MET HET HOOFD BOVEN DE WOLKEN...

17-02-2017 00:00

San José is sinds 1835 de hoofdstad van Costa Rica en ligt op 1170 meter hoogte. Het is een moderne stad waar het drukke straatverkeer overheersend is, net zoals in alle andere grote steden in Centraal Amerika. De trein rijdt zelfs pal doorheen het centrum en gecombineerd met luid drietonig getoeter, mits ze veilige overwegen hier niet kennen, is dat toch een indrukwekkend spektakel.

We maakten een stadswandeling, snoven het leven langs de drukke markten op en zagen enkele fijne gebouwen. Onze hostel was gelegen aan de rand van het centrum. De kamer bevond zich in de garage en de bedden waren voorzien van gordijntjes zodat je als het ware je eigen coconnetje had. We genoten ’s avonds steevast van een glas wijn en combineerden dat met een kaartspel ‘Chinees Poepen’ (ook boerenbridge genoemd) of een spelletje Carcassonne. Leuke momenten!


Iglesia Santa Teresita


Het treinstation in San José. Eén perron en drie wijksporen...


Het bescheiden postkantoor...


De kathedraal op 'Parque Central'.


Een vleugje cultuur: El Teatro National de Costa Rica.

Sander vertrekt naar huis vanuit San José, maar vooraleer we hem lieten gaan, deden we samen nog enkele leuke uitstappen. Zo brachten we een bezoek aan vulkaan Irazú. Deze slapende vulkaan heeft één van de hoogste toppen van het land, namelijk 3432 meter. De laatste keer dat hij effectief uitbarstte was in 1963. In 1994 was er ook nog een hydrovulkanische eruptie (vrijkomen van waterdamp, lavafragmenten en vulkanische gassen).

Om iets voor acht uur ‘s ochtends stonden we samen met enkele lokale mensen te wachten op de bus die ons zou brengen tot aan de top van de vulkaan. De bus kwam echter met meer dan een uur vertraging aanrijden zonder specifieke reden. Ongerust hebben we ons nooit gemaakt, want in Centraal Amerika moet je af en toe geduld hebben… De busrit liep via slingerwegen doorheen aardappel- en uienvelden en bracht ons uiteindelijk boven de wolken tot aan de top. Het eerste wat ons opviel was het feit dat er heel weinig toeristen aanwezig waren. We konden dus in alle rust kijken naar de drie indrukwekkende kraters. Vroeger was er in de oudste krater een blauwgroen kratermeer aanwezig, maar tegenwoordig staat het kurkdroog…


Op weg naar Vulcán Irazú.


Oudste krater van Irazú. Er was ooit een mooi kratermeer...

Mits we de vulkaan niet zelf mochten beklimmen en toch wat beweging wilden, vertrokken we voor een korte wandeling en dito klim naar het hoogste punt waar we een mooi overzicht hadden over de verschillende kraters. We zagen eveneens de actieve vulkaan Turrialba, de beneden liggende stad Cartago en aan de andere kant een mooi egaal wolkendek… Het klinkt misschien cliché, maar het was daarboven echt genieten! Ik vond het alvast één van de mooiste uitzichten van onze reis tot nu toe. Door die ideale omstandigheden waren we bijna de tijd uit het oog verloren waardoor we ons moesten haasten om de bus van 12u30, tevens de laatste bus terug, te halen. Haast en spoed is zelden goed, want nadat Dajo ons er attent op wees dat we effectief nog maar vier minuten hadden, zetten we onze tocht in looppas verder. Enkele meters verder maakte ik echter kennis met de grond, maar gelukkig kwam ik er van af met enkel(e) schaafwonden. De bijhorende subtiele steken van Sander en Dajo de rest van de dagen moest ik er met een groen lachje bijnemen. Maar die bus hebben we toch maar mooi gehaald!


Hoogste punt van streek. Prachtig zicht op de krater en het wolkendek.


Links bovenaan zie je de rookpluim van de actieve vulkaan Turrialba.


Aan de andere kant van de vulkaan ligt diep in het dal de stad Cartago.

De laatste dag deden we nog eens iets totaal anders en gingen naar het ‘Monumento Nacional Arquelógico Guayabo. Deze archeologische site wordt beschouwd als het grootste en één van de belangrijkste precolumbiaanse steden van het land. Het was een religieus, politiek en commercieel centrum dat zijn bloeiperiode kende tussen de 9e en 15e eeuw. Er is slechts een klein deel van de stad blootgelegd. De rest ligt nog steeds verborgen in het omliggende regenwoud waar je een korte wandeling in kan maken. Net als op de vulkaan is het hier ook enorm kalm en hebben we de site, op twee toeristen na, volledig voor ons alleen. In vergelijking met de Mayasites in Mexico en Guatemala is dit kleinschalig waardoor het ook wel zijn charme heeft.


Zicht vanop 'El Mirador' ofwel het hoogste punt van de stad.


Kijk daar, een vogel!


Ooit één van de belangrijkste huizen van Guayabo, nu rest enkel nog hoop stenen...


Een belangrijke toegangsweg ten tijde van de bloei van de stad. Nu deels gerestaureerd.


Huidige bewoner


Prachtige wandeling doorheen het regenwoud.


De Montezuma kruist opnieuw ons pad! Leuke vogel!

We nemen afscheid van Sander. Ruim vijf weken reisde hij met ons mee en we hebben ons fantastisch geamuseerd. We hebben veel gelachen en mooie momenten beleefd. Met spijt zwaaien we hem uit in de wetenschap dat we hem gedurende onze reis nog wel eens zullen zien. Dat hopen we althans!

Vorige   Blogoverzicht   Volgende