DE NARE KOMOVAAR

11-11-2017 00:00

“Ik ga daar gewoon naartoe”, zegt Sven resoluut.
Bart kijkt geïnteresseerd op als Sven over Komodo begint.
“Staat ook op mijn lijstje!”, beaamt Bart direct.
De koralen van Komodo staan wereldwijd bekend als één van de mooiste en gezondste ter wereld met veel (soms zeldzame) vissoorten en andere dieren.
Ook de rest van de groep reageert enthousiast, dus zijn we het snel eens. We besluiten om er een heus avontuur van te maken en we zullen inschepen op een vierdaagse boottocht met als eindpunt het eiland Flores.


Eilandengroep van Komodo


De vierdaagse reisroute per boot...

Dag 1

We accepteren de scherpste prijs die we kunnen krijgen en na een lange busrit dwars doorheen Lombok komen we aan in de haven waar onze boottrip zal beginnen. We krabben ons allemaal eens in het haar bij het aanschouwen van het schip. Het is niet echt de droomboot die we in gedachten hadden. Klein, tamelijk oud en enkel basisvoorzieningen zijn zowat de kernwoorden hoe je het schip adequaat kan omschrijven. De bemanning helpt ons bereidwillig aan boord, de grote bagage vliegt onverbiddelijk in het kleine ruim en de gids heet ons van harte welkom. Allen wat argwanend zoeken we een plaatsje uit op het dek en terwijl het schip de haven uitvaart, steekt al meteen een felle wind op. Het schip vliegt werkelijk alle kanten uit en ik tracht me vast te houden aan alles wat niet los hangt. De toon is gezet, “get used to it”. Het is de wijze raad die ik mezelf geef, terwijl ik mijn maaginhoud het eerste halfuur steeds vaker naar beneden dien weg te slikken. Naarmate de middag vordert, neemt de wind af en algauw worden de eerste biertjes uit de koelbox gehaald. Onder het mom van: “Alcohol lost je problemen niet op, maar dat doet water ook niet” maken we toch nog het beste van de avond…


Het witte schip is de onze!


Slaapruimte


De eerste stuurman pakt het roer even over van de kapitein.


Basis sanitaire voorzieningen



Geïmproviseerde keuken...


...evenals de eetplaats.


De eerste fles bier wordt gekraakt door Sven. Vele andere flessen zullen volgen...


Een rondje "Chinees poepen" om de tijd te doden.

Dag 2

Het is stil op het schip. Het dek ligt bezaaid met lichamen in rustmodus. De lethargische bemanning kijkt verveeld voor zich uit en ondanks dat de kapitein zijn roer even loslaat om een sigaret op te steken, blijft het schip stoïcijns zijn gevraagde koers afvaren. De zee is kalm en er staat geen zuchtje wind. De zon maakt overuren en het is snikheet aan boord. Ik kijk passief over de reling en observeer de traag voorbij glijdende eilanden. Ik ben in gedachten verzonken en moet plots terugdenken aan het boek “The Voyage of the Beagle” van Charles Darwin dat ik ooit eens heb gelezen. Het boek is een soort reisverslag van Darwins bijna vijfjarige ontdekkingsreis rond de wereld in de vroege jaren van de negentiende eeuw. Aan boord van het zeilschip “The Beagle” moet Darwin net als wij hier al snel beseft hebben dat het begrijp ‘tijd’ op een meerdaagse boottrip van ondergeschikt belang is. Het is eindeloos wachten op hetgeen nog moet komen. Het afkicken van alles te refereren naar ‘tijd’, werkt echter bevrijdend. Je kan nergens heen en is geen contact mogelijk met iemand die zich niet op het schip bevindt. Ik hou er wel van.


Het is vele uren wachten...

We zetten die dag slechts één keer voet aan wal. We wandelen door het tropische woud en klimmen ons een weg naar een zoetwaterbron. Dankbaar spoelen we al het zout van ons lichaam en nemen we een verfrissende duik in het zuivere bronwater.


Zoetwaterbron met een natuurlijk zwembad

Naarmate de avond vordert, slaat het weer opnieuw om. Een flinke bries steek plots op en de zee verandert van een biljartvlakke tapijt naar een woest kolkende watermassa. De schuit zwiept hevig van links naar rechts en wordt telkens een momentje gewichtsloos wanneer een golf de boeg omhoog tilt en dan als een baksteen laat vallen. De meeste reizigers op de boot laten zich tijdens hun slaap ietwat verrassen en worden ruw heen en weer geslingerd op de vrij primitieve matrasjes. Een enkeling brengt dan weer de ruige nacht vlak aan de reling door, klaar om op ieder moment een beetje van zichzelf achter te laten in de grote oneindigheid van de zee.


