DE INDRUKWEKKENDE SITES VAN CHAN CHAN

13-06-2017 00:00

 “Nee, het spijt me, wij bieden die verbinding enkel aan met een nachtbus.” Het is het antwoord dat we veelal te horen krijgen wanneer we informeren hoe we het beste van punt a naar punt b kunnen reizen. De meeste grote steden in het noorden van Peru hebben geen algemene busterminal. Er zijn wel tientallen zelfstandige busmaatschappijen met elk hun eigen terminal die kriskras doorheen de stad liggen verspreid. Het is dus zaak om zelf een heleboel maatschappijen af te lopen en op zoek te gaan naar de voor jou adequate informatie. Toch weten we altijd wel een busmaatschappij te vinden die een dagbusreis aanbiedt. Veel toeristen houden ervan om ’s nachts te reizen, je spaart immers een overnachting uit en zo kan meer uit je reis halen… denken ze. Maar dat is contradictorisch in mijn ogen, want net door overdag te reizen, leer je het land pas écht kennen.


In twee weken reizen we bijna 2.300 km om op tijd in Cuzco te geraken.

We hebben binnenkort afgesproken met An haar broer (Bram) in Cuzco, maar daarvoor dienen we in twee weken bijna 2.300 kilometer te overbruggen. Peru is immens groot, maar eigenlijk is dat natuurlijk relatief. Vergelijk Peru eens met Brazilië en Brazilië met Rusland… Op het moment van schrijven bevinden we ons alweer ruim zes uur in de bus vanuit Lima op weg naar Ayacucho. We slingeren ons door het indrukwekkende Andesgebergte tot we plots geblokkeerd komen te staan vanwege een gekantelde vrachtwagen die de weg verspert. De bus vindt een klein gaatje en duikt erdoor, de passagiers in de bus als ware ramptoeristen naar rechts overhellend om zeker niets van het spektakel te moeten missen. De chauffeur van die truck zal vandaag iets later thuis zijn, vermoed ik. Even later klimmen we ons verder een weg naar boven en wordt het door de grote hoogte steeds benauwder om adem te halen.


Onderweg tussen Lima en Ayacucho

Eerder reden we van Máncora tot Lima over vlakke, mooi geasfalteerde banen en volgden we steevast de kustlijn. Het landschap was gevariëerd en erg boeiend om te volgen. We reden door piepkleine stofferige dorpjes en langs grotere steden, we hadden zicht op de oneindig lijkende Stille Oceaan en cruiseden doorheen betoverende zandvlaktes. Door het raam van de bus zie je mooi hoe de lokale bevolking in de grote stad steevast op een stoeltje voor hun huis zit te keuvelen met de buren. In de bergen staat de bevolking dan weer dik ingepakt met poncho’s en traditionele bolhoed volop hun schapen te hoeden. We zien adembenemende landschappen, vele bergtoppen met eeuwige sneeuw en de wolken soms onder ons. Je bent er een hele dag zoet mee, maar je hebt tenminste iets gezien…


Prachtige zandvlaktes tussen Máncora en Lima.


Hét voordeel om geen nachtbussen te nemen: je ziet tenminste iets van het land.


Zelf de goedkoopste busmaatschappijen in Peru beschikken tegenwoordig over een meer dan deftige vloot.


De Pan-American Highway. Meestal erg verlaten...

Ik hou wel van langere busreizen. Je ben namelijk urenlang afgesneden van de buitenwereld. We nemen steeds de goedkoopste bus zonder WiFi, dus je bent de ganse rit op jezelf aangewezen aangezien An en ik ons steevast opsplitsen en elk ons eigen plekje in de bus opzoeken. Je kunt urenlang niets anders doen dan naar buiten staren, een boek lezen, dagdromen, mijmeren over het verleden, denken aan de toekomst, plannen maken voor tijdens de reis of uitkijken naar vrienden en familie die je binnenkort of komende maanden zult ontmoeten. Het brengt steevast een glimlach op mijn gezicht.


Trujillo

Tussen Máncora en Lima brachten we ook nog een bezoek aan de stad Trujillo. Trujillo staat bekend als de stad van de toeterende taxi’s. Het is er echt ongelofelijk. Ik liep er permanent rond met oordoppen en ook de lokale bevolking is sceptisch. Regelmatig is er een betoging en wordt er geprotesteerd tegen de grote geluidsoverlast.


Centraal plein van Trujillo


Catedral de Trujillo



De vele taxi's meestal al toeterend in de file...


Onze dagelijkse restaurantje. Eten voor 2 euro...


Verse inkopen doen op de spotgoedkope markt.

Er is in feite maar één reden waarom je halt zou houden in Trujillo en dat is de historische site van “Chan Chan”. “Chan Chan” was de hoofdstad van het rijk van de Chimú, een volk dat reeds lange tijd voor de Inca’s in Peru leefde. De site staat op de werelderfgoed lijst van UNESCO, maar wel als bedreigd erfgoed. Zo is van de negen paleizen alleen het zogenaamde paleis van “Tschudi” goed bewaard gebleven. We zien er amper andere bezoekers, Trujillo ligt duidelijk niet op de traditionele toeristenroute in Peru. Maar ons hoor je niet klagen: waar geen toeristen komen, is het altijd véél goedkoper! De “Chan Chan”-site is echt wel een bezoekje waard, dat getuigen ook onze foto’s…


De restauratie van de site is goed beschermd tegen alle weersomstandigheden.



Centrale plein van de stad.


Oehoe mocht nog eens mee en kijkt al erg uit naar het bezoek aan Machu Picchu.


We brachten ook een bezoekje aan het museum.


Een maquette van de hele stad


Zo zag een doordeweekse dag eruit ten tijde van de hoogdagen van Chan Chan.

Vorige   Blogoverzicht   Volgende