KAKKEN MET OPEN DEUR!

13-03-2017 00:00

Ik betrap mezelf erop dat ik zit te dromen. Ik schud het hoofd om terug helder door mijn ogen te kijken en kijk om me heen. De gemeenschappelijke ruimte zit vol. De meesten mentaal afgesloten tokkelend op hun smartphone of laptop, maar hier en daar is een boeiend gesprek aan de gang. Heerlijke geuren ontsnappen uit de keuken. Ze kruipen ongegeneerd mijn neusgaten in en mijn hongerige maag begint spontaan protesterende geluiden te produceren. Ik negeer het. Het tweede glas wijn mist zijn effect niet. Er stroomt een warm, voldaan gevoel door mijn aders. Via mijn headset bereikt Maurice Ravel zijn “La Valse” door het ‘Orchestre National de France’ onder leiding van de grote Leonard Bernstein stilaan zijn hoogtepunt. Genieten! Ik begin terug te dromen. Met weemoed kijk ik terug op de laatste twee weken. Wat is het opnieuw snel gegaan. Tijd is relatief. Zo heb ik ruim twee jaar lang soms vrij gefrustreerd dag na dag zitten aftellen naar dit avontuur en nu, tja… nu vliegen de dagen voorbij aan zo’n snelheid waar het weinige haar ik nog heb er in de war van geraakt.

Het is inmiddels al onze laatste dag in Panama City. We hebben ruim twee weken doorgebracht in een prachtige hostel waar we de kans kregen om vrijwilligerswerk te verrichtten in ruil voor een gratis bed en ontbijt. In het begin werkten we in shifts, maar algauw deden we spontaan meer dan gevraagd en waren we permanent beschikbaar en dat telkens met de glimlach op het gezicht. Een hostel runnen is niet eenvoudig, maar na onze periode hier kennen we stilaan de kneepjes van het vak en ik moet toegeven: het is een erg boeiend avontuur. Voorop staat met stip: sociaal zijn! Het is in feite een komen en gaan van reizende mensen die op zoek zijn naar een slaapplaats. Sommigen voor slechts één of enkele nachten, maar anderen voor soms wel twee weken. We hebben hier vele gezellige avonden met erg leuke momenten meegemaakt. Zo maakten we kennis met reizigers van over de heel de wereld, tot Chinezen toe! Weet je dat die gasten er soms rare gewoonten op nahouden zoals kakken met open deur? Allemaal meegemaakt hier. Duitsers kom je (helaas) het vaakst tegen in Centraal Amerika. Er is geen enkele plaats waar je ze niet ziet. Zeer opmerkelijk! Laatst hadden we nog een gesprek waarbij één van de Duitsers opmerkte dat een niet-Duitser telkens luider begint te spreken wanneer ze zich in het Duits uitdrukken. Ik herkende me hierin, kon me niet langer inhouden en begon Hitler-gewijs één van zijn traditionele uitspraken met luide stem te imiteren: “DAS WAR EIN BEFEHL, DAS IST VERRAT! AUFMACHEN!!”. Ze konden er wel mee lachen. Er was ooit een andere tijd, maar het is ondertussen al zo lang geleden…


Nog een beetje schilderen.


Een kat besloot te jongen in het schuurtje in de tuin. We besloten het jong de naam van de hostel te geven: Zebulo!


Na meer dan een maand staan we eindelijk terug met een postieve dagbalans! Nu kunnen terug onbezorgd verder reizen.


En nóg een beetje schilderen...

Groepsfoto met de twee eigenaars en drie andere vrijwilligers. Vooraan van links naar rechts: Dajo, eigenaar Emerick (FRA), An. Achteraan: Eigenares Typhaine (FRA), vrijwilligers Hernan (USA), Katherina (VEN) en Pedro (VEN).

Panama City is een machtige stad! Leuk om in te vertoeven na bijna vijf maanden armoedige toestanden te zien in hoofdsteden. Erg westers met vele wolkenkrabbers en moderne auto’s. Het is als rondlopen in een hoofdstad in Europa. Het voelde heel vertrouwd aan. Helaas heeft iedere auto ook een claxon en meent elke Panamees die te pas en te onpas te moeten gebruiken. Het is om zot van te komen. We wennen ook niet aan het feit dat elke Panamese man An nafluit en “beautiful” naar haar roept zelfs als ik vlak naast haar loop. Ze houden zich helemaal niet in, op het degoutante af. Enfin, het beste dat je kan doen is je daar over zetten en ze negeren.


Dit bord staat effectief in sommige wijken: verboden te claxoneren!

