DE STAD DIE DE SPANJAARDEN NOOIT HEBBEN ONTDEKT

26-06-2017 00:00

Ruim negen maanden zijn we nu onderweg. Wat ooit begon als een stap in het onbekende, blijkt tot op vandaag een groot succes. Je leert tijdens de reis niet alleen nieuwe landen en culturen kennen, maar ook steeds meer van jezelf en dat blijkt op sommige punten toch een ferme verrassing te zijn. In het normale leven merk je er weinig van, maar vanaf je voor een hele tijd uit je veilige comfortzone stapt, dan komen die onverwachte kleine kantjes van jezelf gaandeweg naar boven. In een volgende blogbericht ga ik daar graag eens dieper op in, want niet alles is rozengeur en maneschijn.


Agua Calientes, aan de voet van Machu Picchu

Maar eerst: wie Peru zegt, zegt Machu Picchu. Wie Machu Picchu zegt, zegt wereldwonder. Wie wereldwonder zegt… zegt massaal veel toeristen. En dat hebben we geweten. We kozen als uitgangspunt het stadje Agua Calientes aan de voet van de berg waar Machu Picchu zich op bevindt. Machu Picchu opent elke dag zijn deuren voor maximum 2.500 bezoekers en dat vanaf 5u30 in de ochtend. Wil je het rijk voor jou alleen, dan is vroeg zijn dé te volgen strategie. Helaas kunnen die 2.499 andere toeristen ook lezen en hun reisgids vertelt hen net hetzelfde.


Machu Picchu

Er zijn twee manieren om het 350 meter hoogteverschil te overbruggen. Ofwel ga je met een (duur) busje dat zich via een dozijn aan haarspeldbochten een weg naar boven kronkelt, ofwel maak je gebruik van een gratis Incapad dat alle hoeken afsteekt. Het eerste busje vertrekt pas om 5u30 en dat zou betekenen dat je pas een halfuur na het openen van de site aankomt. Daarom kozen wij voor de wandeling en we trokken al om 4u30 op pad. De klim zou een uurtje in beslag nemen waardoor we uiteindelijk lekker vroeg aan de ingang zouden staan. Tijdens het wandelen keken we gechoqueerd naar de ruim 200 toeristen die met z’n allen zenuwachtig op het eerste busje stonden wachtten. We grinnikten tegen elkaar dat we duidelijk de goeie keuze hadden gemaakt, maar het lachen zou ons al snel vergaan. Nog geen kilometer verderop stonden we, net als die andere honderd 'wannabe' slimmeriken, ook aan te schuiven in een rij toen bleek dat de brug over de Rio Urubamba pas om 5 uur wordt geopend. Uiteindelijk kwamen we pas om 6u15 boven aan en was er al ruim 400 man voor ons de ingang van Macho Picchu gepasseerd. Gegokt en verloren.


Bij de inkom kan je een stempel van Machu Picchu in je paspoort laten zetten.

In de ochtend lag Machu Picchu nog verborgen in de mist en in de wolken. Het gaf het geheel een erg mystieke sfeer. Zo af en toe kregen we een glimp te zien van de indrukwekkende stad. Eenmaal de zon de macht overnam moesten de wolken al snel de aftocht blazen en kwam Machu Picchu in zijn volle glorie tevoorschijn. Je hapt in het begin toch even naar adem, want hoewel iedereen de stad al eens op een foto of postkaart heeft gezien, stelt dit niets voor tot wanneer je er in levende lijve voorstaat.


Machu Picchu om 6u30 in de ochtend: mist en lage wolken!

