TRANQUILO EN LA FINCA

20-04-2017 00:00

Guarne, iemand ooit al van gehoord? Zelfs onze trouwe reisgids de ‘Lonely Planet’ weet van toeten nog blazen. Toch is het stadje op een kleine 45 minuten rijden van Medellin onze bestemming voor een tweetal weken. We zitten op het centrale plein en kijken om ons heen. De lokale bevolking zit in groten getale op de vele banken die random neergepoot staan. Het is een leuke plaats die met het vele groen, de talrijke verkoopkraampjes en keuvelende mensen een erg vriendelijke en gezellige sfeer uitademt. Kinderen spelen er onbezorgd tikkertje of een partijtje voetbal. De kerk staat aan de rand van het plein en de klokken klinken met regelmaat zo luid dat een overijverige agent in België prompt een GAS-boete zou uitschrijven wegens geluidoverlast. De hele stad is oerkatholiek en dat zullen we later tijdens de goede week nog duidelijk merken. Ze zijn hier duidelijk geen toeristen gewoon. We trotseren de vele nieuwsgierige blikken. Eerst is er een tikkeltje argwaan, maar vanaf dat je hen vriendelijk met een “buenos días, cómo está(n) usted(es)?” begroet, is het ijs algauw gebroken. Gretig starten ze een gesprek met ons en telkens is de eerste vraag vanwaar we afkomstig zijn. “Bélgica” is het antwoord waarna ze enthousiast knikken en zowat alle spelers van de Belgische nationale voetbalploeg bij naam opnoemen. We zijn al lang niet meer verrast, want voetbal leeft hier enorm. Het is de belangrijkste sport in Colombia. Het sportieve is zelfs niet eens zo belangrijk, want het gaat hen veel meer om de sociale sfeer en vriendschap.

Het is wachten geblazen. We zijn een tweetal uur te vroeg. Spannend moment eigenlijk, want sinds Sander ons verliet begin februari was het uitkijken naar de volgende ontmoeting met oude bekenden. Klokslag 18 uur zagen we hen plots opduiken, Stijn met Colombiaanse echtgenote Diana en dochters Laura en Loreana. De begroeting was hartelijk. Stijn was jarenlang mijn collega bij de NMBS en al die tijd hebben we een vriendschappelijk band opgebouwd. Hij vertelde me ooit eens dat hij samen met zijn Colombiaanse familie een finca gekocht heeft in een stadje niet ver van Medellin en reeds lange tijd was ik er welkom om eens op bezoek te komen. Zij brengen hier de paasvakantie door en wij hadden toevallig Colombia in april gepland, dus alle puzzelstukjes vielen op zijn plaats.


Een leuk weerzien met Stijn, Diana en de kinderen!


Een nieuwe kerk, of toch ooit misschien eens? Eerst starten met bouwen om dan te beseffen dat er geen geld genoeg is...


De hoofdkerk op het centraal plein tijdens de goede week. Druk bezet!


Diana op het gezellige centrale plein.

De finca ligt even buiten centrum in de bergen. Het is er heerlijk rustig en best groot. We zagen Diana haar tante ‘tia’ Marta terug. Haar kennen we nog van haar tijd dat ze in België woonde. Klassedame! Ze woont nu tijdelijk in de finca en laat de boel hier wat draaien. Drie honden bespringen ons enthousiast en er is ook een oudere kat. Nog steeds in het bezit van zijn ‘ballekes’ is hij de trotse koning van de buurt. De vrouwtjeskatten kennen hem hier maar al te goed… De finca wordt op dit moment uitgebreid en wij nemen onze intrek in de woonkamer waar tijdelijk een stapelbed geparkeerd staat. Voor ons allemaal goed, we zijn ondertussen wel al wat gewoon.


Rondleiding met Stijn.


De finca met hond Nacha, de dikke loebas.


Rust en stilte in de bergen. De finca is excellent gelegen!


Proficiat met de geboorte van Gudrun, Tom en Jana! Het kaartje is goed aangekomen!