Panama City heeft een ‘oude stad’ en een ‘nieuwe stad’. De ‘oude stad’ stelt het oorspronkelijke Panama City voor. Het is als het ware in een stad uit de 18de, 19de eeuw rondlopen. Erg gemoedelijk, met oude huizen en vele mooie pleinen. Leuke ervaring! De huizen worden echter volop gerestaureerd zodat de stad niet echt meer als ‘oud’ aanvoelt, maar dan is het moment aangebroken om je verbeelding de bovenhand te laten nemen. De ‘nieuwe stad’ is dan weer thuiskomen in de 20ste, 21ste eeuw met vele wolkenkrabbers en luxe. De ‘oude stad’ en ‘nieuwe stad’ zijn mooi gescheiden van elkaar en je kan beiden prachtig op één beeld vastleggen via een fietstocht rondom de ‘oude stad’.


Welkom in Panama City!


Iglesia del Carmen


Kunst in 'Parque Natural Metropolitano'.


Kinderen baas!


Onze dagelijkse kerk op weg naar de supermarkt.


Gerestaureerd kerkje in de 'oude stad'.


Chinatown!


De 'nieuwe stad' van Panama City.


De 'oude stad' van Panama City.


Een zeldzame regenbui was welkom bij een dagelijkse verstikkende 30 graden en meer...


Skyline van Panama City.

Wie Panama zegt, zegt het Panamakanaal. En terecht! Daar we het te duur vonden om de sluizen van dichtbij te bekijken vonden we een mooi alternatief met het ‘Museo del Canal Interoceanico de Panama” gelegen in de oude stad. Het museum start met een korte, maar erg adequate inleiding over het land Panama en zijn geschiedenis, de noodzaak van een verbinding vanaf de Pacifistische Oceaan met de Caraïbische Zee, eerst via een treinverbinding, later via een kanaal waarbij boten vlot van het oosten naar het westen en omgekeerd konden varen. De historische route via ‘Kaap Hoorn’ in het uiterste zuiden van Argentinië behoorde daardoor definitief tot de verleden tijd. Varen via het Panamakanaal bracht je niet alleen sneller ter plaatse, het bracht ook meer op. Het Panamakanaal is een prachtig staaltje van menselijk vernuft! Ruim vier jaar heeft men aan het kanaal gewerkt en niet zolang geleden is het kanaal uitgebreid en uitgediept zodat zelfs de grootste en zwaarst beladen boten vlot doorheen het kanaal kunnen varen. Het was een zeer boeiend bezoek! We mochten binnen helaas geen foto's maken...


Goethals wordt geëerd als grote realisator van het Panamakanaal.

We worden per toeval geïntroduceerd in een nieuwe wereld: het pokeren voor (in onze ogen) grof geld! Er is een drie weken durend evenement van het grote ‘Pokerstars’ aan de gang in Panama City. De allergrootste vedetten uit de pokerwereld zijn hier tegenwoordig. Ik kon er helaas geen enkele uit het hoofd opnoemen. Zo groot zullen ze dus niet zijn, zeker? Er verblijven twee gasten in de hostel die dagelijks meedoen met toernooien waarbij de buy-in minstens 120 dollar bedraagt. De winnaar krijgt dan gegarandeerd 20.000 dollar. Ruim 280 spelers schreven zich in die dag en de top 50 krijgt een geldprijs. Eén van de twee haalde na 9 uur poker effectief de top 50 en strandde op de 33ste plaats met een kleine winst. Moet je dan zo lang voor werken, pff… Ik poker graag, maar hou het liever bij een inzet van maximum 20 euro onder vrienden, waarbij de nadruk ligt op plezier maken. Maar zo eens binnenglippen in een casino is zeker een boeiende ervaring!


De trofeeën


Bittere ernst aan de pokertafel!

Als je twee weken op eenzelfde plek blijft na 5,5 maanden reizen, val je stil. Ook mentaal. Je begint na te denken over dingen die je al die tijd hebt verbannen uit je gedachten. Zo moet ik toegeven dat ik, vooral tijdens de laatste dagen hier, een gevoel van heimwee begon te krijgen. Je romantiseert de vele leuke momenten dat je jarenlang hebt gekend in het Belgenlandje en verbant steevast de negatieve zaken uit het geheugen. Het is precies zoals verliefd zijn: je ziet enkel de leuke kanten van de persoon waar je van houdt. Je begint na te denken over thema’s die pas over anderhalf jaar aan de orde zijn zoals: “Welk werk ga ik doen als ik terug ben?”, “Waar kan ik me engageren?”, “Wat mis ik het meest?”. Dat waren de dingen die me het meeste bezig hielden en dat is geen goeie evolutie. Willen we het nog anderhalf jaar uitzingen al reizend wordt het dus de hoogste tijd om verder te gaan… De gedachten moeten terug volop gefocust worden op het reizen! We zijn ondertussen online ingecheckt en de vliegtickets werden afgeprint. Straks vertrekken we naar Bogotá, de hoofdstad van Colombia. Een nieuw land, een nieuw continent. Op naar een nieuw avontuur!

Word postmakker en steun ons in onze plannen om vrijwilligerswerk in Afrika te verrichten! Klik hier!

 Vorige    Blogoverzicht   Volgende