleden ten tijde van Peru...


We leren hier ook de 'pitaja' (ook wel gekend als 'drakenvrucht') kennen.


De 'pitaja' is de vrucht van verschillende cactussoorten en de smaak doet enigszinds aan kiwi denken.


De lokale bus in Bali heeft het moeten afleggen tegen de vele goedkope brommertjes. Spijtige evolutie...

“Tien dingen die je moet doen op Bali!” Ik surf het internet af en stoot steeds op dezelfde lijstjes. Wat raden ze aan:
-Huur een scooter (ik kom hier zot van al die scooters, laat staan dat ik zelf op één ga kruipen…).
-Krijg een massage (in Thailand is dat véél goedkoper…).
-Zonsondergang op het strand (drie dagen op rij geprobeerd: steeds wolken in de weg…).
-Beklim de hoogste vulkaan (staat op uitbarsten…).
-Neem surflessen (niets voor ons…).
-Stort je in het uitgaansleven (thanks, but no thanks...).
-Bezoek de watervallen (het is hier 34 graden met hoge luchtvochtigheid, veel te lastig dus…).
We moedigen elkaar ook niet echt aan om veel initiatief te nemen, dus uiteindelijk bestellen we gewoon elk terug een pintje, schudden we het dek kaarten en breekt een nieuw rondje ‘manillen’ aan.


Een (kaart)spelletje "chinees poepen" met zicht op het zwembad...


...wordt dan weer afgewisseld met een spelletje 'manillen'. Tegenvallende hand wel...

Om toch niet volledig vast te roesten gaan we morgen wel degelijk eens op pad, eureka! We richten ons met de stad Ubud op de meer ‘culturele’ zijde van Bali. Nu ben ik eens benieuwd zeg…

Vorige    Blogoverzicht    Volgende