Midden in de nacht worden we opgeschikt door lawaai. De honden beginnen als een wilde beesten te blaffen en te huilen. Iemand tracht het domein binnen te dringen en dat gaat duidelijk niet opgemerkt voorbij. Het is Diana haar jongere broer Sebastiaan die twee dagen na Stijn en gezin ook afgereisd was naar Colombia. In plaats van bij zijn vader in het drukke en met uitlaatvervuilde Medellin onderdak te zoeken, kwam hij blijkbaar liever de gezonde berglucht rond de finca opsnuiven.

Reizen met een gezin, het is wat aanpassen. Alles gaat véél trager. Het duurt bijvoorbeeld erg lang tegen dat iedereen ’s morgens klaar is voor een uitstap. Mja, Stijn mag het hebben, drie vrouwen rond zich heen hele dagen… De uitstappen zijn ook veel meer kindvriendelijk gericht. Zo brachten we een bezoek aan het pretpark Tutucán waar de kinderen zich konden uitleven in het grote zwembad en avonturenpark. Wij hielden het bij een pintje op het terras. In het park bevindt zich ook een minidorpje dat ze volledig hebben herbouwd naar de Colombiaanse gebruiken van vroeger. Tranquilo allemaal.


Met de Chiva-bus naar Tutucán. Een typisch vervoersmiddel van de streek.


Pretpark voor de kinderen. Dajo mocht echter niet meezwemmen, want hij had geen badmuts. Dat hij meer haar heeft op zijn kin dan op zijn hoofd, was blijkbaar niet van tel...


Laura en Loreana op avonturentocht.



Een traditionaal Colombiaans dorpje van vroeger nagemaakt.



Een bezoek aan Medellin mocht niet ontbreken. Met de bus reden we tot Parque Arví vanwaar de indrukwekkend lange Metrocable vertrekt die je in dalende wijs tot in het centrum van Medellin brengt. Liefst vijftien minuten lang duurt de tocht en je hebt een prachtig zicht over de grootstad. In de jaren 80 van de vorige eeuw had Medellin een erg donker kantje. Onder het gewelddadige leiderschap van Pablo Escobar werd Medellin het middelpunt van grootscheepse cocaïnehandel. Gevechten, veelal betwist door vuurwapens, waren er dagelijkse kost en het dodental liep indrukwekkend hoog op. In 1993 werd Escobar omgebracht en braken er betere tijden aan voor de inwoners van Medellin. Vandaag is de stad één van de meest toegankelijke steden van Colombia. De gevolgen van Pablo Escobar zijn beleid zijn vandaag de dag echter nog steeds zichtbaar in de bijvoorbeeld de sloppenwijken, waar het nog steeds gevaarlijk is. Maar ook daar wordt het gespuis meer en meer opgeruimd en wordt het steeds beter om te leven.


Groepsfoto in de Metrocable boven Medellín!


Smog is een enorm probleem in Medellín. Niet de meest gezonde stad...


Fernando Botero in zijn thuisstad Medellín. Overal staan kunstwerken van zijn hand in de stad.

We werden geïnviteerd bij de vader van Diana (schoonvader van Stijn) in hartje Medellin. We dringen door tot de lokale bevolking van Colombia en dat is een heel prettige ervaring. We werden erg gastvrij ontvangen ook al hebben ze ons nog nooit eerder ontmoet. Diana’s vader is een heel joviale man van begin de zestig met een goed gevoel voor humor. We aten een stuk taart mee, want het was zijn verjaardag. Vanop het dak van het 33 verdieping tellende gebouw hadden we een mooi zicht over de stad. Hoewel we de komende dagen nog meer uitstappen zullen doen naar dorpen rondom Medellin, wordt zijn huis regelmatig onze uitvalbasis.


Feliz cumpleaños!


Machtig uitzicht vanop het appartementsgebouw van Diana's vader.

An maakte ten slotte kennis met het uitgaansleven in Medellin. Samen met Stijn en Diana en enkele familieleden werd een gezellig café bezocht en de aguardiente (typische Colombiaanse sterke drank met anijssmaak) en rum-cola vloeiden rijkelijk. Ik verkoos de rust van de finca, een glas rode wijn en een boek van de Colombiaanse schrijver Gabriel García Márquez om de avond mee te vullen. Het leven is hier goed…

Word postmakker en steun ons in onze plannen om vrijwilligerswerk in Afrika te verrichten! Klik hier!

Vorige   Blogoverzicht   Volgende