EEN DIEF MAAKT DE LENTE NIET!

08-11-2016 00:00

“Pero, es un robo! Daar lopen ze, je kan misschien nog meer geld krijgen!” Hij toonde het bedrag nogmaals op zijn rekenmachine. “No señor, ik kom de bus niet meer uit. Ik heb het er volledig mee gehad. Adios!” Hij fronste eens zijn wenkbrauwen, schudde onbegrijpend zijn hoofd, maar verliet zonder verder protest de bus…

Schapenwolken zo wit als sneeuw drijven door de lucht, zachtjes verder geblazen door de speelse wind. Het is genieten van het voortdurende groene uitzicht. Zo ver je kan kijken laat de jungle zich van haar mooiste kant zien. De toppen van de bergen op de achtergrond prikken door de wolken. De natuur kan ongelofelijk mooi zijn. Af en toe wringen we ons doorheen een dorpje, vaak niet meer dan een aardenwegje en wat huizen. Hobbelend banen we ons een weg door stof en zand. Mensen zitten op straat, naast hun hond vol vlooien, op het verroeste chassis van een reeds lang afgedankte en ontmantelde auto. Ze kijken dromerig voor zich uit. Waar denken ze aan? Overal staan van die typische Amerikaanse schoolbussen uitgerangeerd, wachtende op hun waarschijnlijk nooit komende sloop. Het leven gaat hier traag, gemoedelijk. De eerste kennismaking met Guatemala tijdens onze busreis naar de hoofdstad Guatemala City is ondanks alle tegenslagen van vandaag erg hartelijk.

We kozen voor een directe busverbinding tussen Tapachula en Guatemala City omdat de kleinere bussen in Guatemala niet als veilig omschreven staan. We zitten met een hoop bagage, die we liever niet kwijt geraken onderweg. Halfweg hadden we motorpech. Gelukkig konden we na zo’n 20 minuten sleutelen onze tocht verder zetten. Handige harry, onze buschauffeur! Maar eerder aan de grensovergang hadden we een vrij ontnuchterende ervaring. 

Bij aankomst aan de Mexicaanse kant van de grensovergang werden we bij het uitstappen direct door vijf man aangeklampt die ons wilden ‘helpen’. Op eigen kracht zijn we toch vlot tot bij het immigratiekantoor geraakt. De man achter het glas bekeek ons eerst argwanend, maar alles bleek in orde te zijn. De exit stempel werd op een zelfverzekerde manier in ons paspoort geklopt en we verlieten het kantoor. Eenmaal terug buiten groeiden onze ‘helpers’ zienderogen in aantal. Precies vliegen die rond een vers geboetseerde stront zoemden. De helft daarvan deed zich voor als wandelend wisselkantoor. “Tienes que cambiar, señor! Je moet wisselen!” Opdringerig klampen ze zich aan je vast. “In Guatemala zijn Mexicaanse Peso’s niet geldig. Bij mij kan je wisselen naar Guatemalteekse Quetzal!” An zuchtte eens diep en wilde doorlopen, want we moesten nu te voet de grens over richting het muffe immigratiekantoortje langs Guatemalaanse kant. Uit vorige grensovergangen weet ik dat het altijd handig is om wat kleingeld van het land dat je binnenkomt in je broekzak te hebben. All right dan, enkele biljetten kunnen we wel gebruiken.

“This way señor, for the stamp in your passport!”. An krijgt het nu stilaan op haar heupen. Het liefst had ze geschreeuwd om ons met rust te laten. Maar die mannen werken zo intimiderend. Ze zetten je onder druk en je volgt haast automatisch. “200 Quetzal each to enter Guatemala”. Wablieft? “Si si, señor” en hij wijst naar het bord boven het loketje van de douanebeambte. Ik kijk op en er staat inderdaad iets van 200 Quetzal tussen heel veel andere tekst. Ze geven je echter geen tijd om het lezen. Ik moet meer wisselen, want 400 Quetzal heb ik niet bij me en zonder het geld, geen stempel. Dju, had ik me maar beter voorbereid. De rekenmachines van de wisselaars zoeven nu langs alle kanten voorbij mijn ogen, elk met hun aanbod. Ik wissel aan de rating die me goed lijkt.