Machu Picchu staat wereldwijd bekend als de Incastad die door de Spanjaarden nooit is ontdekt en daardoor ook niet vernietigd werd. Er is in deze stad nog veel van de Inca-beschaving terug te vinden. De Inca’s leefden er voornamelijk in de 15de en 16de eeuw. Over de functie van de stad zijn wetenschappers het niet eens. Doordat Machu Picchu zo ontoegankelijk is, wordt aangenomen dat de stad geen doorsneefunctie had. Vaak wordt aangehaald dat Machu Picchu een buitenverblijf was voor koningen en andere hooggeplaatsten. De stad heeft veel verblijven voor edelen en een paar woningen voor hun dienaren. Er konden rond de 750 personen in de stad verblijven. Gedurende de regentijd, als er geen koningen aanwezig waren, zouden er veel minder mensen in Machu Picchu geweest zijn. Toen de Spanjaarden het rijk van de Inca versloegen, stopte de regelmatige trek van en naar Machu Picchu door edelen en raakte de stad verlaten. In 1911 verrichtte de historicus Bingham een studie naar de Inca-paden in de omgeving en ontdekte per toeval de stad. Sindsdien kreeg Machu Picchu een brede bekendheid.

We bleven uiteindelijk ruim zes uur ronddwalen op de site. Machu Picchu is zo groot dat de grote hoop toeristen haast in het niets oploste, dus op zich viel dat best mee. We verloren ons al snel in de vele gangen en ruimten van de stad en keken bewonderend om ons heen. Steeds stelden we ons de vraag hoe die mannen er überhaupt ooit in geslaagd zijn om dergelijke gigantische bouwwerken op de top van een berg te construeren. Werkelijk impressionant!


Machu Picchu ontwaakt...



La Puerta de Entrada


El Templo de las tres Ventanas


Toestand om 8u 's morgens: druk druk druk!


De wolken worden weggebrand door de opkomende zon.


Op sommige plaatsen kon je wel nog even helemaal alleen zijn...


Even discussieren over de nieuwe coach van Club Brugge: Ivan Leko. Succes Ivan!


Bram was in zijn nopjes! Hét hoogtepunt van zijn reis doorheen Peru, zei hij zelf.




Oehoe was mee en ook hij verdient dé klassieke Machu Picchu-foto.

Op een wandeluurtje afstand van de stad ligt “Intipunku” of “Poort van de Zon”. Het was hét cruciale toegangspunt naar de stad ten tijde van Inca’s en ligt zo’n 200 meter hoger dan de stad. Je hebt er een fantastisch zicht op Machu Picchu en we bleven er dan ook een dik uur genieten van de views en een aangename warme zon.


We volgden even het oude Inca-pad op weg naar Intipunku of "Poort van de Zon".


Het Inca-pad loopt vanaf Intipunku verder richting het oosten. Ooit moeten er hier héél veel Inca's op hebben gelopen...


Magistraal zicht op Machu Picchu


Allehow, nog eentje van Oehoe. Oehoe komt oorspronkelijk uit Peru, voor hem is dit een thuismatch!

Voor zij die in de toekomst een bezoek willen brengen aan Machu Picchu, let op! Binnen enkele dagen (1 juli 2017) is een zelfstandig bezoek aan Machu Picchu niet meer toegestaan. Je wordt dan verplicht om een gids onder de arm te nemen en zo wordt een bezoek aan de verborgen stad alweer een beetje duurder. Je moet er helaas wel wat geld voor over hebben om Machu Picchu te kunnen bewonderen. Je kan een dure meerdaagse wandeltocht ondernemen of je kan rechtstreeks naar Agua Calientes reizen. De stad is echter enkel met de trein toegankelijk vanuit Ollantaytambo en ook daar slaan de Peruaantjes gretig veel geld uit. Om u een idee te geven: de treinrit heen en terug én het toegangsticket voor Machu Picchu samen koste ons elk maar liefst 155 US Dollar! Of hoe je iets kunt uitmelken. Toch blijft heel de wereld komen naar Machu Picchu, dus geef ze eens ongelijk…


De trein is de enigste manier om in Agua Calientes te geraken (als je geen zin, tijd of geld hebt voor een meerdaagse wandeling)...

 
...en dat buiten ze hier, op financieel vlak, ten volle uit.

Desalniettemin is het bezoek aan het wereldwonder één van onze hoogtepunten van de hele reis tot nu toe. Het is echt absoluut de moeite. Ik eindig waarmee ik begon: wie naar Peru gaat, gaat naar Machu Picchu. Zo simpel is het…

Vorige   Blogoverzicht   Volgende