NO QUIERO MORIR HOY! ERES LOCO!

04-05-2017 00:00

Hij gluurt stiekem naar rechts, maar kijkt na enkele seconden met tegenzin terug recht voor zich. Niet veel later gaat zijn blik opnieuw naar rechts... De chauffeur van de minibus heeft meer oog voor het vrouwelijk schoon dat naast hem zit dan voor de weg en we zijn nog maar net vertrokken. Dat belooft niet veel goeds… Dajo en ikzelf zijn tijdens de vijf uur durende rit geen enkele minuut op ons gemak, gespannen grijpen we alle handvatten die binnen ons bereik liggen. Ook de Colombianen aan boord zijn opmerkelijk weinig spraakzaam en kijken gespannen voor zich uit. De chauffeur rijdt nu echt agressief. Dubbel zo hard rijden als toegestaan, met piepende banden bochten nemen, inhalen op de gevaarlijkste plaatsen, veel te laat remmen, asociaal rijgedrag en ga zo maar door. Dajo kan zich niet meer houden en schreeuwt: “Señor, por favor! Es posible para conducir mas tranquilo! No quiero morir hoy! Eres loco!!” De man lijkt zich van geen kwaad bewust. Niemand van de passagiers die instemmend knikt of reageert. We staan met open mond te kijken naar zoveel passiviteit, terwijl ze waarschijnlijk met evenveel kak in de broek zitten van schrik. Voor het eerst tijdens onze reis voelen we ons écht in gevaar. Superopgelucht waren we dan ook wanneer we bij aankomst allebei heelhuids, maar lijkbleek uit het voertuig strompelden. We hadden toch enkele minuutjes nodig om te bekomen…

We zijn in Manizales. De stad is gelegen in de koffiedriehoek van Colombia en kwam, naast Mocoa, onlangs nog in het nieuws vanwege een modderstroom met dodelijke afloop. Er viel hier in één nacht ongeveer evenveel regen als normaal gezien in de hele maand april waardoor enkele krakkemikkige huisjes op de bergflank werden meegesleurd. Op zondag is de hoofdstraat afgesloten voor gemotoriseerd verkeer waardoor we ons op een aangename manier tussen andere wandelaars en vele fietsers richting het centrum konden begeven. Juist op het moment dat we een plein passeerden zagen we dat er een plaatselijke (jeugd)harmonie klaar zat om het beste van zichzelf te geven. Perfect om je zondagmiddag mee te starten en toegegeven: het orkest speelde best goed!


Welkom in Manizales!


De lokale harmonie met een gratis marktoptreden.


Catedral Basílica Nuestra Señora del Rosario op Plaza de Bolivar.


Uitzicht vanuit het hoogste gebouw in Manizales.


Hing uit in de hostel. Iedereen markeert zijn plaats van herkomst. Hoeft niet te verbazen dat Europeanen ruim in de meerderheid zijn, zeker?

Ook al drinken we beiden geen koffie, Manizales lijkt ons de perfecte plaats om toch eens een koffietoer mee te pikken en zo wat meer te weten te komen over een belangrijk exportproduct van Colombia. Het land heeft, na Brazilië, Indonesië en Vietnam, namelijk de vierde grootste koffieproductie ter wereld. Op de “Hacienda Venecia Coffee Farm” waren we hartelijk welkom om ons onder te dompelen in de wondere wereld van de koffie. We kregen een theoretische introductie over de verschillende stappen in het productieproces vanaf de koffieplant tot het afgewerkte product dat in de winkel ligt. Daarna was het tijd voor een wandeling doorheen de koffieplantages waarbij uitleg werd gegeven over het planten en de groei van een koffieplant. Er zijn strikte regels te volgen en de controle en selectie is bijgevolg zeer streng. We werden rondgeleid in de grote hangars waar onder andere het drogingsproces van de koffieboon plaatsvindt. Ter afsluiting werden er effectief enkele koffiebonen gemalen en kreeg iedere deelnemer de kans om een lekker kopje koffie te proeven. Zeer leerrijke ervaring!


Theoretische uitleg van onze gids in vlot Engels.


De verschillende processen die koffiebonen doormaken.


Rondleiding op de koffievelden.


Koffiebonen in volle groei.


De koffiebonen worden machinaal gepeld.


Daarna verdwijnen ze in een bad vol water. De bonen die blijven drijven zijn van slechtere kwaliteit en worden gebruikt voor de tweede of derde categorie koffie.


De bonen liggen te drogen.


Daarna verdwijnen ze in zakken en zijn de bonen klaar voor hun transport naar de grote opkopers die de koffiebonen roosteren in enorme ovens.


Tijdens het roosterproces krijgen we de kans om de geur van de bonen op te snuiven.


Een verloren gelopen pauw op de hacienda. Mooi dier, niet?

Er stond, naast de koffieplantage, nog veel meer op het programma, ware het niet dat het deze keer mijn lichaam was dat in opstand kwam. Koorts, de klieren in mijn hals zaten gezwollen, hevige nekpijn kwam opzetten en ik had voortdurende hoofdpijn. Het bezoek aan het nationale park werd geschrapt en vele uren in bed waren mijn deel. 2-1 dus qua ziekte op reis, wel nog steeds in het voordeel van Dajo! Hij maakte dan maar van de gelegenheid gebruik om de blog weer op punt te zetten.

Vorige   Blogoverzicht   Volgende