“Give me the money and your passport señor, you need a stamp to enter the country!” De bus staat even verder al ongeduldig te wachten, mensen zuchtend achter je in de rij, het moet vlug gaan. Geen tijd te verliezen. De aasgieren zwermen nog steeds rond je heen en trachten je tot de laatste Mexicaanse Peso te laten wisselen, ook al weten ze dat je geen cent meer hebt. Het hoort bij hun plan je geen tijd te laten om even rustig na te denken. Er klopt hier van alles niet, denk ik zo, maar het is al te laat.

Ik heb uiteindelijk 2200 Mexican Peso gewisseld. Normaal moet je daar met de huidige rating 844 Quetzal (100 euro) voor krijgen. Ik kreeg er slechts 720. Na het afgeven van 400 Quetzal om het land binnen te kunnen, moest ik dus nog 320 overhebben, kan je nog volgen? Tiens, ik kreeg geen kasticket voor die 400 Quetzal. Het begint me stilaan te dagen dat we hier ferm in zak zijn gezet. “A tip señor, will you give me a tip for the help? 100 is good.” Ja, dat zie je van hier, bandieten. We vluchten de bus in. Ik tel het overgebleven geld na. 230 Quetzal, 90 te kort! De rotzakken hebben me nog opgelicht ook door een briefje van 10 Quetzal te geven in plaats van 100. Het viel niet op tussen die andere biljetten van 100. Het ging allemaal zo snel. Eén van de strontvliegen blijkt net iets minder oneerlijk te zijn dan de rest en komt ons achterna de bus in. “Je bent bestolen, señor, kijk…” en hij toont ons het bedrag dat we hadden moeten krijgen op zijn rekenmachine. We hebben hier geen zin meer in. Ik wuif hem weg. “Pero, es un robo! Daar lopen ze, je kan misschien nog meer geld krijgen!” Hij toont nogmaals het bedrag op zijn rekenmachine. “No señor, ik kom de bus niet meer uit. Ik heb het er volledig mee gehad. Adios!” Hij fronste eens zijn wenkbrauwen, schudde onbegrijpend zijn hoofd, maar verliet zonder verder protest de bus.

Eenmaal in de hoofdstad van Guatemala aangekomen namen we de drukke TransMetro richting onze hostel. Het kostte ons slechts één Quetzal per persoon, dachten we… Bij het uitstappen bleek de valse portefeuille uit mijn broekzak te zijn gepikt. Dat kan er ook nog bij. Buiten twee verlopen bankkaarten en wat geld zijn we gelukkig niets kwijt. De fake portefeuille heeft zijn nut al vroeg tijdens de reis bewezen…

Wat hebben we vandaag geleerd:
1. Maak je huiswerk vooraf, kijk de ratings na tussen de twee verschillende munteenheden en speel het hard aan de grensovergang.
2. Leer “nee” zeggen en neem je tijd om bepaalde beslissingen te nemen ook al trachten de hebberige aasgieren je te verstikken. De bus zal niet zonder je vertrekken.
3. De mensen hier zijn echt zo arrogant op geld belust. Triest om zien.
4. Als je eenmaal pech hebt, moet je de kelk meestal tot op de bodem ledigen.
5. Het is moeilijk om de eerste uren na het afgezet, opgelicht en bestolen worden niet paranoia rond te lopen en in iedere voorbijganger een schurk te zien.

De tol is naar onze normen zwaar. We zijn toch wel wat geld kwijt. Dat wordt een week lang de broeksriem aanhalen om terug effen te staan met ons budget… Ze noemen dat leergeld, zeker?

Vorige   Blogoverzicht   Volgende