BOZE PERUAANSE STAKERS ONTSIEREN EEN BLITZBEZOEK VAN EEN VADER MET ZIJN ZOON

02-08-2017 00:00

“Eén man! Slechts één!”
Ik foeter er op los.
“Eén man voor, hoeveel staan er hier in de rij? 200 man? Dat kunnen ze toch niet menen?”
Met ongeloof kijk ik rond en probeer ik mijn Peruaanse lotgenoten in mijn verontwaardiging te betrekken. Ze kijken onverschillig terug. Precies alsof ze dit gewend zijn. De grensovergang zit ons niet echt mee. We moesten al voor dag en dauw uit de veren om aan de hardnekkige Peruaanse stakers te ontkomen en nu blijkt dat iederéén eieren voor zijn geld heeft gekozen met een eindeloze wachtrij aan het immigratiekantoor als gevolg.
“Dat is godver toch niet meer van deze tijd, al die stempeltjes in een boekje slaan!”.
Ik dans op de toppen van mijn tenen en blaas in mijn handen om het warm te krijgen. Ik trek mijn vest nog wat strakker dicht en kijk wanhopig naar An. Haar lippen zien stilaan blauw van de kou en ze bibbert er op los. Ze kijkt met een hulpeloze blik terug. Het is echt bitterkoud. De grensovergang ligt op 3.800 meter boven zeeniveau en de ochtendzon komt nog maar net piepen.
‘Eén uur na zonsopgang in het koudste moment van de dag.’
Ik vervloek het onderdeel van de pilootcursus ‘Meteorologie’ dat ik net opnieuw heb ingestudeerd om deze kennis. Mijn tenen beginnen nu echt pijn te doen. Er zit maar één man aan het loket die de hele rij voor zijn rekening moet nemen.
“We zijn nog niet direct terug in Bolivia”, zucht ik tegen An.
“Gelukkig hebben we wel een prachtige tweedaagse achter de rug met Matthias en Filip”, glimlacht ze en daar kan ik het alleen maar volkomen mee eens zijn…


Puno

Vier dagen eerder.
We lieten de grote rugzakken achter in de hostel in La Paz en trokken met onze dagrugzak op pad. We hadden een speciale missie te vervullen. We keerden ruim 250 kilometer op onze stappen terug waarbij we opnieuw de grens tussen Bolivia en Peru overstaken. De grensovergang verliep bijzonder vlot en nog geen zes uur na ons vertrek in La Paz reden we Puno al binnen. Puno is de grootste Peruaanse stad aan het Titicacameer en ligt op 3.860 meter hoogte. De Peruaanse kant van het Titicacameer hebben we bewust overgeslagen, omdat we er sowieso nog gingen terugkeren. Voor de derde keer in anderhalve maand tijd spreken we af met enkele bekenden. Na twee familiefeesten was het tijd om het eens over een andere boeg te gooien. Deze keer zijn het An haar jeugdvriend Matthias en zijn vader Filip die ons twee dagen zullen vervoegen. Vader en zoon zijn zelf een drietal weken onderweg op hun ontdekkingstocht doorheen Peru en samen zullen we Puno en de Uros-eilanden en het eiland Taquile bezoeken. Het weerzien was hartelijk, er werd veel gelachen en terwijl we op het gemakje door Puno kuierden, waren zowel Matthias als Filip erg benieuwd naar onze vele reisverhalen tot dus ver.


De Basilica Menor op de Plaza de Armas



Nog vlug een likje verf, de volgende dag is het namelijk de Nationale feestdag van Peru!


Heerlijk stoere tuktuk!


Bezoekje aan de lokale markt mocht ook zeker niet ontbreken.



Desolate treinbundel aan de haven



Eventjes time-out!

We trokken richting de haven en kochten een ticketje heen en terug naar het eiland Taquile op het Titicacameer. We hebben ondertussen ruime ervaring met het feit dat gluiperige verkopers je allerlei georganiseerde uitstappen met gids proberen aan te smeren, waarbij het achteraf bleek dat je de uitstap perfect op eigen houtje kon doen. Daarom vroegen en betaalden we enkel voor transport. Wij waren waarschijnlijk de enigste die het op die manier deden, want de onwetende gids op de boot behandelde ons alsof we betaald hadden voor het hele pakket en dat had zo zijn voordelen... 


