STERREN KIJKEN IN DE WOESTIJN VAN TATACOA

09-05-2017 00:00

De onbekende man kroop op handen en voeten door de woestijn. Het ruwe zand schuurde aan zijn knieën. Urenlang ging hij door, in zijn eentje, niet wetende welke richting hij uit moest. Misschien kroop hij wel in rondjes? Hij smeekte om water, bad tot de goden om zelfs maar één druppel van het heilige vocht. De zon brandde op zijn bleke vel. Alles deed pijn. Hij was de wanhoop nabij, het zou niet lang meer duren eer hij toegaf aan de vermoeidheid van zijn uitgeputte lichaam. Hij richtte voor het laatst zijn hoofd op om nog eenmaal te turen in de verte tot hij plots iets zag blinken. Hij vatte moed, want wat anders kon het zijn dan een oase, een bron van leven, water en palmbomen. Hij huilde droge tranen uit dankbaarheid en met een laatste krachtinspanning sleepte hij zich naar de verlossing. Hoe dichter hij kwam, hoe kleiner de oase leek te worden. Langzaam maar zeker loste de fata morgana zich echter op en tot afgrijzen van de man was van de oase plots geen spoor meer te bekennen. De man stuikte in elkaar en stootte nog een laatste schorre kreet uit…

Als ik aan de woestijn denk, komt dit typisch verhaal spontaan in me op. Groot was dan ook mijn verbazing toen ik las dat er in Colombia effectief een stukje woestijn te vinden is. Nuja, woestijn is eigenlijk niet het juiste woord, want daarvoor regent het er teveel. Het wordt een tropisch droog bos genoemd. Je ziet er rotsformaties in rode en grijzen tinten in allerlei vormen en figuren. Het heeft best iets mysterieus, een plaatje dat je nog maar zelden hebt gezien. Door de hoge temperaturen (tot wel 50° Celcius) voelt het alvast wel als woestijn aan. Schorpioenen, spinnen, slangen en roofvogels zijn enkele van de dieren die je er zomaar toevallig kunt aantreffen. Wees dus op je hoede!

We bevinden ons in “El Desierto de Tatacoa”, gelegen ongeveer halfweg tussen San Agustín en Bogotá. Vele toeristen slaan deze magische plek over, geheel ten onrechte! Je moet wel wat moeite doen om er te geraken, maar het loont echt wel de moeite. Zo kan je er het beste slapen in een tentje of in eenvoudige lodges om ten volle van het geheel te kunnen genieten. Rond 16u30 zakken de temperaturen naar een aanvaardbaar niveau en kan je op verkenningstocht via “El Sendero Cusco” rond en doorheen de rotsformaties, bewonderend starend naar de vele cactussen in allerlei maten en vormen. We klimmen ons een weg naar een uitkijkpunt waar je met open mond over het geheel uitkijkt.


Op verkenning doorheen Tatacoa met onze Guatemalteekse vrienden María en Juan.



De woestijn van Tatacoa is eerder een tropisch droog bos wegens iets te veel regen om van een echte woestijn te kunnen spreken...


Indrukwekkend, niet?


Links de observatietoren waar we een introductieles astronomie kregen.

Wanneer het donker wordt, eisen de sterren alle aandacht op. We krijgen een introductieles astronomie van een amateurastronoom in de lokale observatietoren. Aandachtig luisteren we naar het betoog van de gepassioneerde man, eerder om een woord Spaans te begrijpen, dan effectief mee te zijn in het verhaal. Doet er niet toe, het is een interessante belevenis die enkel nog mooier wordt als we bij toeval twee vallende sterren zien. Stiekem vraag ik me af welke wensen An gemaakt heeft… Een reuze telescoop wordt nog afgesteld op de planeet Jupiter, de maan en een ster en we mogen met z’n allen één voor één een blik werpen op een stukje heelal. Ronduit indrukwekkend.

Als laatste stop in Colombia plannen we enkele dagen in Pasto. We passeren het zwaar getroffen Mocoa waar we getuige zijn van de ravage na de verwoestende modderstromen van 1 april. Ruim driehonderd mensen vonden er de dood en er zijn nog steeds meer dan honderd vermisten... Na een maand puin ruimen zie je nog steeds hoe groot de schade is aan huizen en straten. Rotsblokken liggen overal verspreid. Om stil van te worden.


De ravage na de verwoestende modderstromen.

Er wachtte ons nog een ritje van vijf uur waarin slechts honderd kilometer wordt afgelegd. We reden mee in een klein busje over ongeasfalteerde baantjes vol met putten en kuilen en dat in een ronduit indrukwekkend decor met het mooiste wat de Colombiaanse Andes te bieden heeft. Adembenemende uitzichten die je ten volle doen beseffen van hoeveel geluk je mag spreken dit avontuur te mogen meemaken. We tarten dikwijls het noodlot door te rijden op soms één enkele meter van een steile afgrond om een zware truck te laten passeren. Het is een ritje waar we beiden vanaf minuut één onze ogen hebben uitgekeken en vooral hebben genoten van al het moois dat moeder natuur ons biedt…


Op weg naar Pasto, ons eindpunt van Colombia.


Slingerend door de Colombiaanse Andes.

Na bijna twee maanden reizen eindigt Colombia voor ons in Pasto, de laatste grootste stad voor de grens met Ecuador. Veel is er echter niet te zien. Je merkt wel dat de Ecuadoraanse invloeden zich stilaan laten gelden aan bijvoorbeeld het uiterlijk van de man in de straat. We zijn dan ook benieuwd wat het volgende land op ons lijstje te bieden heeft. Onze laatste avond brengen we door met de leuke Nederlander André, freelance journalist van beroep en zich richtende op het noordwestelijke deel van Zuid-Amerika. Ik kook, hij zorgt voor het bier en An doet de afwas. Lijkt me billijk. De Aguardiente wordt nog eens boven gehaald en we beleven samen een mooi laatste moment Colombia vooraleer we definitief richting Ecuador zullen trekken. See you on the other side of the border!

Vorige   Blogoverzicht   Volgende