DE ZEE ALS ONBESCHREVEN BLAD EN... CHAMPAGNE!

19-09-2016 00:00

Nog 5 uur en 40 minuten. Het is stil rond me. Weinig vreemde geluiden. Iedereen staat precies op een sluimerstand, behoedzaam wachtend om bij dreigend gevaar terug geactiveerd te worden. Ik kijk rond me heen. An tracht wat slaap in te halen. De korte nacht na de ‘Nacht van de Punch’ heeft er precies toch wat ingehakt. Anderen zitten te lezen, een filmpje te kijken of zitten mentaal ook in een andere wereld. Ik tik wat doelloos op het schermpje voor mijn neus, neem mijn oortjes en start een opname van de eerste symfonie van Mahler. Een baby begint vrijwel onmiddellijk luid te krijsen. Nochtans prachtige muziek, dacht ik. Het zal toeval zijn... Ik kijk door het venstertje en zie water. Heel veel water. Langzaam schuift het Europese vasteland steeds verder van ons weg. Vanop 10 km hoogte lijkt de zee precies een eindeloze vlakte, zonder ook maar één rimpeltje. Ik grinnik. Eigenlijk is het een prachtige metafoor op ons nakende avontuur. De grote vlakte van de zee als een onbeschreven blad dat je zelf moet zien in te vullen naarmate de tijd verstrijkt, niet wetende hoe en waar te beginnen, maar toch goed oplettende dat je niet verdrinkt in het aantal mogelijkheden of gevaren. Het toeval, het lot en een vliegticket naar Cancun zullen ons de weg wijzen…

Ik mijmer en overdenk de laatste drie vrij hectische weken. Je loopt niet zomaar voor twee jaar weg. De maandenlange voorbereiding heeft dat bewezen. Ruim twee jaar heb vooral ik naar deze dag uitgekeken. An moest groeien in het verhaal. Ze heeft tijd nodig gehad om te wennen aan het idee. De traditionele Vlaamse leefwijze ‘huisje, tuintje, boompje’ kan niet haakser staan op hetgeen we nu gaan doen. Ze had nooit gedacht dat het leven deze plotse wending zou nemen. Maar deze wending biedt ook een ongelofelijke kans. Gedurende die twee jaar betrapte ik mezelf er meer dan eens op hoe ik deze dag zou beleven en nu is het effectief zover. Het is wat surrealistisch. Vertrekken en niet weten wanneer terug te keren, wat we gaan doen en vooral hoe het ons als mens misschien wel kan doen veranderen.

Een plotse turbulentieschok brengt me terug naar het heden. Ik kijk wat versuft rond me heen. Nog steeds beweegt er amper iemand. Ook de baby is terug stilgevallen. Nog 5 uur en 28 min. Net op het moment dat ik ook een oogje dicht wil knijpen, spreekt een steward ons aan: “Jullie zijn vrienden van Thomas? Hij biedt jullie een glaasje champagne aan…” All right!! Dank u, Thomas Brackx, First Officer van onze vlucht!
 

Vorige   Blogoverzicht   Volgende