Voor dat de storm losbarst, krijgen we nog een prachtige zonsondergang voorgeschoteld.


En dat zonder photoshop!

Dag 3

We liggen voor anker voor de kust van Komodo, één van de drie hoofdeilanden van het Nationale Park Komodo. Op het eiland heerst een vredige rust. De ruige nacht wordt al snel vergeten bij het zien van de prachtige vergezichten op de top van een kleine heuvel die we als pittige ochtendwandeling voor onze voeten geschoven krijgen. De zon is nog niet zolang ten tonele verschenen en dat maakt het aanblik des te mystieker. Eenmaal de obligate landschaps- en groepsfoto’s achter de rug, zonder ik me even af van de rest van de groep en laat mijn gedachten de vrije loop, terwijl ik tot ver over de horizon tuur. De stilte doet haast pijn aan de oren. Wat een fantastische plaats om even ‘zen’ te zijn.


Ook de zonsopgang mag er wezen!


Ontbijt!


Indrukwekkend zicht op de top.

Kort na de middag mogen we nog eens het erg zoute zeewater in. Een uurtje snorkelen later zijn we het er unaniem mee eens dat de koralen voor Komodo van de mooiste ter wereld moeten zijn. Het onderwaterleven is hier ongelofelijk gezond met kleurrijke koraalriffen en een gigantisch aanbod aan levendige vissoorten dat ergens anders zijn gelijke niet kent.


Het koraal in Komodo is ongelofelijk gezond.


Snorkelplezier!


Merci Bart en Nancy voor de foto's!

Dag 4

Vroeg uit de veren! We meren af aan de steiger van het ‘Nationale Park Komodo’ en gaan op pad voor het veel te warm wordt. Het nationale park werd in 1980 gesticht ter bescherming van de Komodovaranen en later kwamen daar de lokale fauna en flora bij. Zes jaar later werd het park opgenomen in de Werelderfgoedlijst van UNESCO.


Opgepast: komodovaranen in de buurt!

We maken kennis met de komodovaraan (ook wel Komodo dragon genoemd, of ‘komovaar’ volgens Nancy…). De komodovaraan is één van de grootste hagedissen ter wereld vanwege zijn aanzienlijke lengte. De varaan kan wel tot drie meter lang worden! We zien er een tiental op onze tocht door het nationale park. Onze groep wordt steevast begeleid door enkele rangers omdat de komodovaranen soms gevaarlijk uit de hoek kunnen komen. Het is namelijk de tijd van het jaar om de eitjes te leggen en de vrouwtjesvaranen blijven dan als een agressieve waakhond rond het nest hangen.


De komodovaraan, a.k.a. Komodo dragon. Of de 'komovaar' op z'n Nancy's...

Wist je trouwens dat de komodovaraan:
- tot de beschermde diersoorten gerekend wordt?
- nog slechts een populatie van ongeveer 3.000 à 5.000 stuks heeft?
- eenmaal volwassen, geen natuurlijke vijanden heeft?
- goed ontwikkelde gifklieren bezit, waaraan ook een mens kan sterven?
- tot wel 150 kilogram kan wegen?
- zeventig jaar en ouder kan worden?
- heel goed de adem kan inhouden, zodat het lang onder water kan zwemmen?
- tot hun derde levensjaar in bomen leeft om te kunnen ontsnappen aan hun natuurlijke vijanden?
- een topsnelheid van twintig kilometer per uur kan halen wanneer de sprint is ingezet?
- de hoofdrol speelde in het Suske en Wiske-stripverhaal “De nare varaan”?


Buiten de komodovaraan leven nog tal van andere dieren in het National Park Komodo zoals bijvoorbeeld dit aapje.


De rangers geven ook uitleg als gids.


Bendevorming!



Het nationale park staat wat droog. Binnenkort begint hier het welgekomen regenseizoen.

Drie uur later varen we de haven van Labuhan Bajo binnen. We nemen afscheid van de sympathieke bemanning en het spijt ons niet om eindelijk terug voet aan vaste wal te zetten. Labuhan Bajo is een vissersdorp in het westen van het eiland Flores. Het zal onze uitvalbasis worden voor alweer een dagje duiken. Ons doel zijn de noordelijke duiksites van Komodo waar naast de zeldzame manta rays (reuzenmanta’s) ook enkele haaiensoorten kunnen worden gespot…

Vorige    Blogoverzicht    Volgende