De Uros-Eilanden en het eiland Taquile

Vooraleer we Taquile aandeden meerden we aan op één van de Uros-eilanden. De Uros vormen een volk dat op de - met riet gemaakte - Uros-eilanden op het Titicacameer leeft. De Uros bouwden deze kunstmatige eilanden oorspronkelijk om de Inca's te ontvluchten. De Inca's domineerden op dat moment namelijk het vasteland. Vandaag is het Urosvolk echter meer een toeristische attractie geworden. Op de grotere Uros-eilanden zijn ongeveer 10 families gehuisvest, terwijl de kleinere eilandjes, ongeveer 30 meter breed, slechts voor 2 of 3 families plaats bieden. Wij bezochten één van die eilandjes en konden genieten van een gratis uitleg door de enthousiaste gids.


De gids gaf ons een mooi uiteengezette presentatie over het Uros-volk en zijn eilanden.


Elk Uros-eiland heeft zijn eigen 'burgemeester'.


Alles is van riet gemaakt. Knap!


Snel eventjes wat reclame maken voor onze schoonbroer Koen zijn nieuwe zaak: Eetwinkel "Hapklaar"! Succes Koen!



De Uros hebben hun eigen ontworpen boten om toch wat in contact te kunnen staan met het vasteland.


Op een klein Uros-eiland wonen 2 à 3 families samen.

Ruim twee uur varen later zetten we eindelijk voet aan grond op het eiland Taquile. Taquile is een heuvelachtig eiland in het Titicacameer, 45 kilometer ten oosten van Puno. Het is smal en lang en functioneerde als gevangenis toen Peru nog een Spaanse kolonie was. In 1970 werd het eigendom van de mensen van Taquile, die het eiland sindsdien bewonen. Er is geen leger of politie te bespeuren, de inwoners van Taquile leven volledig volgende de Inca morele code 'ama sua, ama llulla, ama qhilla', wat betekent: niet stelen, niet liegen en wees niet lui. Er zijn ook geen honden of auto’s toegelaten, wat een zalige rust geeft. We hadden geluk, want net op de dag dat wij er waren, begon het jaarlijkse twee weken durende feest. Er wordt gedanst in prachtige traditionele kledij onder begeleiding van trommels en fluiten. Het was een prachtige ervaring om dat alles te mogen aanschouwen!


De 45 kilometer lange tocht op het water duurde ruim twee uur en dat gaf ons ruim de tijd om bij te kletsen.



Alles is traditioneel op Taquile, alleen heeft de lokale bevolking nu ook allemaal een smartphone en eerlijk gezegd staat hen dat niet zo goed...


Eetwinkel "Hapklaar": elke dag verse bereidingen!!


De lokale inwoners van Taquile zijn klaar voor hun grote feest!


Traditionele dansen steevast begeleid door vals gestemde fluiten en vele trommels.


Vanop het dak had je een prima overzicht op het geheel.



Als je weinig tijd hebt om zelf te koken, maar toch iets lekkers en gezond op tafel wenst te krijgen, één adres: eetwinkel "Hapklaar"!


Naast de feesten probeerden we ook nog een stukje van het eiland zelf te zien.


Eetwinkel "Hapklaar", bekijk zeker eens hun facebookpagina!

De twee gezamenlijke dagen vlogen voorbij en was het alweer tijd om onze gasten uit te wuiven. De volgende stop voor Matthias en Filip zou Cusco worden. Toen we informeerden naar de vertrekuren van de bus in de busterminal, kregen we het onaangename nieuws te horen dat hardnekkige Peruaanse stakers op meerdere plaatsen in de streek de wegen zouden blokkeren. Reizen is anticiperen en dus beslisten onze twee reisgenoten om de nachtbus te nemen in plaats van de dagbus de volgende ochtend. De nachtbus vertrok, hoe kan het ook anders, weer eens te laat, waardoor Matthias en Filip uiteindelijk ruim zes uur geblokkeerd hebben gestaan op weg naar Cusco. Een rit van normaal gezien acht uur, werd er plots één van bijna vijftien uur. Daar zou je broek al eens van afzakken, niet?

Ook wij ontsnapten er niet aan en we werden aangeraden om ten laatste om vier à vijf uur in de vroege ochtend de bus naar de Boliviaanse grens te nemen. De grens bereiken lukte nog aardig, het heeft echter ruim twee en een halfuur geduurd tegen dat we volledig verkleumd terug in Bolivia waren. Ah, ook dat is reizen...


We lieten Matthias en Filip uiteraard niet gaan zonder hen eerst eens van de Pisco Sour te laten proeven.


Salud!

Onze meetings met bekenden zit er bij deze helaas op. We kunnen nu terug verder reizen richting ons eindpunt van Zuid-Amerika. We hebben nu nog anderhalve maand tegen dat ons vliegtuig vanuit Rio De Janeiro naar Azië vertrekt en ruim 3.500 kilometers voor de boeg, dus het wordt stilaan tijd om wat voort te maken…

Vorige   Blogoverzicht   Volgende