BETER TIEN DODE KEVERS OP DE GROND, DAN ÉÉN LEVENDE IN JE BED…

09-06-2017 00:00

“Opgepast! De gevaarlijkste grensovergang van Zuid-Amerika! Je wordt er langs alle kanten opgelicht!” Onze Lonely Planet waarschuwde ons duidelijk voor de grensovergang tussen Ecuador en Peru. Meestal is de reisgids overdreven voorzichtig, maar we vonden soortgelijke verhalen van andere reizigers op het internet, dus besloten we deze keer met een rechtstreekse bus de grens over te steken. Bovendien was deze optie uitzonderlijk goedkoper dan de combinatie van lokale bussen. Win-win dus!

We kwamen aan op de beruchte plaats, maar buiten onze medepassagiers in de bus was er niemand te bespeuren. Geen toerist, geen lokale bevolking en geen louche geldwisselaars. We keken wat verbaasd naar elkaar. Tot zover de gevaarlijkste grensovergang van Zuid-Amerika. De Lonely Planet en zijn ‘warnings’, we hadden het moeten weten…


Braaf in de rij wachtende op onze stempel.


Welkom in Peru!

De busrit verliep verder vlekkeloos en niet veel later kwamen we aan op onze eerste Peruaanse bestemming: Máncora! Het is ondertussen al enkele maanden geleden dat we nog eens lekker konden genieten van zon, zee en strand, dus vooraleer we doorgaan naar Trujillo, maakten we er graag een korte tussenstop. Máncora is een typisch vissersdorpje met de grote doorgaande Panamericana Highway in asfalt en de rest van de straten bestaande uit stof en aarde. Charmant is het wel! De stranden staan vol ho(s)tels en restaurants en surfscholen zijn hier dik gezaaid. Het is the place to be voor (kite)surfers en strandliefhebbers.


Máncora


Het centrale plein in Máncora.


De wegen bestaan hier uit stof en zand...

We reden met een tuktukje richting onze hostel en waren blij dat we aankwamen voor het donker werd. Maar de blijdschap was van korte duur toen we ontdekten dat het dorpje leed onder een ware vliegende keverplaag. Overal waar we gingen vlogen kevers tegen je aan of kropen ze geniepig rond. Volgens de hosteleigenaar viel het nu nog mee, vorige week was het erger. Really? In onze slaapkamer alleen al zaten er ongeveer een twintigtal van die lelijkaards, bah!

We stelden het naar bed gaan zo lang mogelijk uit en trokken richting de bar. Wie Peru zegt, zegt Pisco Sour! Lekkere cocktail, slurp! Het gaf ons tijdelijk wat verstrooiing, maar uiteindelijk konden we er niet van onderuit, de kevers in de slaapkamer zaten ons alweer grijnzend op te wachten. Een heuse moordpartij vond plaats waarbij we de hulp kregen van drie andere kamergenoten. Het mocht echter niet baten, tegen de ochtend zaten er al terug een tiental kevers waarvan twee op mij, echt vies! Dajo had natuurlijk weer geslapen als een roosje, ik kon enkel nog denken: “Ik moet hier weg! Ik hou het hier geen drie nachten uit!” Overal begon ik het gevoel te krijgen dat er iets op me zat te kruipen, echt om zot van te worden! Op je gemakje naar het toilet gaan, zat er ook al niet in. Je moet je maar eens proberen te ontspannen wanneer twee padden en vier kevers naar je zitten te lonken. Bij mij lukte dat niet...


Pisco Sour, dé cocktail van Peru!


Overzicht van het slagveld in de kamer: twintig dode kevers later...

De hostel aan de overkant van de straat bleek muskietennetten in de kamers te hebben en we besloten om de oversteek te maken. Bovendien verbleven we nu op slechts een paar meter van de zee! Heerlijk opstaan met zo'n prachtig zicht! Ook de kevers moesten het nu afleggen en zo hadden we toch nog een aangename nachtrust. We vulden de dagen met een duikje nemen in de Stille Oceaan met zijn machtige golven, van een spotgoedkope en overheerlijke bananenmilkshake genieten of gewoonweg een boekje lezen in de ligstoel met de zon op ons gezicht!  Op de laatste dag van ons verblijf werden we dan nog eens getrakteerd op een prachtige zonsondergang.


Bananenmilkshake voor amper 3 sol (0,82 euro)!


Ons huisje!


Voetballen op het strand met vier Argentijnen en een Chileen. Dajo was in zijn nopjes!


Genieten van de prachtige zonsondergang!

We hebben uiteindelijk gemengde gevoelens overgehouden aan Máncora. Overdag was het er zalig vertoeven, ’s avonds daarentegen was het met de vliegende keverplaag echt niet te harden! Hadden we het vooraf geweten, dan stelde ik zeker mijn veto. Enfin, later zullen we er ongetwijfeld om kunnen lachen…

Vorige   Blogoverzicht   Volgende