DE VRIJHEID OM NIETS TE DOEN IS DE VERPLICHTING GEWORDEN OM IETS TE DOEN

26-10-2016 00:00

We ontmoetten de Canadees Philip Jones in een hostel in Oaxaca. Op zich niets ongewoon zou je denken, ware het niet dat Philip 75 jaar is en al een jaar in de hostel ‘woont’. Zijn bezittingen bestaan uit wat kledij en een mijnwerkerskoplampje om ’s avonds in zijn bed boeken te kunnen lezen. That’s it! Graatmager met slechts enkele zilveren tanden, kettingroker, bierfanaat, maar telkens met de lach op zijn gezicht zien we hem voortdurend boven op het terras zitten, al lezend of al babbelend. Gewoon, tevreden met het leven dat hij nu leidt. Ooit was hij een succesvol architect in zijn thuisland, maar was 24 op 24 bezig met zijn job en dat maakte hem doodmoe. Hij verkocht rond zijn 55ste al zijn bezittingen en reist sindsdien rond. Zo kwam hij vorig jaar in Oaxaca terecht en is blijven plakken. Hij betaalt dagelijks 180 Mexican Peso (9 euro) aan de hostel en krijgt daar telkens een vers opgemaakt bed, een propere vloer, sanitair, een ontbijt en sociale contacten met andere hostelbezoekers voor in de plaats. Hij kookt iedere avond zelf en komt dus rond met 20 euro per dag. Geen luxe, geen bezittingen. Terug naar de basis, zoals hij zelf zegt. Wat is Philip een innemende persoonlijkheid en een ongelofelijk goede verteller. Hij deelt ervaringen en levenswijsheden en doet ons nadenken over evidente dingen in het leven. We hangen aan zijn lippen.

Tijd om na te denken hebben we hier genoeg. Je hoeft dat niet te forceren, dat komt vanzelf. In België kom je daar niet aan toe, want daar zit je in de ratrace. Meedraaien en presteren of verstoten worden. Je bent gehaast, in alles wat je doet... En alles wat je doet moet op een bepaalde manier opbrengen. Zelfs je vrije tijd wordt volledig volgepland. Er is zoveel te doen, verspil dus geen tijd! Ik merkte van mezelf dat ik het laatste jaar voor deze reis eigenlijk niet meer bewust kon genieten van kleine dingen, zoals even niets doen op een bankje in het park in het zonnetje of écht genieten van een trainingsloop door het bos. Ik trachtte me telkens bewust te forceren om te genieten, maar dat werkte niet. Onbewust is je brein continu aan het malen, nadenkend over wat je allemaal nog moet doen. Ik zocht op de dode momenten altijd naar iets om bezig te zijn. Dikwijls was de smartphone de oplossing. Ik kon op het einde gewoon niet meer ‘niets doen’. Enkele dagen geleden las ik toevallig volgende citaat van socioloog Rybczynski: “De vrijheid om niets te doen, is de verplichting geworden om iets te doen”. Dat vat het toch prachtig samen, niet?

Op aanraden van Philip zat ik op zijn favoriete bankje op het plein voor de ‘Templo de Santo Domingo’ gewapend met enkel een boek en een fles water. Een rustig plekje in de mooie stad die Oaxaca is. Geen smartphone, want internet heb ik hier toch niet. Ruim drie uur heb ik me losgemaakt van mijn lieve wederhelft en me eens bewust overgegeven aan 'niets doen'. Het eerste halfuur heb ik nog zitten lezen, maar dan legde ik mijn boek opzij en verplichtte mij om gewoon rond te kijken. Alles en iedereen te observeren. Gewoon rondkijken, verder niets. Na een eindje lukt je dat aardig en ontdek je zelf interessante dingen.

Het moeilijkste is om je achteraf niet schuldig te voelen als je eens drie uur niets hebt gedaan. Thuis had ik dat vaak. Na een hele namiddag en avond voor tv te hebben gehangen, voelde ik me schuldig omdat ik in die tijd heel het huis had kunnen kuisen, of die berg administratie kon wegwerken of een simpel bezoek aan de oma had kunnen brengen. Ook hier duikt dat schuldgevoel soms op. Na 3 dagen Oaxaca, waarin we nauwelijks iets vermeldenswaardig hebben gedaan, confronteert de Lonely Planet ons met het feit dat we 101 dingen hadden kunnen doen en zien. Het wekt de indruk dat we van alles gemist hebben. Het geeft eigenlijk onnodige stress. Je kan toch niets álles zien? We gaan er echter meer en meer voor kiezen om bewust eens niets te doen. Less is more. Je leert een andere kant van jezelf kennen, een kant die je onbewust altijd negeerde. En tijd om te leren, dat hebben we hier met hopen!


Philip Jones, een fantastische kerel!

Vorige   Blogoverzicht   Volgende