FAMILIEFEEST IN PERU (DEEL 2)

12-07-2017 00:00

“Hoezo, zijn bagage is niet doorgekomen?” Verbaasd kijk ik op wanneer An me het mindere nieuws vertelt. “Ja, dat is je vakantie starten in mineur…”, kan ik alleen maar uitbrengen. Kort daarvoor meldden An haar ouders (Griet en Geert) ons via facebook dat ze veilig waren geland in de luchthaven van Lima. “Nochtans hadden we eerst Geert zijn bagage ingecheckt en dan die van mij, maar mijn bagage is toegekomen terwijl de reiskoffer van Geert nog in Schiphol staat te blinken…”, meldde Griet ons. Vreemd allemaal. “Shit, mijn boeken!”, riep ik direct. Ik had gevraagd enkele vliegopleidingsboeken mee te brengen zodat ik mijn theoretische pilootkennis hier wat op pijl kan houden. Dat die koffer maar snel hier is. “Is dat nu het enige waar je kan aan denken?”, snoerde An me de mond. Ik bloosde ter schuldbekentenis. “Nee”, bracht ik vlug uit en met een fijn stemmetje voegde ik er nog “en ook aan die twee Rodenbach’s van Bieke en Lieven hun trouw” aan toe. An kon haar glimlach niet langer verbergen. “Vader toch”, lachte ze luid, “hij heeft toch altijd pech, he!”. In een eerdere reis naar Turkije was zijn bagage ook al eens zoekgeraakt. Ik haalde mijn schouders op. “Komt wel terecht”, zei ik en ik nam nog een hap van de overheerlijke spaghetti die dampend voor mijn neus stond.


Lima

En de bagage kwam ook terecht. Twee dagen later werd de reiskoffer afgeleverd in het hotel toen we op het punt stonden om te vertrekken. Perfecte timing! Griet en Geert genoten eerder van een vooraf bestelde rondleiding met gids doorheen Lima en we troffen elkaar aan in een bar vlak bij de “Plaza Mayor”. De eerste Pisco Sour werd meteen soldaat gemaakt, kwestie van je reis goed te starten. We namen uitgebreid de tijd om bij te babbelen. En of ze blij waren om ons terug te zien! We namen ze mee naar ons favoriete eettentje waar je voor nog geen twee euro een tweegangenmenu voorgeschoteld kreeg. Veel nieuwe bezienswaardigheden hebben we echter niet meer gezien in Lima, na de derde keer in de hoofdstad begin je stilaan wel je weg te vinden.


Welkomsdrinkje: Pisco Sour!


Als de Peruaantjes maar kunnen feesten...


Bezoek aan de lokale markt


Leuk speeltje heeft die Peruaanse man in zijn tuin!


Nog eens een bezoekje aan het kattenpark mocht niet ontbreken!


We vonden een tweede kattenpark in het stadsgedeelte 'Miraflores'.

Reizen met An haar ouders betekende ons reistempo een flink stuk de hoogte injagen. Ze hebben slechts drie weken om iets van Peru te zien en we wilden toch een dikke week samen met hen meereizen. Maar dat wisten we echter op voorhand en we hadden een reservespaarpotje aangelegd om de hogere kosten per dag de baas te kunnen. Gelukkig waren ze direct gewonnen voor het idee om met het openbaar vervoer te reizen. We lieten er geen gras over groeien en trokken richting Pisco en zijn “Islas Ballestas”.


Pisco

Geert zijn bagage had hij nog maar net terug of hij was alweer iets kwijt. Onthutst tastte hij al zijn broekzakken af en keek in alle rugzakken, maar er was geen spoor van zijn Zwitsers zakmes. “Lap, ik heb die waarschijnlijk laten liggen in de bus, nadat ik de broodjes heb belegd…”, zei hij sip. Het is nu niet dat Geert zo materialistisch ingesteld is, maar zo’n Zwitsers zakmes is een verdomd handig ding om een fles wijn te open. “Geen nood, Geert, je vindt hier wel een nieuw zakmes”, troostte ik hem. “Ja, maar een écht Zwitsers zakmes?” pruilde hij. We zouden er hem gedurende de week regelmatig aan herinneren als hij net zelf weer eens een steek had uitgedeeld aan één van ons…

De betreffende bus had ons net afgezet in Pisco, een stad op een viertal uren rijden ten zuidoosten van Lima. Voor de kust van Pisco liggen de “Islas Ballestas”, een eilandengroep die deel uitmaakt van het nationaal park “Paracas”. De eilanden worden ook wel de “kleine Galapagos Eilanden” genoemd. Op de “Ballestas Eilanden” vind je een bonte verzameling aan dieren als zeeleeuwen, dolfijnen, pinguïns en zeevogels terug. Er worden geen mensen toegelaten op de eilanden, waardoor de dieren het er voor het zeggen hebben. Wel wordt er elke 7 jaar “guano” (vogelstront) verzameld. De nitraatrijke laag “guano” wordt dan van de eilanden geschept en als meststof verkocht. Het is echt een paradijs voor vogelliefhebbers en Griet en Geert waren duidelijk in hun nopjes, dat getuigen hun vele mooie foto’s.


Een nieuwe toeristenval op onze weg: "Islas Ballestas" in Pisco


Tijdens de boottocht passeerden we "El Candelabro" ofwel "De Kandelaar". Na de Nazca-lijnen hét beroemdste geoglief van Peru. Het is nog steeds een raadsel door wie en wanneer deze gemaakt werd.


Zeevogels à volonté. Zij zijn hier de baas!


Ook pinguïns leven hier.


Het stinkt er verschrikkelijk naar "guano" of simpelweg: vogelstront. Eens in zeven jaar wordt deze weggeschept en verkocht als meststof.


Luie zeeleeuw...


Moeder en dochter

Kort na de middag verlegden we ons pad richting de woestijn. Onze bestemming was Huacachina, een klein dorp gebouwd aan een oase en volledig omringd door prachtige zandduinen. We konden Griet en Geert overtuigen om samen met ons in een “buggy” te kruipen en met hoge snelheden door het zand te racen. Griet schoot zowaar in de slappe lach wanneer de “buggy” een zandduin afvloog, terwijl Geert zijn haar paraplu stond. Het kind in ons kwam pas echt naar boven toen we met een 'sandboard' van de duinen naar beneden mochten ‘sandboarden’. We gleden de duin af, wel op onze buik, want dat leek ons toch de veiligste optie. De tour eindigde met een zonsondergang om U tegen te zeggen. Het was een bijzonder leuke ervaring dat gretig werd bevestigd door onze twee gasten. “Dit was een plaats die we op ons eigen nooit zouden hebben bezocht”, zei Geert achteraf bij een glaasje wijn. De fles werd professioneel geopend, uiteraard door mijn zakmes…


Huacachina


Het dorp werd gebouwd rond de oase.


Startklaar voor een leuke race door het zand!


Je waant je echt in de woestijn!




Sandboarding


Genieten van de zonsondergang in het zand.


De "buggy"

Vorige   Blogoverzicht   Volgende