DE WERELD OP ZIJN KOP

21-05-2017 00:00

Het is ondertussen al een kleine maand geleden sinds we onze laatste hiketocht ondernamen. Dat was toen in Jardín in Colombia samen met onze vrienden Stijn, Diana en hun kinderen. De tijd vliegt! We hadden stilaan genoeg van de vele steden waar we sindsdien hebben verbleven en snakten beiden terug naar de rust van de natuur. De Lonely Planet raadde ons Mindo aan en inderdaad, het dorpje voldeed helemaal aan onze verwachtingen. Mindo is gelegen in een vallei tussen dichtbegroeide bergen en dat op slechts twee uurtjes rijden van Quito. Het is echt een verademing om uit de hoofdstad weg te zijn. Eindelijk terug wat gezonde berglucht in een prachtig groen decor. Bovendien is het er rustig, want het aantal toeristen is hier miniem.


Mindo


Centraal plein in Mindo

Marco, de eigenaar van het guesthouse waar we verbleven, ontving ons met open armen. Wat een sympathieke en vriendelijke man! Hij en Dajo hadden vaak ludieke gesprekken in het Spaans, steevast vergezeld met vele gesticulerende armbewegingen. Hij is overigens heel trots op zijn dorp en stelde ons uitgebreid alle mogelijke activiteiten voor. Wij kozen unaniem voor ziplining. Weer iets wat we nog niet eerder hebben gedaan. Het stond wel al op ons lijstje sinds Costa Rica, maar toen ging het niet door wegens veel te duur. In Costa Rica betaal je al snel zo’n 70 dollar voor een sessie ziplining, hier slechts 20 dollar. Bij ziplining hang je aan lange kabels en ‘vlieg’ je als het ware over en doorheen het regenwoud. De eerste zipline was best wel met kriebeltjes in de buik, want hoog in de lucht en toch met redelijke snelheid daalden we af naar het eindpunt. Vanaf zipline vijf mochten we ons eens laten gaan. Je kon een ‘supermanhouding’ aannemen, met twee aan één lijn of ondersteboven hangen. Precies de wereld op zijn kop. Echt een superleuke belevenis!


Als Dajo maar kan vliegen...


De wereld op zijn kop.


Liefde is... samen aan een kabel hangen.


Sfeerbeeldje van Mindo tijdens de ziplining.

Mindo staat ook gekend voor zijn vele watervallen. Ze zijn enkel te voet te bereiken en dus zie je er maar weinig andere toeristen. Zo opvallend, vanaf dat je ietwat moeite moet doen om ergens te geraken, ben je vaak helemaal alleen. Iedereen is zo lui hier… wel goed voor ons! Via de ‘Tarabita’, een soort kabelbaan, kwamen we aan de overkant van de prachtige vallei waar de echte wandeling start. Via smalle glibberige modderige weggetjes bereikten we om de zoveel tijd een waterval. Het water stond hoog en wild door de overvloedige neerslag van de laatste weken, het regenseizoen is hier duidelijk nog niet voorbij. Hierdoor waren zelfs twee watervallen niet bereikbaar tenzij je je schoenen en kousen uitdeed en doorheen het gevaarlijk snelle en koude water ploeterde, maar daar hadden we eerlijk gezegd weinig zin in. We zijn soms ook een beetje watjes, kwestie om niet teveel uit de toon te vallen…


Doe één keer vriendelijk tegen de hond en hij/zij volgt je de rest van de dag...


De Tarabita


De eerste waterval van de reeks van zeven.


Cascade 'Ondinas'


Mooi he?


Zoek de slang!

Mindo is echt veelzijdig. Je kunt er tientallen dingen doen, maar we besloten om toch verder te reizen. Onze volgende stop wordt een meerdaagse trektocht: de ‘Quilotoa Loop’, een tocht door het mooiste wat de Ecuadoraanse Andes te bieden heeft! Maar vooraleer we ons aan dit avontuur wagen, keerden we nog even terug naar Quito om er in onze hostel via het internet de match tussen Club Brugge en Anderlecht live te volgen. 1-1 werd het na een spannende strijd en dat is een resultaat waar Dajo best wel mee kan leven: Anderlecht wordt geen kampioen op het veld van Club en Club wordt geen kampioen in een jaar dat hij er niet live bij kan zijn. Een kampioenenviering zoals in 2016 wilt hij écht niet missen...

Vorige   Blogoverzicht   Volgende